Poprzednia

ⓘ Księga Henocha




Księga Henocha
                                     

ⓘ Księga Henocha

Księga Henocha albo 1 Księga Henocha − pseudoepigraficzna księga apokryficzna Biblii hebrajskiej i Starego Testamentu. Koptyjski Kościół Prawosławny jako jedyny włączył ją w swój kanon Pisma Świętego, jako natchnioną. Jest ona kompilacją różnych tekstów powstałych między 170 r. p.n.e. i końcem I w. n.e.

Krótki urywek z 1 Księgi Henocha 1 Hen 1.9 jest zgodny z zawartym w Nowym Testamencie Listem Judy 1.14-15. Autorstwo cytowanych słów jest tam w sposób jednoznaczny przypisywane "Henochowi, siódmemu po Adamie” 1 Hen 60.8.

Istnieją jeszcze dwie księgi apokryficzne przypisywane Henochowi – synowi Jereda: 2 Księga Henocha z I w. n.e. zachowana jedynie w starosłowiańskim oraz 3 Księga Henocha z V w. n.e. zachowana w języku hebrajskim. 1 Księga Henocha jest najczęściej cytowana.

                                     

1. Treść

Opisuje ona podróże, wizje, sny i objawienia proroka Henocha w trakcie jego odwiedzin w niebie. Często występującym motywem jest grzech aniołów z córkami ludzkimi Rdz 6.2.