Poprzednia

ⓘ Kamienica Jakuba Fontany w Warszawie




Kamienica Jakuba Fontany w Warszawie
                                     

ⓘ Kamienica Jakuba Fontany w Warszawie

Kamienica Jakuba Fontany – budynek na Nowym Mieście na rogu ul. Zakroczymskiej 2 i ul. Kościelnej 12.

W 1944 kamienica została w znacznej mierze zburzona, zachowały się jednak mury konstrukcyjne i elewacje, dzięki czemu mogła zostać zrekonstruowana.

W kamienicy mieszczą się Biblioteka, Muzeum i Archiwum Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki. Są tutaj przechowywane autografy utworów z XIX wieku.

                                     

1. Historia

Właściciele nieruchomości

  • 1872: Bronisława Leśniewska
  • 1773: Magdalena żona Stefana
  • 1776: Jan i Stanisław Grayber synowie Stefana i Magdaleny, kapitanowie wojsk koronnych.
  • 1734: Stefan Bernacki zabudowa drewniana w miejscu kamienicy wniesionej w 1770
  • 1782: Marianna, Joachim, Adam, Tadeusz i Franciszek żona i synowie Józefa
  • Józef Potkański kasztelan radomski
  • 1804: Tomasz Kaczyński
  • 1901: Pia, Stanisław i Bronisław Wensel
  • 1829: Franciszek Hangel sędzia apelacyjny Królestwa Polskiego
  • 1848: Marianna Franciszka Lechnerowicz siostra Franciszka
                                     

2. Architektura

Kamienica Jakuba Fontany Pałac Mokronowskich dawniej była jedynym budynkiem frontowym w mieście o 11-osiowej fasadzie z arkadowymi podcieniami w parterze. Na tyłach miała dwa obudowane oficynami dziedzińce, co było dość wyjątkowym rozwiązaniem jak na ówczesne czasy. W 1806 roku podcienia zamurowano, fasada według projektu została przekształcona i zaakcentowana trójosiowym ryzalitem środkowym proj. Fryderyk A. Lessel. Okna na obu kondygnacjach otrzymały skromny wystrój w postaci opasek, gzymsów parapetowych i wąskich poziomych naczółków. Profilowany gzyms koronujący podkreślony był szerokim pasem fryzu. W XIX wieku, w ramach przebudowy, na zapleczu budynku frontowego wzniesiono zespoły wielopiętrowych oficyn w układzie dwupodwórzowym. Dzięki tym unowocześnieniom, cały budynek pełnił funkcje kamienicy dochodowej.

W wyniku działań wojennych kamienica uległa znacznemu zniszczeniu. Około 1953 roku zrezygnowano z rekonstrukcji fasady z czasów F. A. Lessla i wybudowano od fundamentów gmach będący wizją Kamienicy Jakuba Fontany w jego pierwotnej postaci. Do pierwowzoru nawiązuje wysunięcie budynku w stosunku do sąsiednich gmachów, gabaryt, liczba osi oraz obecność 11-przęsłowego krużganka o arkadowych otworach. Filarom międzyprzęsłowym o piaskowcowych bazach i profilowanych głowicach odpowiadają toskańskie pilastry elewacji w podcieniu. Triadę środkowych osi uzupełniają drzwi w kamiennych opaskach. Okna dwuskrzydłowe na piętrze otrzymały profilowane opaski oraz gzymsy parapetowe. Kondygnacje dzieli gzyms kordonowy, a całość zakończona jest profilowanym gzymsem koronującym, ponad którym, z wyjątkiem osi skrajnych, w dachy osadzono wystawki. Do skrzydła przyulicznego dobudowano od tyłu trzy skrzydła dwutraktowe wokół wewnętrznego dziedzińca, nawiązujące do dwupodwórzowego układu z XVIII i XIX wieku, ale zaprojektowanego od nowa.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...