Poprzednia

ⓘ Massimo Ranieri




Massimo Ranieri
                                     

ⓘ Massimo Ranieri

Massimo Ranieri, właśc. Giovanni Calone – włoski wokalista, aktor i prezenter telewizyjny, dwukrotny reprezentant Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji.

                                     

1. Życiorys

Giovanni Calone urodził się w neapolitańskiej dzielnicy Santa Lucia jako piąte z ośmiorga dzieci. W wieku 10 lat zaczął śpiewać w restauracjach i na przyjęciach weselnych. W 1964 roku został odkryty przez producenta muzycznego Gianniego Aterrano, który zabrał go do Nowego Jorku, gdzie umożliwił mu nagranie debiutanckiego mini-albumu pod pseudonimem Gianni Rock. Płyta zawierała cztery utwory: "Tanti auguri signora”, "Se mi aspetti stasera”, "Non chiudere la porta” i "La Prima Volta”. Żadne z tych nagrań nie zdobyło popularności, także dlatego, że młody wykonawca przechodził mutację głosu.

W 1966 roku Calone przybrał pseudonim artystyczny Massimo Ranieri, gdzie imię Massimo miało określać poziom jego ambicji artystycznych, a nazwisko było hołdem dla księcia Monako Rainiera di Grimaldiego, którego podziwiał. W tym samym czasie, w jego karierze artystycznej nastąpił przełom: pianista i kompozytor Enrico Polito zaproponował mu kontrakt fonograficzny z wytwórnią CGD. W tym samym roku młody wykonawca zadebiutował w popularnym programie-konkursie telewizyjnym Canzonissima z piosenką "L’amore è una cosa meravigliosa”. W 1967 roku po raz pierwszy wygrał festiwal Cantagiro z utworem "Pietà per chi ti ama”.

W 1968 roku nagrał i wydał kolejne piosenki: "Da Bambino”, którą zaprezentował podczas Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, oraz "Ma Lamore cose” i "Preghiera”. Pierwsze sukcesy estradowe przyszły w kolejnym roku. Na Festiwalu w San Remo 18-letni wokalista zaprezentował w parze z Oriettą Berti singiel "Quando l’amore diventa poesia”. W tym samym roku po raz drugi wygrał festiwal Cantagiro, tym razem z piosenką "Rose rosse”, która przez 13 tygodni pozostawała na pierwszym miejscu włoskiej listy przebojów i zajęła 5. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli 1969 roku. Utwór zaprezentował także w programie Canzonissima, obok dwóch innych propozycji: "’O sole mio”, którą wywołał entuzjazm młodej publiczności oraz "Se bruciasse la città”, która przyniosła mu trzecie miejsce w konkursie. Od tej chwili jego popularność zaczęła szybko rosnąć, a każdy występ wywoływał żywiołowe reakcje nastoletniej publiczności. Jeszcze w tym samym roku zaprezentował swoje kolejne przeboje: "Rita”, "Il mio amore resta sempre” i "Zingara”.

W 1970 roku Ranieri wydał swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Massimo Ranieri. Do kolejnej edycji programu Canzonissima zgłosił trzy piosenki: "Sogno damore”, "Aranjuez mon amour” i "Vent’anni”, która zdobyła pierwsze miejsce i stała się zarazem tytułem jego kolejnego albumu. W tym samym roku wokalista zdecydował się wystąpić w filmie, debiutując w produkcji Mauro Bologniniego pt. Metello, w którym zagrał tytułową rolę – postać młodego robotnika i aktywisty, mającego burzliwe życie osobiste. Za tę rolę młody debiutant otrzymał nagrodę. W tym samym roku wystąpił też w filmie La Sciantosa razem z Anną Magnani.

