Poprzednia

ⓘ Skoki narciarskie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970




                                     

ⓘ Skoki narciarskie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970

Skoki narciarskie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970 – zawody w skokach narciarskich przeprowadzone pomiędzy 14 a 22 lutego 1970 roku na skoczniach w Szczyrbskim Jeziorze w ramach Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970 w Wysokich Tatrach.

Po raz trzeci rozegrano dwie indywidualne konkurencje w skokach narciarskich – na obiekcie dużym i normalnym. Dodatkowo w ostatnim dniu trwania mistrzostw rozegrano nieoficjalny konkurs drużynowy, który pełnił rolę konkurencji pokazowej.

Dwukrotnym mistrzem świata został reprezentant ZSRR – Garij Napałkow. Po raz drugi w historii, jeden zawodnik zwyciężył w konkursach skoków na obu skoczniach w trakcie trwania jednych mistrzostw świata. Srebrne medale zdobyli: Yukio Kasaya na skoczni normalnej i Jiří Raška na dużej, a brązowe – Lars Grini na skoczni normalnej i Stanisław Gąsienica-Daniel na dużej.

Konkursy w 1970 roku były osiemnastą edycją mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a po raz trzeci po 1925 i 1935 roku zorganizowano je na terenie Czechosłowacji.

                                     

1.1. Przed mistrzostwami Organizacja

Po raz trzeci w historii organizację mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym powierzono Czechosłowacji. Drugi raz, po 1935 roku, zawody zorganizowano w Wysokich Tatrach. Skocznia narciarska, na której zawodnicy rywalizowali w 1935 roku, tj. Jarolímek, w 1962 roku została zburzona, a w jej miejsce w latach 1968–1969 w Szczyrbskim Jeziorze powstał nowy kompleks skoczni MS 1970, przygotowanych specjalnie z okazji mistrzostw świata. Zmodernizowane zostały także trasy biegowe oraz od nowa utworzona została cała okoliczna infrastruktura. Dodatkowo, w związku z organizacją mistrzostw, unowocześniona i zelektryfikowana została kolej zębata, zastępując dotychczas funkcjonującą kolej parową. Wszystkie te działania sprawiły, że Wysokie Tatry stały się wówczas najbardziej nowoczesnym ośrodkiem narciarskim w Europie Środkowej.

Przewodniczącym komitetu organizacyjnego MŚ 1970 w Wysokich Tatrach był Jozef Lukáč, a wiceprzewodniczącym – Ladislav Harvan. Podczas konkursów w skokach narciarskich delegatem technicznym z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej FIS był Anatolij Akientjew.

Podczas zawodów na trybunach zasiadali zaproszeni członkowie delegacji partyjnych i rządowych, w tym prezydent Czechosłowacji – Ludvík Svoboda, premier – Lubomír Štrougal i przywódca Komunistycznej Partii Czechosłowacji – Gustáv Husák, a także prezydent Międzynarodowej Federacji Narciarskiej – Marc Hodler.

                                     

1.2. Przed mistrzostwami Faworyci

Podczas poprzedniej edycji mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, która odbyła się w 1966 roku w Oslo, zawody na obu skoczniach normalnej i dużej wygrał Bjorn Wirkola. Była to pierwsza sytuacja w historii, w której w obu konkursach mistrzostw świata zwyciężył ten sam skoczek. W zorganizowanych dwa lata później zawodach olimpijskich w Grenoble zwyciężyli Jiří Raška na skoczni normalnej i Władimir Biełousow na skoczni dużej.

Na przełomie 1969 i 1970 roku odbył się 18. Turniej Czterech Skoczni. Konkursy tradycyjnie rozegrano na skoczniach w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen, Innsbrucku i Bischofshofen. Zwycięstwa w poszczególnych konkursach odnieśli kolejno: Garij Napałkow, Jiří Raška, Bjorn Wirkola i ponownie Raška. Mimo braku zwycięstw w żadnym z konkursów, triumf w klasyfikacji łącznej odniósł Horst Queck, który o 2.8 punktu wyprzedził Wirkolę.

Queck zwyciężył także w rozegranej w styczniu szóstej edycji Pucharu Przyjaźni, w którym uczestniczyli skoczkowie z Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Czechosłowacji i Polski. Reprezentant NRD wygrał wszystkie trzy konkursy – w Oberhofie, Klingenthal i Brotterode.

