Poprzednia

ⓘ Edukacja i szkolenie 2010




                                     

ⓘ Edukacja i szkolenie 2010

Edukacja i szkolenie 2010 – dokument Unii Europejskiej dotyczący rozwoju systemów opieki społecznej i edukacji. Został przyjęty 14 lutego 2002 przez ministrów edukacji oraz Komisję Europejską.

Uzgodnione w nim najważniejsze cele, jakie należy osiągnąć w wyznaczonym terminie, to:

  • ułatwienie powszechnego dostępu do systemów edukacji
  • poprawa jakości i efektywności systemów edukacji
  • otwarcie systemów edukacji na świat

Cele te mają być wspierane poprzez następujące działania:

  • zachęcanie do podnoszenia kompetencji m.in. w zakresie nauki języków obcych, zdolności uczenia się, interpersonalnym oraz przedsiębiorczości
  • zapewnienie powszechnego dostępu do edukacji ustawicznej i internetu
  • aktualizacja programów nauczania.
  • rozwój poradnictwa całożyciowego oraz przydatności w zawodzie
  • uznawanie w Unii Europejskiej stopni naukowych, tytułów, kwalifikacji oraz kompetencji

Program ten obejmuje wszystkie poziomy kształcenia, zarówno formalnego, jak i pozaformalnego, również w formie szkolnej i pozaszkolnej. Realizacja programu odbywa się poprzez deklarację kopenhaską, komunikat z Maastricht oraz proces boloński.

                                     

1. Formy współpracy związane z wprowadzaniem programu

  • prace w tak zwanych klastrach partnerskich - gromadzą państwa, które są zainteresowań wymianą doświadczeń w danym zakresie
  • prace w grupach roboczych - w roku 2004 utworzono 9 grup roboczych, w których skład wchodzili reprezentanci wszystkich państw UE; w roku 2006 prace kontynuowały 2 grupy: stała grupa do spraw wskaźników oraz grupa do spraw nauczania języków obcych
  • raport okresowy KE - dotyczy dokonywanych postępów w realizacji; raport ten sporządza się raz do roku
  • wspólne sprawozdania Komisji Europejskiej i Kadry Unii Europejskiej - sprawozdania te dotyczą wdrażania programu w życie, mają być opracowywane co 2 lata
  • prace w grupie koordynującej - w pracach biorą udział przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Ministerstwa Pracy i Polityki społecznej.

Zarówno wskaźniki jak i poziomy odniesienia stanowią podstawę współpracy, mają one służyć m.in. do identyfikowania działań, które przynoszą pozytywne wyniki jak również mogą służyć do wzajemnej wymiany. Wskaźniki podlegają zmianom, dlatego należy opracować nowe, które będą charakteryzowały się strukturą odnoszącą się do następujących dziedzin polityki oświatowej:

  • promowanie efektywności w edukacji i szkoleniach
  • urzeczywistnienie uczenia się przez całe życie
  • poprawa równości szans w edukacji i szkoleniach
  • modernizacja szkolnictwa wyższego
  • modernizacja kształcenia i szkolenia zawodowego
  • zwiększenie szans zatrudnienia.
  • modernizacja edukacji szkolnej
  • rozwijanie kluczowych kompetencji u młodych ludzi

W wyżej wymienionych dziedzinach zawartych jest 9 wskaźników podstawowych oraz 11 wskaźników dotyczących obszarów, w których trwają prace rozwojowe.