Poprzednia

ⓘ Wertykalny Syndykat




                                     

ⓘ Wertykalny Syndykat

Wertykalny Syndykat - Hiszpańska Organizacja Syndykalna, popularnie zwana Wertykalnym Syndykatem. Można powiedzieć, że była to instytucja zapobiegawcza, starająca się w ciągu swojego istnienia uniemożliwiać ruchy robotnicze i walki klas robotniczych. Była to jedyna legalna organizacja syndykatu w Hiszpanii w czasie frankizmu. Wcześniejsze związki, jak na przykład anarchistyczna Krajowa Konfederacja Pracy i socjalistyczny, Powszechny Związek Robotników, zostały zdelegalizowane.

W pierwszym etapie dyktatury 1939-1959 zostało ogłoszone Prawo z 26 stycznia 1940 o Jedności Syndykalnej, w miejsce związków zawodowych wprowadzono wertykalne syndykaty jednoczące pracodawców i pracowników, pod zwierzchnictwem F.E.T. Falange Española Tradicionalista i JONS Junta de Ofensiva Nacional Sindicalista. Hiszpańska Organizacja Syndykalna miała swój początek w CONS, organizacji założonej w 1934 roku przez Hiszpańską Falangę Falange Española. Utworzenie HOS było rezultatem połączenia organizacji robotniczych falangistów, tradycjonalistów, i organizacji pracodawców, z zamiarem stworzenia jednej struktury wertykalnej skupiającej robotników, techników i pracodawców. W przeciwieństwie do Narodowego Syndykalizmu Falangi, w HOS pracownicy i pracodawcy byli sobie równi. Z tego powodu, strajki były zabronione. Mimo to, nie udało się ich uniknąć. Jednym z przykładów może być wypędzenie delegatów z Wertykalnego Syndykatu 1947, którzy przybyli do fabryki metalurgicznej w Bilbao, Altos Hornos de Vizcaya pertraktować ze strajkującymi robotnikami,domagającymi się podwyżek.

W latach 1939-1942, HOS utworzyła tak zwane Obras Sindicales umieszczone w Krajowym Podsekretariacie Pracy Syndykalnej, która umacniała kompetencje HOS. W Statucie o Funkcji Pomocniczej, zawarta została taka treść: "Organizacja Syndykalna rozwija swoją funkcję społeczną, charakteryzuje się mocnym przywiązaniem do religii chrześcijańskiej i entuzjastycznym podejściem do stworzenia prawdziwego braterstwa między robotnikami”

W swojej początkowej fazie, przedstawicielstwo robotników było bardzo ograniczone. Robotnicy mogli obejmować tylko niższe stanowiska, jednakże, oficjalnie,to oni wybierali swoich reprezentantów, którzy byli łącznikiem pomiędzy nimi a syndykatem. W rzeczywistości, kandydaci do wyborów musieli być zatwierdzeni przez rząd, a cały proces był kontrolowany wspólnie z polityką interwencjonizmu państwowego w rynek pracy, który zakładał pracę dla wszystkich mężczyzn nawet w czasie niskiej inflacji, ograniczenie prawa do pracy dla zamężnych kobiet, brak zasiłków dla bezrobotnych.

Na początku lat 60, Komunistyczna Partia Hiszpanii zadecydowała o zinfiltrowaniu HOS, oficjalnie miało to na celu zwiększenie zarobków, nieoficjalnie chcieli wykorzystać struktury systemu aby doprowadzić do jego upadku. Z tego powstały Komisje Robotnicze 1976, w których powstanie zaangażowali się nie tylko komuniści jak Marcelino Camacho, który był założycielem i pierwszym sekretarzem generalnym Komisji Robotniczej lecz także falangiści jak np. Ceferino Masetú czy Diego Márquez.

Syndykat wertykalny pod koniec dyktatury generała Franco, stracił energię i pod naporem wcześniej zdelegalizowanych partii został zniesiony w czasie rządów Adolfo Juareza w 1976 roku.