Poprzednia

ⓘ Konwencja Tampere




Konwencja Tampere
                                     

ⓘ Konwencja Tampere

Konwencja Tampere – wielostronny traktat ustalający reguły wykorzystywania telekomunikacji w działaniach ratowniczych, zwłaszcza w działaniach transgranicznych.

Konwencja została przyjęta 18 czerwca 1998 roku przez delegatów 75 krajów w tym Polski na Międzyrządową Konferencję o Telekomunikacji Kryzysowej ICET-98, która miała miejsce w Tampere w Finlandii. Po jej ratyfikowaniu przez 30 krajów konwencja weszła w życie 8 stycznia 2005 roku. Polska nie ratyfikowała tej konwencji.

Konwencja Tampere wzywa państwa do ułatwienia udostępniania wsparcia telekomunikacyjnego w usuwaniu skutków katastrof, w zakresie budowy i eksploatacji środków świadczenia niezawodnych i elastycznych usług telekomunikacyjnych. Mają być usunięte bariery regulacyjne utrudniające łączność, takie jak: wymogi licencjonowania częstotliwości radiowych, ograniczenia importu wyposażenia telekomunikacyjnego czy utrudnień w ruchu zespołów ratowniczych.

Konwencja opisuje procedury zamawiania i udostępniania wsparcia telekomunikacyjnego, respektujące prawa państw do kierowania i koordynowania na swoim terytorium działań prowadzonych w ramach Konwencji. Działania te mają być oparte na ewidencji zasobów ludzkich i materialnych do zapobiegania katastrofom i usuwania ich skutków oraz na planach identyfikujących kroki potrzebne do wykorzystania tych zasobów.

                                     
  • na terenie danego państwa przyjmującego. Sprawowane funkcje wynikają z Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych oraz innych traktatów konsularnych
  • używa się jednak przypadków lokalizacji zewnętrznej, np. Tampereella w Tampere Nazwy własne podlegają często wymianie stóp tak samo, jak inne wyrazy

Użytkownicy również szukali:

cele prawa miedzynarodowego, obowiązywanie prawa międzynarodowego w polsce,

...
...
...