Poprzednia

ⓘ Konferencja w Hamburgu




                                     

ⓘ Konferencja w Hamburgu

Konferencja w Hamburgu – V światowa konferencja odbyła się w 1997 r., pod hasłem "Uczenie się dorosłych kluczem do XXI wieku”. Potwierdziła ona aktualność koncepcji edukacji ustawicznej i nadała jej status polityczno-oświatowej strategii XXI wieku.

Uzasadnieniem przyjęcia jej przez różne kraje jest:

  • gwałtowny rozwój nauki i technologii w świecie
  • globalizacja życia społecznego
  • globalizacja życia ekonomicznego

Od przyjęcia zasady uczenia się przez całe życie w deklaracji II Światowej Konferencji Edukacji Dorosłych, UNESCO czyniła starania, by edukacją objąć jak najszersze kręgi społeczne.

Cele:

  • walka o urzeczywistnienie prawa wszystkich ludzi do edukacji
  • działanie na rzecz upowszechnienia kultury, pokoju i tolerancji
  • rozwój kreatywności oraz kompetencji do rozwiązywania osobistych, społecznych, narodowych i międzynarodowych problemów
  • akcentowanie walorów międzynarodowej współpracy
  • podkreślenie roli edukacji dorosłych w rozwiązywaniu problemów

Hamburska konferencja postawiła sobie za cel wymianę doświadczeń związanych z realizacją zasad przyjętych na poprzednich konferencjach, ich aktualizację oraz nakreślenie kierunków polityki oświatowej na przyszłość.

Za szczególnie ważne w obecnej sytuacji uznano następujące zagadnienia:

  • promowanie prawa do pracy i możliwości zawodowego dokształcania i doskonalenia
  • zaangażowanie dorosłych na rzecz środowiska, zdrowia i ludności
  • poprawę warunków i jakości edukacji dorosłych
  • wypracowanie doskonalszych mechanizmów finansowania edukacji dorosłych
  • uczenie się dorosłych jako wkład w demokratyzację stosunków społecznych
  • zapewnienie powszechnego prawa do nauki pisania i czytania oraz podstawowej edukacji
  • rozszerzenie międzynarodowej współpracy i solidarności
  • otwarcie edukacji dorosłych dla wszystkich oraz wykorzystanie potencjału różnych grup
  • stworzenie ściślejszych relacji między edukacją dorosłych a kulturą, mediami oraz nowymi technologiami informacyjnymi
  • promowanie kobiet w edukacji dorosłych

Zagadnienia te stanowiły przedmiot pracy dziesięciu grup, a rezultaty ich rozważań znalazły się w uchwalonym na konferencji "Planie działania na przyszłość w obszarze edukacji dorosłych”. Teoretyczną bazę tworzyły cztery filary edukacji:

  • uczyć się, aby wiedzieć,
  • uczyć się, aby działać,
  • uczyć się, aby żyć razem,
  • uczyć się, aby być,

stanowiące rozwinięcie koncepcji edukacji ustawicznej zaproponowanej w raportach Faure’a i Delorsa. Za pomocą tych idei ma zostać przezwyciężony podział na kształcenie pierwotne i dalsze, uwolnienie edukacji od miejsca i ściśle określonych ram czasowych oraz urzeczywistnienie idei uczącego się społeczeństwa.