Poprzednia

ⓘ Zoltán Ribli




Zoltán Ribli
                                     

ⓘ Zoltán Ribli

Zoltán Ribli – węgierski szachista, sędzia klasy międzynarodowej i trener szachowy, arcymistrz od 1973.

                                     

1. Kariera szachowa

W 1970 roku zdobył tytuł mistrza międzynarodowego, w 1973 roku Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł arcymistrza. Trzykrotnie zdobył tytuł mistrza Węgier w 1973, 1974 i 1977 roku.

W roku 1971 zdobył w Groningen tytuł mistrza Europy do lat 20. Od połowy lat 70. był stałym uczestnikiem rozgrywek o mistrzostwo świata. W 1976 roku w turnieju międzystrefowym w Manili zajął V miejsce. W kolejnym cyklu rozgrywek był bliski awansu do turnieju pretendentów. Turniej międzystrefowy w Rydze w 1979 roku zakończył na III-IV miejscu, wspólnie ze swoim rodakiem, Andrásem Adorjánem. Dogrywka zakończyła się remisem i do dalszych gier awansował Adorján lepszą punktacją pomocniczą.

Największy sukces odniósł w 1982 roku, w którym wygrał turniej międzystrefowy w Las Palmas i awansował do meczów pretendentów. W meczu ćwierćfinałowym pokonał Eugenio Torre 6 - 4, jednak w półfinale został wyeliminowany przez byłego mistrza świata, Wasilija Smysłowa 4½ - 6½. W następnym cyklu rozgrywek został zakwalifikowany bez eliminacji do turnieju pretendentów, w którym jednak zajął odległe XIII-XIV miejsce.

W 1984 roku został wybrany do reprezentacji "reszty świata" w meczu przeciwko drużynie Związku Radzieckiego. Zwyciężył w tym meczu Rafaela Waganiana 2½ - 1½. W 1987 roku ponownie awansował do turnieju międzystrefowego, w którym zajął IV-V miejsce wspólnie z byłym mistrzem świata, Michaiłem Talem. Na znak protestu przeciw jego zdaniem niesprawiedliwemu rozstawieniu w tym turnieju nie przystąpił do meczu barażowego z Talem.

W swoim najlepszym okresie lata 70. i 80. zwyciężył w wielu międzynarodowych turniejach, m.in. w Kecskemet 1972, wraz z Aleksiejem Suetinem, Budapeszcie 1975, wraz z Lwem Poługajewskim, Meksyku 1980, Baden-Baden 1981, wraz z Anthony Milesem, Portorožu/Lublanie, Dortmundzie 1986, Reggio Emilia 1987 i Wijk aan Zee oraz zajął II lokaty w Amsterdamie 1978, za Janem Timmanem, Bledzie/Portorožu, Wijk aan Zee 1983, za Ulfem Anderssonem, Bugojno 1984, za J.Timmanem i Tilburgu. W roku 2002 odniósł kolejne turniejowy sukces, zwyciężając przed Robertem Fontaine i Zoltanem Vargą w Opatii.

W latach 1970–1994 dwunastokrotnie reprezentował Węgry na olimpiadach szachowych, w 145 partiach uzyskując 49 zwycięstw, 88 remisów i tylko 8 porażek. Był współtwórcą największego powojennego sukcesu węgierskiej drużyny, która w 1978 w Buenos Aires wyprzedziła reprezentację ZSRR i zdobyła złote medale. W swoim dorobku ma również trzy srebrne medale olimpijskie, które zdobył wraz z drużyną w 1970, 1972 i 1980 roku. Poza tym jest dwukrotnym medalistą drużynowych mistrzostw świata z roku 1985 - srebrny wraz z drużyna oraz złoty za indywidualny wynik na II szachownicy oraz pięciokrotnym drużynowych mistrzostw Europy dwukrotnie srebrnym za indywidualny wynik na II szachownicy.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1988 r., z wynikiem 2630 punktów dzielił wówczas 8-9. miejsce wspólnie z Michaiłem Gurewiczem na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce za Lajosem Portischem wśród węgierskich szachistów.

Od 1995 r. posiada również tytuł sędziego szachowego klasy międzynarodowej, a od 2009 r. – najwyższy szachowy tytuł trenerski, FIDE Senior Trainer.