Tuż przed rozpoczęciem mistrzostw świata w Wysokich Tatrach, 1 lutego przeprowadzone zostały zawody w skokach narciarskich na mistrzostwach Europy juniorów w narciarstwie klasycznym w austriackim Gosau. W zawodach zwyciężył Bernd Eckstein, srebrny medal zdobył Odd Grette, a brązowy – Bernd Hoddow. Jeden ze skoczków startujących w mistrzostwach Europy juniorów – Gyula Molnár 6. miejsce w konkursie – wystąpił także w mistrzostwach w Wysokich Tatrach.

Bezpośrednio przed zawodami w roli faworytów do zwycięstwa wymieniano nazwiska skoczków reprezentujących Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, w tym zwłaszcza Władimira Biełousowa i Garija Napałkowa, Niemiecką Republikę Demokratyczną, w tym zwłaszcza Horsta Quecka, a także reprezentantów Norwegii – Bjorna Wirkolę i Czechosłowacji – Jiříego Raškę.

                                     

2. Zasady

W dniu zawodów skoczkowie oddawali po trzy skoki, z czego pierwszy miał charakter serii próbnej, a dwa kolejne zaliczane były do rywalizacji konkursowej. Każdy skok konkursowy oceniany był przez pięciu sędziów powołanych przez Międzynarodową Federacją Narciarską. Sędziowie wystawiali noty za styl lotu i lądowania – każdy z nich mógł przyznać skoczkowi maksymalnie 20 punktów. Do noty punktowej zawodnika wliczana była nota za odległość, która naliczana była względem punktu konstrukcyjnego skoczni, a także nota za styl, na które składały się trzy z pięciu not sędziowskich poza dwiema notami skrajnymi.

                                     

3. Skocznie

Obiekty w Szczyrbskim Jeziorze, na których przeprowadzono konkursy mistrzostw świata, wybudowane specjalnie na tę imprezę, nazwano MS 1970 właśnie z uwagi na organizację zawodów w Wysokich Tatrach. Punkt konstrukcyjny skoczni dużej umieszczony był na 90. metrze, a normalnej – na 70. metrze.

                                     

4. Przebieg zawodów

Podczas ceremonii otwarcia mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym w Wysokich Tatrach przysięgę w imieniu zawodników złożył reprezentant gospodarzy – Jiří Raška. Konkurs skoków na obiekcie normalnym był pierwszą konkurencją mistrzostw i rozpoczął się serią próbną 14 lutego 1970 o godz. 13:00, czyli godzinę po początku uroczystości otwarcia.

Do konkursu zgłoszonych zostało 67 zawodników, spośród których ostatecznie skoki oddało 66. Dwunastu zawodnikom udało się w pierwszej serii konkursowej osiągnąć odległość przynajmniej 80-metrową. Pierwszym, który przekroczył 80 metrów, był Lars Grini 81 m. Najdłuższy rezultat osiągnął natomiast Yukio Kasaya, który skoczył 84.5 metra. W łącznej klasyfikacji przegrał jednak z Władimirem Biełousowem, który uzyskał co prawda odległość o 3 metry gorszą, jednak otrzymał wyższe noty sędziowskie za styl. Trzecią pozycję na półmetku zawodów, za Biełousowem i Kasayą, zajmował Karl-Erik Johansson, który skoczył 84 metry. W pierwszej serii swojego skoku nie ustał jeden z faworytów do zdobycia medalu – Horst Queck, który uzyskał 80.5 metra, jednak obniżone noty sędziowskie siedmio- i dziesięciopunktowe pozbawiły go szans do walki o podium.

W drugiej serii barierę 80 metrów osiągnęło lub przekroczyło sześciu skoczków. Najdalej lądował Garij Napałkow – na 84. metrze. Dzięki temu reprezentant ZSRR, który po pierwszej rundzie plasował się na 10. miejscu, awansował na miejsce pierwsze, zdobywając tym samym złoty medal i tytuł mistrza świata. Kolejne pod względem długości skoki uzyskali: Josef Matouš 82.5 m, Lars Grini 81.5 m, Jo Inge Bjornebye 81 m, Horst Queck 81 m i Sepp Zehnder 80 m. Drugi po pierwszej serii Yukio Kasaya uzyskał w rundzie finałowej 79 metrów, co pozwoliło mu wyprzedzić Władimira Biełousowa, ale nie wystarczyło do pokonania Garija Napałkowa. W efekcie Japończyk zajął drugie miejsce i zdobył srebrny medal wraz z tytułem wicemistrza świata. Brązowy medal wywalczył natomiast siódmy po pierwszej serii Lars Grini.

