Poprzednia

ⓘ Sławomir Dygnatowski




Sławomir Dygnatowski
                                     

ⓘ Sławomir Dygnatowski

W latach 1973-1977 był podchorążym Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Janka Krasickiego w Dęblinie. W latach 1985–1988 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego. W 2001 roku ukończył studia podyplomowe w zakresie dyplomacji w Collegium Civitas Instytut Dyplomacji. W roku 2006 kurs oficerów flagowych NATO w Akademii Obrony NATO w Rzymie. Służbę wojskową rozpoczął w 1981 roku w 1 pułku lotnictwa myśliwskiego "Warszawa”, w którym przeszedł kolejne stanowiska, od starszego pilota klucza lotniczego do stanowiska dowódcy pułku w latach 1994–1998. 1998 roku do 2004 służył w Dowództwie Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. Styczeń 2004 – wrzesień 2004 roku szef szkolenia 2 Korpusu Obrony Powietrznej w Bydgoszczy. Od 9 września 2004 do 7 listopada 2006 roku dowódca 1 Brygady Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie. Od 15 sierpnia 2007 do lutego 2008 dowódca Centrum Operacji Powietrznych. W okresie od 11 lutego 2008 roku do września 2010 roku zastępca Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych. Od września 2010 do lipca 2012 roku pełnił obowiązki zastępcy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 9 sierpnia 2011 roku Prezydent RP, Bronisław Komorowski mianował go generałem broni.

26 lipca 2012 odbyło się uroczyste pożegnanie gen. Dygnatowskiego, odchodzącego do rezerwy. 31 lipca w siedzibie MON nastąpiło formalne zdanie urzędu.

                                     

1. Lustracja

W listopadzie 2012 r. warszawski sąd wszczął proces gen. broni Sławomira Dygnatowskiego, którego pion lustracyjny IPN podejrzewa o zatajenie współpracy z Wojskową Służbą Wewnętrzną w latach 1979–1983.

29 marca 2018 roku Sąd Okręgowy Warszawa–Praga orzekł, sygn. akt V K 209/12, że Sławomir Dygnatowski złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne o treści, iż nie współpracował z organami bezpieczeństwa państwa podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał, iż wymieniony w okresie od września 1979 roku do sierpnia 1983 roku współpracował z funkcjonariuszami Wojskowej Służby Wewnętrznej w charakterze tajnego współpracownika o pseudonimie "Orion”. Sąd Apelacyjny w Warszawie orzeczeniem z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II AKa 218/18/L, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę lustrowanego, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

                                     

2. Ordery i odznaczenia

  • Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
  • Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
  • Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2001
  • Odznaka Pilota
  • Złoty Krzyż Zasługi – 1997
  • Odznaka tytułu honorowego "Zasłużony Pilot Wojskowy”
  • Lotniczy Krzyż Zasługi
  • Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju”
  • Srebrny Krzyż Zasługi – 1993