Poprzednia

ⓘ Jerzy Czeszejko-Sochacki




Jerzy Czeszejko-Sochacki
                                     

ⓘ Jerzy Czeszejko-Sochacki

Jerzy Czeszejko-Sochacki ps. "Bratkowski”, "Bruzda”, "Konrad” – polski polityk socjalistyczny i komunistyczny, publicysta, poseł na Sejm RP.

                                     

1. Życiorys

Był synem Wacława Czeszejki-Sochackiego, farmaceuty, i Walerii z d. Bogusławskiej. Po ukończeniu gimnazjum realnego w Dyneburgu, gdzie przenieśli się rodzice, w latach 1911–1915 studiował na wydziale prawa Uniwersytetu w Petersburgu, zaliczając osiem semestrów. Brał czynny udział w podziemnym studenckim ruchu niepodległościowym. W 1911 za udział w demonstracji studenckiej aresztowany i skazany na dwa miesiące aresztu. Publikował w polskojęzycznym Dzienniku Petersburskim od 1914 Dziennik Petrogradzki.

Od 1914 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej–Frakcja Rewolucyjna. Organizował PPS w Wilnie, następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie był nauczycielem gimnazjalnym, jednocześnie zajmując się pracą organizacyjną w PPS.

Jako nauczyciel w seminarium nauczycielskim w Siennicy zorganizował bezpośrednio po odzyskaniu niepodległości jedną z nielicznych w Polsce rad delegatów chłopskich i współorganizował m.in. wraz z Janem Kwapińskim Związek Zawodowy Robotników Rolnych. Kandydował jednocześnie w styczniu 1919 w wyborach do Sejmu Ustawodawczego, nie zdobył mandatu. Na zjeździe Polskiej Partii Socjalistycznej w 1919 wybrany do Rady Naczelnej i Centralnego Komitetu Wykonawczego CKW PPS. Następnie wybrany na sekretarza generalnego PPS. We władzach partii prezentował stanowisko lewicowe i przeciwne wojnie polsko-bolszewickiej.

Na posiedzeniu Rady Naczelnej PPS w końcu lipca 1920, podczas kulminacji ofensywy Armii Czerwonej na Warszawę zgłosił projekt rezolucji o wystąpieniu PPS z koalicyjnego Rządu Obrony Narodowej. Wobec odrzucenia projektu w głosowaniu przez Radę Naczelną zrzekł się funkcji sekretarza generalnego i członka CKW PPS. W marcu 1921 wraz z kilku działaczami socjalistycznymi ogłosił list otwarty o wystąpieniu z PPS. Na kilka dni przed kongresem PPS został aresztowany, kilka miesięcy spędził w więzieniu na Pawiaku. We wrześniu 1921 wstąpił do KPRP, gdzie został dokooptowany do jej Komitetu Centralnego. We władzach partii prezentował stanowisko zmierzające do porozumienia zwalczających się frakcji: większościowców i mniejszościowców.

Brał czynny udział w wyborach do Sejmu RP jesienią 1922 jako jeden z organizatorów i członek Komitetu Centralnego Związku Proletariatu Miast i Wsi – wobec delegalizacji KPRP – oficjalnej przybudówki KPRP wystawiającej kandydatów komunistycznych w wyborach parlamentarnych 1922. W latach 1921–1925 był członkiem Komitetu Centralnego KPRP, a następnie KPP. Od 22 kwietnia 1926 poseł na Sejm RP w miejsce Stanisława Łańcuckiego, który 25 lutego 1926 zrezygnował z mandatu poselskiego po uwięzieniu i wyroku sądowym za działalność antypaństwową.

Ponownie wybrany do Sejmu w wyborach 1928 z listy Jedności Robotniczo-Chłopskiej wyborczy komitet KPP. W maju 1928 został aresztowany przez policję niemiecką w Berlinie podczas odbywającego się tam posiedzenia Komitetu Centralnego KPP. 27 grudnia 1928 Sejm pozbawił go mandatu poselskiego. Był wówczas członkiem Biura Politycznego KC KPZU 1928–1929 – autonomicznej sekcji KPP. W 1929 został członkiem Biura Politycznego KC KPP. W Berlinie przebywał do 1930, kiedy to wyjechał do Moskwy, by objąć jako przedstawiciel KPP funkcję w Komitecie Wykonawczym Kominternu zastępca członka prezydium sekretariatu Komitetu Wykonawczego Kominternu. Funkcję sprawował do 1932, gdy przeniesiono go na stanowisko redaktora wychodzącego w Moskwie pisma KPP Z pola walki, wchodził też w skład redakcji teoretycznego organu KC KPP Nowy Przegląd.

13 sierpnia 1933 aresztowany przez OGPU pod zarzutem szpiegostwa – współpracy z II Oddziałem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 4 września 1933 popełnił samobójstwo – wyskoczył podczas przesłuchania z piątego piętra gmachu OGPU na Łubiance. Jego żona Józefina z d. Jurewicz została aresztowana w 1937 w czasie wielkiej czystki, najpierw zesłana do Pawłodaru w Kazachstanie, ponownie aresztowana w 1938, w obozach koncentracyjnych Gułagu do 1946, powróciła do Polski w 1959.

Pośmiertnie zrehabilitowany w listopadzie 1957. Ojciec poetki Natalii Astafiewej, tłumaczki literatury polskiej.

                                     
  • Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci, Fundacji Dla Talentu Ewy Czeszejko - Sochackiej Korpusu Konsularnego oraz Prezydenta miasta Poznania. gra z pasją
  • kompanii kpt. kontr. Gedwan Chundadze dowódca plutonu ppor. Zygmunt Czeszejko - Sochacki dowódca plutonu ppor. Cezary Grabowski dowódca 3 kompanii kpt
  • wprowadzała posłów do Sejmu RP Tomasz Dąbal, Stanisław Łańcucki, Jerzy Czeszejko - Sochacki Sylwester Wojewódzki, Tadeusz Żarski Jednocześnie komuniści
  • Czyżewicz kpt. Antoni Iglewski kpt. Kazimierz Sablik kpt. Tadeusz Czeszejko - Sochacki kpt. Eugeniusz Maskowicz kpt. rez. Juliusz Kaden - Bandrowski por. Wacław
  • Czarnecka Eugeniusz Czepiel Wiesław Czernik Gustaw Czerwik Zdzisław Czeszejko - Sochacki Paweł Dąbek Krystyn Dąbrowa Czesław Dembiński Wanda Dietrich Wit Drapich
  • Franciszek Sadurski 1959 1964 Stanisław Godlewski 1964 1972 Zdzisław Czeszejko - Sochacki 1972 1981 Kazimierz Buchała 1981 1983 Maria Budzanowska 1983 1986
  • Franciszek Sadurski 1959 1964 Stanisław Godlewski 1964 1972 Zdzisław Czeszejko - Sochacki 1972 1981 Kazimierz Buchała 1981 1983 Maria Budzanowska 1983 1986
  • Zastąpiła Jana Kurylczyka 4250 głosów Zastąpił Jerzego Budnika 17 938 głosów Zastąpił Jerzego Zakrzewskiego 6817 głosów Zastąpiła Franciszkę
  • 016 Zbigniew Romaszewski Ruch Odbudowy Polski 433 005 Krzysztof Czeszejko - Sochacki Sojusz Lewicy Demokratycznej 257 599 Marian Woronin Sojusz Lewicy

Użytkownicy również szukali:

...
...
...