Poprzednia

ⓘ Neorealizm włoski




                                               

Paisà

Akcja filmu toczy się w zajętych przez Niemców Włoszech krótko przed końcem II wojny światowej. Pokazane jest wyzwalanie kraju przez wojska alianckie. Podzielony jest na sześć części o nazwach: Sycylia, Neapol, Rzym, Florencja, Romania, Nizina Padańska od południa do północy, około 20-minutowych. Między epizodami umieszczone są fragmenty autentycznych kronik filmowych z ofensywy żołnierzy amerykańskich.

                                               

Zmysły (film)

Zmysły – włoski film kostiumowy z 1954 roku w reżyserii Luchino Viscontiego. Melodramat na podstawie powieści Camillo Boito o tym samym tytule. Asystentami Viscontiego na planie tego filmu byli Franco Zeffirelli i Francesco Rosi, późniejsi znakomici reżyserzy filmowi i teatralni.

Neorealizm włoski
                                     

ⓘ Neorealizm włoski

Neorealizm włoski – ruch artystyczny w literaturze, plastyce, a zwłaszcza w filmie, powstały jako sprzeciw wobec faszyzmu. Jego podstawowe dzieła zrealizowano w latach 1943-1952. W filmach neorealistycznych ukazywano konflikty i dramaty zwykłych ludzi, urastające – dzięki bogactwu obserwacji i prawdzie psychologicznej – do wielkich uogólnień.

Termin "neorealizm” wprowadził jeszcze w okresie wojny włoski krytyk filmowy Antonio Pietrangeli w związku z filmem Opętanie 1943 Luchino Viscontiego, niedopuszczonego przez faszystowską cenzurę do rozpowszechniania w kinach. Za pierwszy właściwy film tego nurtu uważa się jednak Rzym, miasto otwarte 1945 Roberta Rosselliniego, zrealizowany zaraz po wejściu wojsk amerykańskich do stolicy Włoch.

Kierunek powstał w wyniku zainteresowania twórców rozliczeniami wojennymi, a także problemami społecznymi pierwszych lat powojennych. Czołowym ideologiem neorealizmu i autorem lub współautorem większości scenariuszy był Cesare Zavattini.

Rozliczenia wojenne ukazane zostały między innymi w filmach: Paisà 1946 i Niemcy – rok zerowy 1948 Roberta Rosselliniego, Vivere in pace 1946 Luigiego Zampy, Słońce wschodzi 1946 Aldo Vergano.

Problematyką społeczną, rozpatrywaną w kontekście konsekwencji wojennych, zajęły się takie filmy jak: Dzieci ulicy 1946, Złodzieje rowerów 1948, Cud w Mediolanie 1950 i Umberto D. 1952 Vittoria De Siki, Tragiczny pościg 1947, Gorzki ryż 1949, Nie ma pokoju pod oliwkami 1950 i Rzym, godzina 11 1951 Giuseppe De Santisa, Ziemia drży 1948 i Najpiękniejsza 1951 Luchino Viscontiego, Pod niebem Sycylii 1949 Pietro Germiego, Sierpniowa niedziela 1950 Luciano Emmera.

Kierunek ten, zakończony w pierwszej połowie lat 50., bardzo silnie oddziaływał na twórców z innych krajów, m.in. na twórczość Akiry Kurosawy Pijany anioł to przykład neorealizmu japońskiego, Luisa Buñuela Zapomniani czy polskiej szkoły filmowej.

W latach późniejszych we Włoszech pojawiały się dzieła nawiązujące do tematów i poetyki neorealizmu: La strada 1954 Federico Felliniego, Generał della Rovere 1959 Roberta Rosselliniego, Matka i córka 1960 Vittoria De Siki, Złoto Rzymu 1961 Carlo Lizzaniego, Cztery dni Neapolu 1962 Nanniego Loy, Salvatore Giuliano 1962 i Ręce nad miastem 1963 Francesco Rosiego.