Poprzednia

ⓘ Żores Ałfiorow




Żores Ałfiorow
                                     

ⓘ Żores Ałfiorow

Żores Iwanowicz Ałfiorow, ros. Жорес Иванович Алфёров – Radziecki/rosyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla.

Jego ojciec był Białorusinem, a matka Żydówką. Studiował na wydziale elektroniki Instytutu Elektrotechnicznego im. Lenina w Leningradzie. Od 1953 wieloletni pracownik od 1987 – dyrektor Instytutu Fizyki i Techniki w Leningradzie obecnie Petersburgu. W 1970 uzyskał stopnień doktora nauk w dziedzinie nauk technicznych i matematycznych. W 1991 został wiceprzewodniczącym Rosyjskiej Akademii Nauk 1972 członek-korespondent, 1979 członek rzeczywisty. Był także przewodniczącym Naukowego Centrum Rosyjskiej Akademii Nauk w Petersburgu. Od 1988 był członkiem zagranicznym PAN, a od 1990 – członkiem National Academy of Sciences w Waszyngtonie. Od 1995 zasiadał w Dumie z ramienia partii komunistycznej.

Prowadził prace nad heterostrukturami półprzewodnikowymi strukturami wielowarstwowymi otrzymywanymi metodą kontrolowanego wzrostu monokrystalicznych warstw różnych pod względem chemicznym półprzewodników i metali, nakładanych kolejno na siebie, użyciem heterostruktur do budowy laserów półprzewodnikowych stosowanych w łączach światłowodowych oraz odtwarzaczach płyt kompaktowych.

Naukowiec Był autorem 4 książek naukowych, 400 artykułów naukowych i 50 wynalazków w dziedzinie technologii półprzewodników.

W roku 2000 otrzymał Nagrodę Nobla wspólnie z Herbertem Kroemerem, niezależnie od Jacka Kilbyego za "rozwinięcie technologii heterostruktur półprzewodnikowych, wykorzystywanych w technice bardzo wielkiej częstotliwości i optoelektronice”. Był również laureatem licznych innych nagród, m.in. Nagrody Leninowskiej 1972, Nagrody Państwowej ZSRR 1984, Nagrody Rosyjskiej Akademii Nauk im. Joffego 1996, Nagrody Kioto 2001.

Wielokrotnie odznaczony, m.in.: Orderem Zasług dla Ojczyzny I, II, III i IV klasy, Orderem Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy i Orderem "Znak Honoru”.