Poprzednia

ⓘ Józef Kleczyński




Józef Kleczyński
                                     

ⓘ Józef Kleczyński

Józef Kleczyński – polski statystyk, demograf, prawnik, publicysta, i nauczyciel akademicki. Profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek Akademii Umiejętności w Krakowie. Pionier polskiej demografii i statystyki historycznej, komisarz rządowy na województwo krakowskie w czasie powstania styczniowego.

                                     

1.1. Życiorys Dzieciństwo i młodość

Urodził się 27 października 1841 w Ihnatowie na Podolu w rodzinie ziemianina Karola i Marii z domu Majewska. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie. Uczestniczył manifestacjach patriotycznych w stolicy. Zaangażował się w działalność konspiracyjną. 1 listopada 1860 został aresztowany za wylanie w teatrze cuchnącej cieczy na lożę cesarską na której miał zasiąść car Aleksander II oraz za rozklejanie antycarskich ulotek. Ośmiomiesięczną karę więzienia odbywał w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. 30 czerwca 1861 wyszedł na wolność i dokończył naukę w gimnazjum. Następnie podjął studia prawnicze w Szkole Głównej Warszawskiej 1862-1863. Przerwał naukę i wziął udział w powstaniu styczniowym. Studia skończył na uniwersytecie w Heidelbergu, w 1867 broniąc tam doktorat praw. Przyjechał do Galicji i pracował jako publicysta w Krakowie 1869-1875.

                                     

1.2. Życiorys Kariera naukowa

W 1875 przeniósł się do Lwowa, pracował jako konceptysta w tamtejszym Biurze Statystycznym. W 1880 habilitował się w dziedzinie statystyki na Uniwersytecie Lwowskim i objął kierownictwo Katedry Prawa Administracyjnego i Statystyki w 1887 zmieniła nazwę na Katedra Prawa Administracyjnego, Państwowego i Statystyki. W 1881 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1887 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego, pełnił funkcje dziekana Wydziału Prawa w roku akademickim 1890/1891, rektora 1898/1899, prorektora 1899/1900. Wykładał statystykę, naukę o administracji i prawo państwowe. Od 1884 kierował Miejskim Biurem Statystycznym w Krakowie. W 1893 został powołany na członka korespondenta krakowskiej Akademii Umiejętności późniejszej PAU, był również członkiem-korespondentem Wiedeńskiej Centralnej Komisji Statystycznej oraz członkiem Międzynarodowego Instytutu Statystycznego.

Jego zainteresowania naukowe obejmowały statystykę historyczną, demografię, metodologię badań statystycznych oraz teorię statystyki. Był pionierem polskich badań w dziedzinie statystyki i demografii historycznej. Współpracował z "Przeglądem Polskim", redagował periodyk "Statystyka miasta Krakowa" od 1887.

Zmarł 21 września 1900 w Zakopanem. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

                                     

2. Publikacje wybrane

  • Pogłówne generalne w Polsce i oparte w niem popisy ludności 1893
  • Ueber die Berechnung der Bevoelkerung zwischen der Zahluengs-Perioden 1879
  • Spisy ludności w Rzeczypospolitej Polskiej 1892
  • Organizacja statystyki w Austryi 1883
  • Statystyka gospodarstwa gminnego 1878
  • Życie gminne Galicji 1878
  • Międzynarodowy Instytut Statystyczny 1885
  • Spis ludności diecezji krakowskiej z roku 1787 1894