Poprzednia

ⓘ Dynastia salicka




Dynastia salicka
                                     

ⓘ Dynastia salicka

Dynastia salicka, niem. Salier – ród książąt frankońskich panujący w Niemczech w latach 1024–1125. Nazwa pochodzi od Franków salickich.

Władcy Niemiec z dynastii salickiej:
  • 1039–1056 Henryk III Salicki syn Konrada II Salickiego; cesarz od 1046
  • 1024–1039 Konrad II Salicki cesarz od 1027
  • 1056–1105 Henryk IV Salicki syn Henryka III Salickiego; cesarz od 1084
  • 1105–1125 Henryk V Salicki syn Henryka IV Salickiego; cesarz od 1111

Panowanie pierwszych dwóch władców z tej dynastii to apogeum potęgi Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w skład którego wchodziły:

Królestwo Niemiec od 962 Królestwo Włoch od 962 Królestwo Czech od 962 Królestwo Burgundii od 1034

Zwierzchnictwo Świętego Cesarza Rzymskiego w tym okresie uznawały również przejściowo Polska, Węgry, Chorwacja, Dania, Neapol.

Panowanie dwóch ostatnich władców to okres stagnacji politycznej, regresu, walki z papiestwem, wojen domowych wewnątrz Niemiec, panowanie antykrólów, upadek prestiżu i powagi cesarskiej w Europie.

Ponadto członkowie dynastii salickiej panowali w Lotaryngii, Karyntii, Bawarii i Dolnej Lotaryngii:

  • Książęta Lotaryngii
  • 944–953 Konrad I Rudy
  • 978–1004 Otto I Karyncki syn Konrada I Rudego
  • 1036–1039 Konrad II Karyncki syn Konrada I Karynckiego
  • 1004–1011 Konrad I Karyncki syn Ottona I Karynckiego, brat papieża Grzegorz V
  • Książęta Karyntii
  • 1077–1096 Henryk IV Salicki ponownie
  • Książęta Bawarii
  • 1053–1056 Henryk IV Salicki król Niemiec od 1056
  • 1047–1049 Henryk III Salicki ponownie
  • 1027–1042 Henryk III Salicki król Niemiec od 1039
  • 1076–1089 Konrad Salicki syn Henryka IV Salickiego
  • Książęta Dolnej Lotaryngii