Poprzednia

ⓘ Mateusz Morawiecki




Mateusz Morawiecki
                                     

ⓘ Mateusz Morawiecki

Mateusz Jakub Morawiecki – polski menedżer, bankowiec i polityk. Od 2017 prezes Rady Ministrów stojący na czele dwóch kolejnych rządów.

Prezes zarządu Banku Zachodniego WBK w latach 2007–2015, wiceprezes Rady Ministrów 2015–2017, minister rozwoju 2015–2016, a następnie minister rozwoju i finansów 2016–2018, minister sportu 2019, poseł na Sejm IX kadencji.

                                     

1.1. Życiorys Młodość

Urodził się 20 czerwca 1968 we Wrocławiu. Jest synem Jadwigi oraz fizyka i opozycjonisty Kornela Morawieckiego przewodniczącego Solidarności Walczącej. Rodzina ojca pochodziła z warszawskiej Pragi, gdzie urodził się i wychowywał Kornel Morawiecki, który później wraz z żoną zamieszkał we Wrocławiu. Rodzice matki pochodzili ze Stanisławowa, z czasem zamieszkali we Wrocławiu.

W 1960 i 1965 urodziły się jego starsze siostry: Anna i Marta, w 1966 – Magdalena, która zmarła w wieku pięciu miesięcy, a w 1973 – jego młodsza siostra Maria.

Od 1979 jako jedenastoletnie dziecko pomagał w drukowaniu podziemnego "Biuletynu Dolnośląskiego” w tajnej drukarni w Wilczynie Leśnym pod Wrocławiem – sklejał, zszywał i układał gotowe gazetki. Od grudnia 1981 brał udział w akcjach opozycyjnych: malowaniu napisów na murach, zrywaniu flag, rozklejaniu plakatów i ulotek, druku i kolportażu podziemnych pism oraz rozwieszaniu opozycyjnych transparentów. W latach 1983–1986 był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany w związku z działalnością opozycyjną jego ojca, który ukrywał się wówczas przed organami ścigania. Od 1986 publikował pod pseudonimami własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w "Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie został pobity z powodów politycznych, był represjonowany również kolejnymi przesłuchaniami i rewizjami w mieszkaniu. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów.

                                     

1.2. Życiorys Edukacja

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu, następnie rozpoczął studia na kierunku historia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w latach 1988–1989 brał udział w strajkach okupacyjnych. Studia te ukończył w 1992.

Kształcił się następnie na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University, a w 1995 uzyskał dyplom Master of Business Administration na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W tym samym roku ukończył studia podyplomowe z prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie Hamburskim. Studiował także na Uniwersytecie Bazylejskim i w Kellogg School of Management przy Northwestern University.

                                     

1.3. Życiorys Działalność zawodowa

Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma "Dwa Dni”. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Niemieckim Banku Federalnym. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu.

W 1998, po odejściu z administracji rządowej, podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji. Kierowany przez niego BZ WBK stał się jednym z trzech największych banków w Polsce. Bank ten w tym czasie, z jego inicjatywy, brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmów Czarny czwartek i 1920 Bitwa Warszawska.



                                     

1.4. Życiorys Działalność polityczna do 2015

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji, mandat uzyskał z listy Akcji Wyborczej Solidarność.

Od 2008 do czasu wejścia w skład rządu w 2015 był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce. W 2010 został powołany w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku, w której zasiadał przez blisko dwa lata.

                                     

1.5. Życiorys Wiceprezes Rady Ministrów i minister

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK, nie uzyskując odprawy i pozostając nadal akcjonariuszem BZ WBK ok. 13.7 tys. akcji; sprzedał je wraz z objęciem funkcji premiera. 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości. W tym samym roku przedstawił dokument programowy nazwany "planem Morawieckiego”, który został przyjęty w rozwiniętej wersji przez Radę Ministrów w lutym 2017. Od marca 2016 kierował Komitetem Rozwoju, zadaniem którego było wypracowywanie programów w ramach planu odpowiedzialnego rozwoju.

28 września 2016 został odwołany ze stanowisk rządowych, a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju i finansów w resorcie finansów w miejsce Pawła Szałamachy. 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy.

