Poprzednia

ⓘ 43 Dywizja Strzelecka (ZSRR)




43 Dywizja Strzelecka (ZSRR)
                                     

ⓘ 43 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

43 Tartuska Dywizja Strzelecka ros. 43-я стрелковая Тартуская дважды Краснознамённая дивизия – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.

Dywizja została sformowana w latach 1924-1925, w Wielkich Łukach, w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, jako 43 Dywizja Terytorialna. W jej skład weszły 129 Pułk Strzelecki, 130 Boguński Pułk Strzelecki i 131 Taraszczański Pułk Strzelecki. Następnie w latach trzydziestych dywizja została przeniesiona do Białoruskiego OW. W 1937 została przeniesiona do Leningradu.

Od 30 listopada 1939 brała udział w wojnie zimowej w składzie 7 Armii. Poniosła straty i 24 grudnia 1939 została przeniesiona do rezerwy. 21 marca 1940 "za pomyślne działania bojowe w czasie Zimnej Wojny" została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru.

W czerwcu 1941 pod dowództwem gen. mjra Władimira Kirpicznikowa pozostawała w składzie 50 Korpusu Strzeleckiego 23 Armii Frontu Północnego, brała udział w walkach aż do zakończenia II wojny światowej. W jej skład wchodziły:

  • 3 samodzielny batalion łączności 297 i 810 samodzielne kompanie łączności
  • 32 kompania transportu samochodowego
  • 101 batalion medyczno-sanitarny
  • 92 samodzielna kompania obrony przeciwchemicznej
  • 25 kompania zwiadu
  • 379 Dywizjon Moździerzy od 20 października 1941 do 15 października 1942
  • 73 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej do 7 października 1941 i od 7 czerwca 1943
  • 200 Pułk Artylerii Haubic do 5 października 1941
  • 708 Pułk Strzelecki
  • 62 Pułk Artylerii
  • 181 Pułk Strzelecki do 28 lipca 1941, został przeniesiony do 19 Dywizji Strzeleckiej
  • 43 78 dywizjonowy lazaret weterynaryjny
  • 66 Pułk Strzelecki
  • 297 810 piekarnia polowa
  • 147 Pułk Strzelecki
  • 337 Bateria Artylerii Przeciwlotniczej
  • 299 dywizjon artylerii przeciwlotniczej
  • 189 polowa kasa Gosbanku
  • 186 20 stacja poczty polowej
  • 37 batalion saperów

W sierpniu 1941 dywizja została okrążona i rozbita, część dywizji przerwała okrążenie w kierunku na Koivisto i stamtąd została ewakuowana okrętami Floty Bałtyckiej.

7 września 1944 dywizja otrzymała nazwę wyróżniającą "Tartuska".

Dwukrotnie odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru.

                                     

1. Dowódcy dywizji

  • 11 września 1941 - 24 października 1941 płk Andriej Andriejew
  • 07 maja 1942 - 26 stycznia 1944 płk, od 28 kwietnia 1943 gen. mjr Jan Sinkiewicz
  • 25 października 1941 - 15 stycznia 1942 płk Konstantin Antonow
  • 23 sierpnia 1939 - 10 września 1941 kombrig, od 5 czerwca 1940 gen. mjr Władimir Kirpicznikow
  • 16 stycznia 1942 - 06 maja 1942 płk Andriej Maszoszyn
  • 27 stycznia 1944 - 09 maja 1945 płk, od 03 czerwca 1944 gen. mjr Piotr Borisow
  • sierpień 1927 - 1930 Roman Łągwa;