Poprzednia

ⓘ Rikishi (wrestler)




Rikishi (wrestler)
                                     

ⓘ Rikishi (wrestler)

Rikishi, właśc. Solofa Fatu Jr. – amerykański wrestler, pochodzenia samoańskiego. Znany z występów w World Wrestling Entertainment spod pseudonimu Rikishi. Członek rodziny Anoai, ojciec Jimmy’ego i Jeya Uso walczących również dla federacji World Wrestling Entertainment w tag teamie The Usos. Jest jednokrotnym WWF Intercontinental Championem, jednokrotnym WWE Tag Team Championem i dwukrotnym WWF/E World Tag Team Championem oraz członkiem galerii sław WWE Hall of Fame wprowadzonym w 2015 roku.

                                     

1. Kariera

Karierę wrestlera rozpoczął wieku 20 lat w federacji Lutte Internationale prowadzonej przez Dino Bravo. Później dołączył do portorykańskiej federacji World Wrestling Council WWC gdzie walczył w tag teamie ze swoim kuzynem Samulą Anoai. Później występował w kolejnych federacjach niezależnych takich jak World Class Championship Wrestling WCCW czy Jim Crockett Promotions gdzie nadal walczył w tag teamach.

W 1992 r. wraz z Samulą dołączył do World Wrestling Federation WWF gdzie rozpoczął od występów w tag teamie The Headshrinkers. Po pierwsze tytuły The Headshrinkers sięgnęli dopiero na przełomie kwietnia i maja 1994 r. gdzie podczas tygodniowej gali Monday Night RAW pokonali drużynę The Quebecers. Tytuły te stracili pod koniec sierpnia na rzecz Diesela i Shawna Michaelsa.

W 1995 r. Fatu rozpoczął solowe występy – zmieniono mu również gimmick na dorastającego w getcie członka gangu z San Francisco, biorącego udział w strzelaninach drive-by i chwalącego się dużą raną na brzuchu "powstałą w wyniku postrzału”. Gimmick ten określono jako Make a Difference, ponieważ to hasło stało się sloganem jakim posługiwał się często Fatu występując w ringu i mówiąc o pomaganiu ludziom znajdującym się na tzw. marginesie społecznym. W 1996 r. ponownie zmieniono mu gimmick na The Sultan – zamaskowanego arabskiego wrestlera, który nigdy nie przemawiał ze względu na "wycięty język”, a jego menedżerem był The Iron Sheik. W 1998 r. opuścił federację WWF.

W listopadzie 1999 r. ponownie powrócił do WWF gdzie zaczął występować wraz z tag teamem Too Cool Grand Master Sexay i Scotty 2 Hotty – drużyna ta znana była z celebrowania zwycięstw tańcem. Po powrocie do WWF przyjął kolejny nowy gimmick jako Rikishi – japońskiego tytułu z zapasów sumo, który nawiązywał do tytułu yokozuny jakiego używał jego kuzyn Rodney Anoai. Jako Rikishi Fatu zasłynął z występów w nadbiodrniku z napisem "RIKISHI” oraz z przemalowaną na kolor blond fryzurą. Zaczął również używać swojego markowego manewru o nazwie Stink Face, który polegał na ustawieniu przeciwnika w pozycji siedzącej w narożniku ringu, a następnie "wytarciu” pośladków w jego twarz.

W czerwcu 2000 r. sięgnął po swoje pierwsze indywidualne mistrzostwo w federacji WWF jakim był tytuł WWF Intercontinental Championship, pokonując Chrisa Benoit w jednym z odcinków SmackDown! i kwalifikując się jednocześnie do turnieju King of the Ring, w którym zajął drugie miejsce przegrywając w finale z Kurtem Angle. Później uczestniczył w pomniejszych storyline’ach. Podczas gali Armageddon 2000 wziął udział w 6-osobowym Hell in a Cell match’u o tytuł WWF Championship. Nie zdołał zdobyć tego mistrzostwa, jednak zasłynął z upadku ze stalowej klatki na ciężarówkę z trocinami, po tym jak The Undertaker wykonał na nim rzut chokeslam. W maju 2001 r. doznał kontuzji ramienia podczas walki z Williamem Regalem, przez co pauzował do grudnia 2001 roku.