                                     

1.6. Życiorys Pierwszy rząd 2017–2019

7 grudnia 2017 komitet polityczny PiS rekomendował jego kandydaturę na stanowisko prezesa Rady Ministrów w związku z deklaracją rezygnacji ze strony premier Beaty Szydło, którą oficjalnie złożyła następnego dnia. Również 8 grudnia Mateusz Morawiecki został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę desygnowany, a w dniu 11 grudnia powołany na to stanowisko. Jednocześnie został też ponownie powołany na urząd ministra rozwoju i finansów.

12 grudnia 2017 Sejm udzielił jego rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 243 posłów, przeciw oddano 192 głosy. 9 stycznia 2018 Mateusz Morawiecki został odwołany z funkcji ministra rozwoju i finansów. Tego samego dnia, w związku ze zdymisjonowaniem Anny Streżyńskiej i niepowołaniem jej następcy, przejął obowiązki ministra cyfryzacji, które wykonywał do 17 kwietnia 2018, gdy obsadzono to stanowisko.

Podczas kampanii związanej z wyborami samorządowymi w 2018 przegrał dwa procesy w trybie wyborczym. Pierwszy we wrześniu – z Platformą Obywatelską; Sąd Apelacyjny w Warszawie nakazał mu publicznie sprostować jego wypowiedź, w której zarzucił koalicji PO-PSL, że w czasie ich rządów nie budowano w Polsce dróg. Drugi w październiku 2018 z KWW Jacka Majchrowskiego; Sąd Apelacyjny w Krakowie nakazał mu sprostowanie wypowiedzi, że rządzący dotąd Krakowem "nie zrobili nic lub prawie nic w walce ze smogiem”.



                                     

1.7. Życiorys Drugi rząd od 2019

W wyborach w 2019 Mateusz Morawiecki został liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 31. Uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, otrzymując 133 687 głosów. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu IX kadencji złożył dymisję Rady Ministrów zgodnie z art. 162 ust. 1 Konstytucji RP, która tego samego dnia został przyjęta przez prezydenta. 14 listopada 2019 prezydent Andrzej Duda desygnował go ponownie na urząd premiera, powierzając mu misję utworzenia nowego rządu.

Następnego dnia prezydent powołał Mateusza Morawieckiego na urząd prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowego gabinetu. W rządzie tym premier dodatkowo objął stanowisko ministra sportu. 19 listopada wygłosił swoje exposé. Tego samego dnia Sejm udzielił jego rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 237 posłów, przeciw oddano 214 głosów. 5 grudnia odwołany przez prezydenta Andrzeja Dudę z urzędu ministra sportu w związku z powołaniem na ten urząd Danuty Dmowskiej-Andrzejuk

                                     

2.1. Odznaczenia i wyróżnienia Ordery i odznaczenia

  • 2015: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz wspierania oraz promowania polskiej kultury i dziedzictwa narodowego
  • 2013: Krzyż Wolności i Solidarności
                                     

2.2. Odznaczenia i wyróżnienia Nagrody i wyróżnienia

  • 2018: Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Kultury Polskiej
  • 2017: Pierścień "Inki” za postawę patriotyczną i krzewienie idei pamięci o Żołnierzach Wyklętych
  • 2018: Nagroda im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego przyznana przez Ruch Społeczny im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego
  • 2015: Medal artMecenatu na Interdyscyplinarnym Festiwalu Sztuk Miasto Gwiazd w Żyrardowie
  • 2017: Tytuł "Człowieka Roku 2016” tygodnika "Gazeta Polska”
  • 2019: Tytuł "Człowieka Roku 2018” tygodnika "Gazeta Polska”
  • 2018: Tytuł "Człowieka Roku 2017” tygodnika "Gazeta Polska”
  • 2015: Perła Honorowa Polskiej Gospodarki w kategorii gospodarka
  • 2018: Tytuł "Człowieka Roku 2017” tygodnika "Wprost” wspólnie z zespołem gospodarczym ministrów rządu
  • 2019: Nagroda "Człowiek Wolności 2019” przyznana przez redakcję tygodnika "Sieci”
  • 2019: Tytuł "Człowieka Roku” Forum Ekonomicznego w Krynicy