Poprzednia

ⓘ Włodzimierz Szaranowicz



Włodzimierz Szaranowicz
                                     

ⓘ Włodzimierz Szaranowicz

Włodzimierz Szaranowicz – polski dziennikarz radiowo-telewizyjny, prezenter i komentator sportowy pochodzenia czarnogórskiego. Od 1976 związany był z Polskim Radiem, od 1977 z Telewizją Polską. Koszykarz, pedagog i trener, absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, dyrektor redakcji sportowej Telewizji Polskiej i kanału TVP Sport. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W swojej karierze sprawozdawcy sportowego był dziewiętnaście razy akredytowany na letnie i zimowe igrzyska olimpijskie od igrzysk w Moskwie w 1980 do igrzysk w Pjongczangu w 2018, co stawia go pod tym względem na pierwszym miejscu wśród wszystkich polskich dziennikarzy sportowych i w czołówce światowej listy. W marcu 2019 poinformował o zakończeniu pracy zawodowej.

                                     

1. Pochodzenie i wczesne lata

Jest synem czarnogórskich imigrantów z Jugosławii. Jego matka pochodziła z Cetynii, ojciec wywodził się ze znanego rodu Šaranoviciów z okolic Podgoricy; w czasie wojny był partyzantem i trafił do jenieckiego obozu we Włoszech. Matka Włodzimierza również przebywała w jenieckim obozie na Bałkanach. Po wojnie Šaranović studiował prawo, uczył się też na Akademii Wojskowej. Pracował w placówce dyplomatycznej w Pradze, a później w Warszawie, gdzie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych poznał przyszłą żonę. W 1948 w Jugosławii rozpoczęły się czystki dotyczące byłych partyzantów. Šaranović otrzymał już nominację na ambasadora w Rzymie, ale w ojczyźnie mogło też czekać na niego więzienie. Ostatecznie wraz z żoną pozostał w Polsce. W 1949 na świat przyszedł ich syn Vladimir, długo wstydzący się swojej etnicznej inności. Odmawiał rodzicom rozmawiania po serbsku i używał polskiego imienia Włodzimierz. Kraj przodków odwiedził po raz pierwszy w wieku 21 lat, biorąc udział w pogrzebie swego stryja i niespodziewanie wygłaszając przemowę po serbsku. Poznał też wtedy swojego kuzyna Slobodana, z którym połączyła go bardzo mocna więź – dopiero po jego śmierci spolszczył w 2010 swoje nazwisko. Rodzice Szaranowicza nigdy nie zdecydowali się na podróż do Jugosławii. Włodzimierz odwiedzał Czarnogórę regularnie. Bardzo mocno przeżył wojnę domową.

W dzieciństwie mieszkał na Saskiej Kępie, później wraz z rodziną przeniósł się na Muranów. Jego młodszy brat Czedomir po ukończeniu studiów w Polsce wyjechał w 1979 do USA. Włodzimierz ukończył L Liceum Ogólnokształcące im. Ruy Barbosy w Warszawie. Z kolegami ze szkoły i podwórka uprawiał wiele sportów. Decyzję o wyborze sportu jako swej drogi życiowej podjął po zwycięstwie Zdzisława Krzyszkowiaka na igrzyskach w Rzymie w 1960. Ukończył warszawską AWF na specjalizacji koszykówki miał zajęcia m.in. z Walentym Kłyszejką i uzyskał dyplom trenera drugiej klasy. Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w Aninie i w Szkole Podstawowej nr 138 w Międzylesiu. Tam, z grupą dziewcząt z piątej klasy i z pobliskiego klasztornego domu dziecka, wygrał koszykarską olimpiadę warszawską. Wśród jego zawodniczek była Alicja Szczęsna, późniejsza żona Macieja i matka Wojciecha. Na AWF spikerował na meczach koszykówki, siatkówki i piłki ręcznej.

Jeszcze w liceum, grając w koszykówkę na pozycji rozgrywającego, zdobył ze swoją drużyną wiele medali rozgrywek młodzieżowych. Na studiach występował w barwach AZS Warszawa. Sportową karierę zakończył w wyniku wypadku podczas jazdy na nartach w Sudetach, gdy zahaczył o korzeń ukryty pod śniegiem. Sytuacja była na tyle poważna, że nieomal skończyłoby się amputacją. Noga, w której zbierała się ropa, goiła się trzy lata, stwierdzono ponadto staw rzekomy. Zrost zaczął następować dopiero po spadnięciu Szaranowicza ze schodów, uderzeniu z całej siły nogą o ścianę i jej ponownym złamaniu. Później często doznawał kolejnych kontuzji, a do wyczynowego sportu nigdy nie powrócił.

Planował rozpocząć karierę naukową i szerzyć wiedzę o historii sportu. Zamiast tego dwukrotnie wyjeżdżał do Szwecji, a także do Anglii. Pracował jako sprzedawca obrazków, sprzątacz w parku zabaw Liseberg i barman w Swiss Cottage.

                                     

2. Kariera w radiu

W 1976 razem z Dariuszem Szpakowskim i Henrykiem Urbasiem został przyjęty do pracy na etacie w Polskim Radiu, gdzie pracowała już jego matka jako inspektor programowy. Ich nauczycielami radiowej profesji byli Bohdan Tomaszewski i Bogdan Tuszyński, wymowy uczył natomiast Gustaw Holoubek.

W 1978 relacjonował dla radia mistrzostwa świata w boksie w Belgradzie. W 1980 komentował igrzyska w Moskwie m.in. szermierkę. Na radiowej antenie prowadził m.in. Gimnastykę poranną i Kronikę sportową.