W 1971 wziął ponownie udział w programie Canzonissima, prezentując kolejno piosenki: "Adagio veneziano”, "Io e te”, "Tema d’amore” z filmu Metello i "Via del Conservatorio”, która dotarła do finału, w którym zajęła 2. miejsce. W tym samym roku artysta otrzymał reprezentował Włochy na 16. Konkursie Piosenki Eurowizji, organizowanym w Dublinie, na którym zajął 5. miejsce z utworem "L’amore è un attimo”. Oprócz włoskojęzycznej wersji piosenki, wokalista nagrał ją także w języku hiszpańskim "Perdón cariño mío”, niemieckim "Die Liebe ist ein Traum”, francuskim "Pour un instant damour” i angielskim "Goodbye My Love”. Ukazał się jego kolejny album Via del conservatorio, a po nim nagrany na żywo O surdato nammurato, z repertuarem składającym się z pieśni neapolitańskich. W 1972 wziął po raz kolejny udział w programie Canzonissima, prezentując piosenki: "Ti ruberei”, "O Surdato ’nnammurato” i "Erba di casa mia”, która ostatecznie zdobyła pierwsze miejsce. Rok później ponownie reprezentował Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji, tym razem wykonując w finale imprezy utwór "Chi sarà con te”, z którym zajął 13. miejsce.

W 1975 roku, kiedy jego kariera zaczęła powoli gasnąć, wokalista postanowił ograniczyć występy i poświęcić się aktorstwu. Na rynek muzyczny powrócił dopiero w 1988 roku piosenką "Perdere L’amore”, którą wygrał Festiwal Piosenki Włoskiej. W 1997 roku ponownie wystartował w konkursie, tym razem zgłaszając się z propozycją "Ti parlero d’amore”, która dotarła do finału. W tym samym roku wystąpił w sztuce La Liola Luigiego Pirandello.

16 października 2002 Massimo Ranieri został mianowany Ambasadorem Dobrej Woli FAO. W 2004 wystąpił po raz pierwszy we francuskim filmie Les Parisiens Claudea Leloucha, w którym zagrał postać ulicznego artysty. W 2008 wystąpił w kolejnym filmie py. LUltimo Pulcinella, którego reżyserem został Maurizio Scaparro.

                                     

2.1. Dyskografia wybór Albumy

  • 1971 – Via del Conservatorio
  • 2009 – Napoli.Viaggio in Italia
  • 1988 – Perdere lamore
  • 1972 – O surdato nammurato live
  • 1973 – Erba di casa mia
  • 1992 – Ti penso
  • 1973 – Album di famiglia
  • 1975 – Per una donna
  • 1983 – Barnum
  • 1989 – Un giorno bellissimo
  • 1976 – Meditazione
  • 2006 – Canto perché non so nuotare.da 40 anni album podwójny
  • 1981 – Passa lu tempo e lo munno savota
  • 1972 – Un po per giorno tylko utwór nr 1; czołówka dźwiękowa z filmu "Imputazione di omicidio per uno studente"
  • 1970 – I singoli As & Bs di Massimo Ranieri vol.1 1966-1969 kompilacja singli
  • 2003 – Nun è acqua
  • 1969 – Rose rosse
  • 1978 – La faccia del mare
  • 1970 – Ventanni
  • 1997 – Canzoni in corso
  • 1995 – Ranieri jako CD; i następne
  • 1976 – Macchie e culore live
  • 1974 – Napulammore live
  • 1969 – Massimo Ranieri CGD i następne
  • 1983 –.vanità
  • 1988 – Rinaldo in campo
  • 2004 – Ranieri canta Napoli album podwójny, będący kompilacją dwóch poprzednich
  • 1999 – Hollywood ritratto di un divo album podwójny
  • 1975 – Il meglio di Massimo Ranieri kompilacja
  • 1989 – Da bambino a fantastico kompilacja
  • 2005 – Accussì grande
  • 2001 – Oggi o dimane
                                     