Drugi konkurs indywidualny rozegrano 21 lutego 1970 na dużej skoczni, której punkt konstrukcyjny zlokalizowany był na 90. metrze. W zawodach wystartowało 68 zawodników. W pierwszej serii granicę punktu konstrukcyjnego osiągnęło dziewiętnastu zawodników. Pierwszym, który tego dokonał, był startujący z drugim numerem startowym Jürgen Dommerich 91 m. Najdłuższe skoki serii, po 95 metrów, oddali Ernst Kröll z Austrii i Karl-Erik Johansson ze Szwecji. Za swoje próby uzyskali jednak niższe oceny sędziowskie niż Tadeusz Pawlusiak i Karel Kodejška. Pawlusiak osiągnął 94.5 metra i na półmetku rywalizacji prowadził w zawodach. Tuż za nim sklasyfikowany był Kodejška po skoku na 93 metry. Mistrz świata z mniejszego obiektu, Garij Napałkow, po pierwszej rundzie sklasyfikowany był na 13. miejscu po skoku na 91 metrów.

Przed rozpoczęciem drugiej serii skoków jury zdecydowało się podwyższyć rozbieg, z którego startowali zawodnicy. Bezpośrednio przełożyło się to na osiągane przez skoczków odległości – 51 z nich uzyskało przynajmniej 90, a 13 przynajmniej 100 metrów. Najdłuższe próby oddali Garij Napałkow i Ingolf Mork – obaj uzyskali po 109.5 metra, przy czym Norweg nie ustał swojego skoku. Wynik Napałkowa stał się nowym rekordem skoczni MS 1970 A i pozwolił mu na awans z 13. miejsca na pierwsze miejsce podium mistrzostw świata. Kolejne pod względem długości skoki osiągnęli Heinz Schmidt 104 m i Hans Schmid 102 m. Srebrny medal w zawodach zdobył Jiří Raška po skoku na 99 metrów, a brązowy – Stanisław Gąsienica-Daniel, który uzyskał 100.5 metra w serii finałowej. Prowadzący po pierwszej części zawodów Tadeusz Pawlusiak w serii finałowej osiągnął 100.5 metra i gdyby pewnie wylądował, wystarczyłoby to na zdobycie srebrnego medalu. Tuż po lądowaniu zaliczył jednak upadek po zakrawędziowaniu jednej z nart. Spowodowało to spadek Polaka na 34. miejsce w łącznej klasyfikacji.

Konkursy w skokach narciarskich zgromadziły na trybunach ok. 140 000 kibiców.

Biorąc pod uwagę wyłącznie starty w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym, tzn. bez uwzględniania wyników olimpijskich na zasadzie "podwójnego mistrzostwa”, Napałkow został pierwszym w historii mistrzem świata w skokach narciarskich, który startował w barwach ZSRR. Jednocześnie został drugim zawodnikiem, po Bjornie Wirkoli, który wygrał oba konkursy w trakcie jednych mistrzostw świata. Medal zdobyty przez Jiříego Raškę był pierwszym od 1933 roku medalem mistrzostw świata dla skoczka z Czechosłowacji po srebrze Rudolfa Burkerta zdobytym w Innsbrucku, a medal Stanisława Gąsienicy-Daniela – pierwszym od 1938 roku dla skoczka z Polski po srebrze Stanisława Marusarza zdobytym w Lahti.



                                     

4.1. Przebieg zawodów Konkurencja pokazowa – konkurs drużynowy

W ostatnim dniu trwania mistrzostw świata w Wysokich Tatrach, 22 lutego 1970 roku przeprowadzony został konkurs drużynowy, w którym wzięło udział 18 zespołów. Rywalizacja drużynowa nie została jednak wprowadzona do oficjalnego kalendarza mistrzostw, miała jedynie charakter konkurencji pokazowej. Konkurs wygrali reprezentanci Czechosłowacji, na drugim miejscu sklasyfikowano skoczków z NRD, na trzecim – z ZSRR, na czwartym – z Japonii, na piątym – z Polski, na szóstym – z Norwegii.

                                     

5. Składy reprezentacji

W konkursach skoków narciarskich wzięli udział zawodnicy z 18 spośród 25 krajów uczestniczących w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym w Wysokich Tatrach. W poniższej tabeli przedstawiono składy wszystkich reprezentacji, które wystartowały w konkursach skoków w Szczyrbskim Jeziorze wraz z miejscami zajętymi przez poszczególnych skoczków. W przypadku, gdy zawodnik startował w Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1966 lub Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968, podane zostały osiągnięte przez niego pozycje w tych zawodach.

Użytkownicy również szukali:

skoki narciarskie - - pedia,

...
...
...