Poprzednia

ⓘ Cztery fazy internacjonalizacji edukacji dorosłych




                                     

ⓘ Cztery fazy internacjonalizacji edukacji dorosłych

Cztery fazy internacjonalizacji edukacji dorosłych – wyróżnił je pedagog Joachim Knoll, opierając się na uzgodnieniach światowych konferencji UNESCO.

Pierwszą fazę, obejmującą lata 1949 konferencja w Elsinorze – 1960 konferencja w Montrealu charakteryzuje:

  • procesy dekolonizacyjne
  • likwidacja skutków wojny
  • podział świata na Wschód i Zachód
  • ogromne przyspieszenie przemian ekonomiczno – technicznych i społecznych

Edukacja dorosłych wychodzi z cienia formalnej oświaty, zakorzenia się w międzynarodowej świadomości i otwiera możliwości międzynarodowej komunikacji. Te impulsy znajdują swoje odzwierciedlenie w niemieckiej debacie nad edukacją dorosłych, w pracach nad Strukturalnym Planem Oświaty 1970 i Ogólnym Planem Oświaty 1973 oraz w regulacjach prawnych dotyczących urlopu edukacyjnego. W literaturze pedagogicznej pojawiają się również pojęcia recurrent education i lifelong learning.

Druga faza 1960-1972, upływająca pod znakiem technologicznej, politycznej i militarnej konkurencji supermocarstw, dla edukacji dorosłych oznacza uznanie jej za "czynnik wzrostu gospodarczego”. Pojawiają się nowe lub pogłębiają stare problemy. Dla krajów rozwiniętych są nimi:

  • ochrona środowiska
  • imigracja
  • analfabetyzm funkcjonalny
  • bezrobocie

Kraje rozwijające się muszą stawić czoła problemom zagwarantowania:

  • edukacji elementarnej
  • budowy własnych narodowych systemów oświaty
  • alfabetyzacji

Zasada edukacji ustawicznej zyskuje ciągle na znaczeniu, staje się w niektórych krajach priorytetem polityki oświatowej.

W trzeciej fazie 1972-1985 następuje stagnacja polityki odprężenia, system ONZ, a szczególnie UNESCO wykazuje duże słabości. Edukacja dorosłych staje się w niektórych krajach samodzielnym sektorem systemu oświaty. Rozszerzają się zadania i funkcje edukacji dorosłych pod wpływem rekomendacji i zaleceń UNESCO.

Czwarta faza, 1985-1997, objęła lata największych przemian politycznych ostatniego stulecia. Opracowane na poprzednich konferencjach raporty i perspektywy rozwoju edukacji dorosłych znalazły odzwierciedlenie w polityce oświatowej coraz większej liczby krajów. Jednak w wyniku zróżnicowania celów, adresatów, obszarów edukacji dorosłych podważa się wartość wskazań opracowanych przez międzynarodowe organizacje. Jako programy wytyczające kierunki rozwoju, a nie dyktujące określone rozwiązania, mogą one jednak nadal z powodzeniem pełnić funkcje inspirujące, a także kontrolne wobec narodowych praktyk.

Kolejną fazę otwiera konferencja w Hamburgu 1997, której uczestnicy wyrazili wielkie nadzieje wobec międzynarodowej współpracy w dziedzinie edukacji. Na ocenę tych działań przyjdzie nam jednak poczekać, przynajmniej do kolejnej światowej konferencji UNESCO.