2.2. Dyskografia wybór Single

  • 1967 – Pietà per chi ti ama/No, mamma
  • 1976 – Dal primo momento che ti ho vista/La mia boheme
  • 1969 – O sole mio/Ma lamore cosè
  • 1965 – Tanti auguri senora/Non chiudere la porta Zeus, jako Gianni Rock
  • 1971 – "Lamore è un attimo”/ "A Lucia”
  • 1971 – Io e te/Adagio veneziano
  • 1974 – Immagina/Se tu fossi una rosa
  • 1973 – Amo ancora lei/Tu sei bella come il sole
  • 1971 – Via del Conservatorio/Momento
  • 1975 – Si ricomincia/23, rue des lillas
  • 1968 – Preghiera per lei/Cento ragazzine
  • 1970 – Sogno damore/Mio caro amore evanescente e purov
  • 1970 – Le braccia dellamore/Candida
  • 1972 – Erba di casa mia/Linfinito
  • 1964 – Se mi aspetti stasera/La prima volta Zeus, jako Gianni Rock
  • 1969 – Se bruciasse la città/Rita
  • 1974 – Per una donna/Cara libertà
  • 1969 – Il mio amore resta sempre Teresa/Rose rosse
  • 1972 – Amore cuore mio/Io di più
  • 1968 – Da bambino/Ma lamore cosè
  • 1970 – Sei lamore mio/Fai di me quello che vuoi
  • 1973 – Chi sarà/domenica
  • 1969 – Quando lamore diventa poesia/Cielo blu
  • 1978 – La faccia del mare/Odyssea
  • 1972 – La tua innocenza/Ti ruberei
  • 1974 – Te voglio bene assaie/A serenata e Pulicenella
  • 1972 – O surdato nnammurato/Lacreme napulitane
  • 1973 – Chiove/Reginella
  • 1964 – Lassù qualcuno mi ama/Un ragazzo come me Zeus, jako Gianni Rock
  • 1974 – A tazza e cafè/Tu ca nun chiagne
  • 1988 – Perdere lamore/Dove sta il poeta Wea
  • 1964 – Preghiera/Una bocca, due occhi e un nome Zeus, jako Gianni Rock
  • 1966 – Lamore è una cosa meravigliosa/Bene mio CGD; jako Massimo Ranieri; i następne
  • 1970 – Ventanni/Io non avrò


                                     

2.3. Dyskografia wybór Filmografia

Na przestrzeni 40 lat 1970–2010 Massimo Ranieri wystąpił w 50 filmach kinowych i telewizyjnych.

  • 1995 – Il prezzo del denaro film tv
  • 2004 – Le genre humain – 1ère partie: Les parisiens
  • 1981 – Habibi, amor mío
  • 1999 – Un bacio nel buio film tv
  • 1981 – I ragazzi di celluloide serial tv
  • 1970 – La sciantosa film tv
  • 1987 – Lombra nera del Vesuvio serial tv
  • 1976 – Con la rabbia agli occhi
  • 1971 – Incontro
  • 2010 – Passione
  • 1974 – Salvo DAcquisto film tv
  • 1981 – Casta e pura
  • 2010 – Ces amours-là
  • 1975 – Una città in fondo alla strada film tv
  • 1998 – Angelo nero film tv
  • 1971 – The Light at the Edge of the World
  • 1981 – Il carabiniere
  • 2005 – Fuga f. krótkometrażowy
  • 1999 – Ama il tuo nemico film tv
  • 1981 – Priest of Love
  • 1970 – Metello
  • 1984 – Allombra della grande quercia serial tv
  • 1972 – Imputazione di omicidio per uno studente
  • 2007 – Civico zero
  • 1979 – La patata bollente
  • 2005 – Le courage daimer
  • 1984 – I ragazzi di celluloide 2 serial tv
  • 2008 – Lultimo Pulcinella
  • 1976 – Lultima volta
  • 1981 – Lultima volta insieme
  • 1997 – Volare!
  • 1978 – Storie della Camorra serial tv
  • 1989 – Rinaldo in campo film tv
  • 1971 – Bubù
  • 2003 – Camera cafè serial tv
  • 1996 – La casa dove abitava Corinne film tv
  • 1988 – Il ricatto serial tv
  • 1984 – Nata damore serial tv
  • 2007 – Senza via duscita – Un amore spezzato film tv
  • 1987 – Lo scialo serial tv
  • 1970 – Cerca di capirmi
  • 2002 – Storia di guerra e damicizia
  • 1985 – Atto damore film tv
  • 2007 – Operazione pilota serial tv
  • 2000 – Fondali notturni
  • 2001 – Io ti salverò serial tv
  • 1983 – La vela incantata
  • 1974 – La cugina
  • 1991 – Il ricatto 2 serial tv
  • 1983 – Legati da tenera amicizia