                                     

3. Kariera w telewizji

Debiut w Telewizji Polskiej zaliczył w lutym 1977, kiedy zastąpił Tomasza Hopfera w magazynie dla dzieci i młodzieży Teleranek. Przez kilka lat prowadził w nim cykl Gawędy sportowe. Na stałe do TVP przeniósł się w 1983.

Na antenie TVP wielokrotnie był gospodarzem czy gościem studio przy różnej rangi wydarzeniach sportowych. Prowadził też m.in. Studio Sport, programy Sportowa niedziela i Sportowa sobota. W autorskim programie Jeden na jeden rozmawiał o sporcie z zawodnikami i trenerami. Przekazywał telewidzom relacje z wielu dyscyplin. Na początku komentował kolarstwo, później również pływanie, piłkę nożną m.in. Euro 2000 i ręczną, siatkówkę i boks. Najczęściej jednak do kabiny komentatorskiej zasiadał przy okazji rozgrywania zawodów lekkoatletycznych wielokrotnie mistrzostwa świata i narciarskich, ze szczególnym uwzględnieniem skoków narciarskich. Regularnie komentował również ceremonie otwarcia i zamknięcia kolejnych igrzysk olimpijskich. Jedynymi igrzyskami, na jakich go zabrakło od momentu debiutu były igrzyska w Los Angeles w 1984.

W pierwszej połowie lat 90. wylansował modę na koszykówkę w Polsce, wtedy bowiem TVP rozpoczęła regularne transmitowanie spotkań ligi NBA. Szaranowicz komentował je razem z Ryszardem Łabędziem czasami także z Markiem Rudzińskim, a każdą transmisję zaczynał od charakterystycznego zawołania Hej, hej, tu NBA. Telewizyjna widownia tych spotkań sięgała niekiedy kilku milionów widzów. Jeszcze większą popularnością cieszyły się dekadę później ekspresywnie komentowane przez Szaranowicza transmisje zawodów Pucharu Świata w skokach narciarskich. Sukcesy Adama Małysza spowodowały zjawisko Małyszomanii, zaś relacje z występów najpierw jego, a potem Kamila Stocha w szczytowych momentach były śledzone w TVP nawet przez kilkanaście milionów widzów. Po ostatnim w karierze skoku Małysza na mistrzostwach świata w 2011 Szaranowicz rozpłakał się na antenie.

W latach 2002–2009 był jednym z prowadzących magazyn poranny Pytanie na śniadanie w TVP2, natomiast w latach 2007–2008 zasiadał w jury programu rozrywkowego Gwiazdy tańczą na lodzie w tej samej stacji.

Od 12 listopada 2009 do 31 maja 2017 był dyrektorem kanału TVP Sport. Tym samym jednocześnie był szefem sportu w Telewizji Polskiej.

Obowiązki zawodowe i postępujące z wiekiem problemy zdrowotne sprawiły, że Szaranowicz zaczął ograniczać swoją aktywność sportową.

19 lutego 2018 na zakończenie transmisji drużynowego konkursu skoków narciarskich podczas ZIO 2018 w Pjongczangu Szaranowicz zapowiedział, że to jego ostatnie zimowe igrzyska w roli dziennikarza. W marcu 2019 w dniu 70. urodzin Szaranowicza opublikowano jego rozmowę z Jerzym Chromikiem, w której poinformował o przejściu na emeryturę z powodu choroby neurologicznej w wywiadzie nie powiedział, na jaką chorobę cierpi, której objawy zaczął dostrzegać cztery lata wcześniej.



                                     

4. Filmografia

  • Kurczak Mały 2005 – komentator sportowy głos
  • Złotopolscy 1998 – dziennikarz odc. 13
  • Flubber 1997 – komentator meczu koszykówki głos
  • Nóż w głowie Dino Baggio 1999 – reporter
  • Jeż Jerzy 2010 – on sam głos
  • Faceci do wzięcia 2008 – odc. 76
  • Trzy olimpiady 1980 – narrator głos
  • Pierwszy medal 1980 – narrator głos

Gry komputerowe

W 2005 razem z Dariuszem Szpakowskim użyczył swojego komentarza polskiej wersji komputerowego symulatora piłkarskiego z serii FIFA – FIFA 06. Jego głos nagrano łącznie do trzynastu gier z tej serii. Od 2015 i gry FIFA 16 komentatorskim partnerem Szpakowskiego jest Jacek Laskowski.

Swojego głosu komentatora użyczył również do komputerowych symulatorów skoków narciarskich: Skoki narciarskie 2002: Polskie złoto, Skoki narciarskie 2003: Polski orzeł i Skoki narciarskie 2005, a także w grze wideo Kurczak Mały z 2005.

                                     

5. Życie prywatne

Jego żoną jest Magdalena Szaranowicz, z którą ma troje dzieci: córkę Martę Szaranowicz-Kuszę ur. 1983 z wykształcenia socjolożkę i dwóch synów: Lukę ur. 1979 z wykształcenia prawnika, prowadzi w Dzień dobry TVN cykl Luka w prawie i Michała ur. 1993. Wraz z żoną mieszka w Milanówku pod Warszawą.

                                     

6. Odznaczenia i wyróżnienia

  • Telekamera w kategorii Dziennikarz sportowy dwukrotnie: 1999 i 2000
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski postanowieniem Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 3 października 2013 za wybitne zasługi dla rozwoju telewizji publicznej, za osiągnięcia w pracy zawodowej i działalności społecznej
  • Nagroda im. Bohdana Tomaszewskiego Grand Press 2016
  • Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie 2018
  • Wiktor 1985
  • Złote Kolce w kategorii Dziennikarz lekkoatletyczny 2018
  • Superwiktor 2009
  • Złota Telekamera 2009
  • Telekamera w kategorii Komentator sportowy 2008
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →