Poprzednia

ⓘ Stanisław Dyksiński




Stanisław Dyksiński
                                     

ⓘ Stanisław Dyksiński

Stanisław Dyksiński - pisarz i działacz ludowy. Przed II wojną światową był członkiem ZMW "Wici" i Związku Strzelckiego, pracował jako urzędnik biurowy w młynie i jednostkach samorządu. Debiutował w 1932 roku na łamach tygodnika "Świetlica” opowiadaniem pt. "Wycieczka jakiej nie było”. W 1935 otrzymał II nagrodę w konkursie na "najlepszy życiorys działacza wiejskiego" zorganizowany przez Zakład Polityki Ekonomicznej i Socjologii Wsi Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a jego pracę opublikowano w tomie Wiejscy działacze społeczni. W okresie drugiej wojny światowej żołnierz Polskiej Organizacji Zbrojnej i Batalionów Chłopskich, współredagował pismo "Na placówce".

Od 1 maja 1945 był wójtem Gminy Bieżuń, należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Aresztowany jesienią 1945, zwolniony w grudniu 1945, opuścił rodzinną miejscowość. Został następnie kierownikiem Uniwersytetu Ludowego w Grzmiącej, k. Grodziska. Był też przewodniczącym sekcji oświaty i kultury Zarządu Wojewódzkiego ZMW "Wici" w Warszawie i członkiem zarządu wojewódzkiego Chłopskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Od 1949 był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 50. kierował m.in. Ośrodkiem Szkolenia Kadr Centrali Spółdzielni w Teresinie, był Przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej w Skułach, pracował też w Ministerstwie Rolnictwa. W 1955 ukończył studia pedagogiczne w Centralnym Urzędzie Szkolenia Zawodowego w Warszawie. Od 1957 pracował w Naczelnym Komitecie ZSL. Opublikował prace Uniwersytety Ludowe 1960, Moja droga do Uniwersytetu Ludowego 1967, był też współautorem tomu Ignacy Solarz i jego Uniwersytet Ludowy 1965. Opublikował 37 artykułów w prasie, m.in. w Orce, Tygodniku Kulturalnym, Polityce i Wsi Współczesnej.

W 1967 debiutował jako powieściopisarz książką Chustka Weroniki, następnie wydał tom opowiadań Dziki gołąb 1969. Od 1969 był członkiem Związku Literatów Polskich. Również w 1969 złożył do druku autobiograficzną powieść Pomniki ze słomy, odrzuconą ze względów cenzuralnych ukazała się w 2009. Już po jego śmierci ukazała się także książka Nie gaście świateł na Manhattanie 1975 - zapis wizyty w USA.

Stanisław Dyksiński wraz z małżonką Jadwigą Dyksińską z Kondratowskich nauczycielką i działaczką społeczną, miał czwórkę dzieci: Wiesławę Borecką kierownik produkcji filmów fabularnych, Andrzeja Dyksińskiego zmarł w dzieciństwie, podczas II WŚ., Barbarę Dyksińską-Tryc dziennikarka telewizyjna, historyk sztuki, Grażynę Dyksińską-Rogalską tłumaczka, dialogistka. Spoczywa na Komunalnym Cmentarzu Północnym w Warszawie.