Po powrocie występował sporadycznie. Na gali Judgement Day w maju 2002 zdobył po raz drugi tytuł WWE World Tag Team Championship wraz z Rico Constantino, tracąc go trzy tygodnie później na rzecz Billy’ego i Chucka. Po kolejne mistrzostwo tag teamowe WWE Tag Team Championship sięgnął dopiero na początku lutego 2004 r. wraz ze Scotty’m 2 Hotty’m. Mistrzostwo to utrzymywał przez dwa i pół miesiąca tracąc je później na rzecz Charliego Haasa i Rico. W połowie lipca 2004 r. jego kontrakt z WWE wygasł, przez co wrestler opuścił tę federację.

Od 2005 r. występował w federacjach niezależnych, w tym w Europie we włoskiej Nu-Wrestling Evolution, japońskiej All Japan Pro Wrestling oraz meksykańskiej promocji Asistencia Asesoría y Administración AAA. We wrześniu 2007 r. zadebiutował w federacji Total Nonstop Action Wrestling TNA na jednym z odcinków Impact!, jednak już z końcem października 2007 r. odszedł z tej federacji z powodu braku porozumienia w sprawie zwiększenia wynagrodzenia za występy.

W 2012 r. pojawił się na ceremonii WWE Hall of Fame, gdzie przyjął wyróżnienie w imieniu swojego kuzyna Yokozuny. W lutym 2015 r. na jednym z odcinków WWE Raw ogłoszono wprowadzenie Solofy Fatu do galerii sław WWE. Rikishi został wprowadzony do tej galerii w dniu 28 marca 2015 r. przez swoich synów – Jimmy’ego i Jeya Uso.

                                     

1.1. Kariera Życie osobiste

Jest członkiem słynnej rodziny wrestlerów pochodzących z Samoa – rodziny Anoai. Jego bratem-bliźniakiem jest Sam Fatu The Tonga Kid i starszym bratem Eddie’go Fatu, który występował w WWE pod pseudonimem "Umaga”. Z kolei jego stryjami są Sika i Afa Anoai znani jako "The Wild Samoans”. Jego kuzyni w wrestlingu to: Rodney Anoai Yokozuna, Samula Anoai Headshrinker Samu, Matt Anoai Rosey, Joe Anoai Roman Reigns, Reno Anoai Black Pearl, Afa Anoai Jr. Manu, Lloyd Anoai L.A. Smooth i Dwayne Johnson The Rock. Jego żoną jest Talisua Fuavai-Fatu, z którą ma pięcioro dzieci - w tym Jimmy’ego i Jeya Uso, występujących w WWE jako tag team The Usos.

Posiada dużą bliznę na brzuchu powstałą w wyniku postrzału jaki otrzymał w 1987 r. podczas strzelaniny drive-by – to wydarzenie zostało również wykorzystane w wrestlingu, kiedy występował w gimmicku "Make a Difference”.

                                     

2. Tytuły i osiągnięcia

  • Portland Pacific Northwest Heavyweight Championship 1 raz
  • Portland Wrestling
  • Power Pro Wrestling Heavyweight Championship 1 raz
  • Power Pro Wrestling Memphis
  • Powrót roku Comeback of the Year 2000
  • Sklasyfikowany na 347. miejscu z 500 wrestlerów w rankingu PWI Years w 2003 roku.
  • Pro Wrestling Illustrated
  • Sklasyfikowany na 27. miejscu z 500 wrestlerów w rankingu PWI 500 w 2000 roku.
  • Revolución Lucha Libre
  • Campeonato Internacional Absoluto 1 raz
  • Universal Wrestling Association
  • UWA World Trios Championship 1 raz – z Kokina Maximusem i The Samoan Savage’m
  • World Class Wrestling Association
  • WCWA Texas Tag Team Championship 1 raz – z Samu
  • WCWA World Tag Team Championship 3 razy – z Samu
  • World Wrestling Council
  • WWC Caribbean Tag Team Championship 1 raz – z Samu
  • WWF/E World Tag Team Championship 2 razy – z Samu 1 raz i Rico 1 raz
  • WWF Intercontinental Championship 1 raz
  • WWE Hall of Fame dodany w 2015 roku
  • World Wrestling Federation/Entertainment/WWE
  • Slammy Award za Najlepszy Konwenans Best Etiquette 1994 – z Samu
  • WWE Tag Team Championship 1 raz – ze Scotty’m 2 Hotty’m
  • Najgorsza walka roku według scenariusza Worst Worked Match of the Year 1993 z Samu, Bastion Boogerem i Bam Bigelowem vs The Bushwhackers i Men on a Mission na Survivor Series 1993.
  • Wrestling Observer Newsletter

Użytkownicy również szukali:

...
...
...