Poprzednia

ⓘ Pallotyni




Pallotyni
                                     

ⓘ Pallotyni

Pallotyni, właściwie Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego – katolicka wspólnota księży i braci, założona przez św. Wincentego Pallottiego w 1. połowie XIX wieku. Pallotyni charakteryzują się licznymi dziełami duszpasterskimi i misyjnymi na wszystkich kontynentach oraz promowaniem współpracy z ludźmi świeckimi.

Pallotyni są integralną częścią Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, a według prawa kanonicznego są stowarzyszeniem życia apostolskiego na prawie papieskim.

Pallotyńskie wyższe seminarium duchowne w Polsce znajduje się w miejscowości Ołtarzew koło Warszawy, w gminie Ożarów Mazowiecki powiat warszawski zachodni.

                                     

1. Historia

Powstanie pallotynów łączy się z inicjatywą znaną dziś jako Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, powziętą 4 kwietnia 1835 w Rzymie przez św. Wincentego Pallottiego, która od początku zgromadziła przy sobie grupę księży i osób świeckich. Chcieli wcielać w życie nowatorską, jak na tamte czasy, ideę, że każdy ochrzczony jest apostołem, czyli zobowiązanym do troski o zbawienie swoje i drugiego człowieka.

W styczniu 1846 wspólnota księży i braci, którzy postanowili poświęcić całe swe życie dla Zjednoczenia, wprowadziła się do pomieszczeń przy rzymskim kościele San Salvatore in Onda, które pełnią funkcję pallotyńskiego domu generalnego do dziś.

W roku 1854, już po śmierci Pallottiego, Kongregacja Rozkrzewiania Wiary zmieniła nazwę Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego na Pobożne Stowarzyszenie Misyjne Pia Societas Missionum – skrót PSM. W następnych latach pallotyni przeszczepili się m.in. do Niemiec, Irlandii, Polski, Brazylii i Szwajcarii, a z tych krajów udawali się na misje.

W 1947 została przywrócona pierwotna nazwa pallotynów Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego. W obradach Soboru Watykańskiego II uczestniczyło pięciu pallotyńskich biskupów, zaś generał pallotynów ks. Wilhelm Möhler był członkiem komisji ds. apostolstwa ludzi świeckich. Podczas soboru idea apostolstwa powszechnego została w pełni zaaprobowana przez Kościół.

6 stycznia 1965 nastąpiło prawne oddzielenie Dzieła Szensztackiego od pallotynów. W 1981 roku wszedł w życie na stałe posoborowy tekst Prawa Podstawowego i Uzupełniającego, którego preambuła jest identyczna dla pallotynów i sióstr pallotynek. Po roku 1989 pallotyni mogli zacząć oficjalną działalność w krajach byłego ZSRR oraz w Czechach i na Słowacji.

                                     

2. Przełożeni generalni

  • ks. Mikołaj Gorman 1971–1977
  • ks. Karol Gissler 1909–1919
  • ks. Seamus Freeman 1992–2004
  • ks. Józef Bannin wikariusz generalny 1890–1895
  • ks. Józef Faa di Bruno 1869–1889
  • ks. Franciszek Vaccari 1850–1856
  • ks. Karol Hoffmann 1937–1947
  • ks. Martin Juritsch 1983–1992
  • ks. Rafał Melia 1856–1862
  • ks. Wilhelm Möhler 1953–1971
  • ks. Piotr Resch 1925–1931
  • ks. Friedrich Kretz 2004–2010
  • ks. Scipio Tofini wikariusz generalny 1895–1896
  • ks. Maksymilian Kugelmann 1903–1909
  • ks. Wojciech Turowski 1947–1953
  • ks. Jacek Cardi 1919–1925
  • ks. Ignacy Auconi 1862–1869
  • ks. Jacob Nampudakam od 2010
  • ks. Ludwik Münz 1977–1983
  • ks. Karol Orlandi wikariusz generalny 1889–1890
  • ks. Jacek Cardi 1931–1937
  • ks. Wilhelm Whitmee 1896–1903
                                     

3. Nazewnictwo

Oficjalnym tytułem pallotyńskiego generała jest rektor generalny, który jest wybierany przez zebranie generalne. Tereny działalności pallotynów dzielą się na regie przynajmniej 40 członków po wiecznej konsekracji i prowincje minimum 80 po wiecznej konsekracji oraz delegatury tych obu np. misje. Na czele prowincji stoi prowincjał, na czele regii superior lub regionał. Poszczególnymi domami kierują rektorzy.

                                     

4. Habit pallotynów

Strojem Stowarzyszenia jest ubiór duchowieństwa diecezji rzymskiej w XIX w., czyli czarna sutanna z pelerynką i czarnym wełnianym pasem, którego końce opadają na lewą stronę. Na misjach w ciepłych krajach nosi się białą sutannę z czarnym pasem. Podobny strój nosi papież, tylko z pasem koloru białego. Alumni przed wieczną konsekracją noszą sutannę bez pelerynki.

                                     

5. Duchowość

Charyzmat pallotyński opiera się na fundamencie jaki zawiera się w pallotyńskim zawołaniu Caritas Christi urget nos – Miłość Chrystusa nas przynagla. To miłość ma być dla pallotyna motorem do wszelkich działań.

Choć życie i działalność upodabniają ich do księży diecezjalnych, księża i bracia pallotyni oddają się całkowicie Bogu poprzez konsekrację – przyrzeczenia podobne do ślubów zakonnych czystości, ubóstwa, posłuszeństwa, a także wytrwania, wspólnoty dóbr i ducha służby, składane Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego. W ten sposób odpowiadają powołaniu, które otrzymali, aby żyć dla Boga i we wspólnocie braterskiej oddać się na służbę ludziom.

Patronką Stowarzyszenia i Zjednoczenia jest Maryja, Królowa Apostołów, która jest po Jezusie Chrystusie najdoskonalszym wzorem do naśladowania dla pallotynów.

                                     

6. Formacja

Formacja zakonna u pallotynów dzieli się na: wstępną, podstawową i stałą.

  • do formacji stałej jest zobowiązany każdy pallotyn. Ma ona trwać do końca życia i obejmować rozwój duchowy oraz intelektualny. Pomagać mają w formacji wspólne rekolekcje, dni skupienia i inne spotkania
  • formacja podstawowa to czas między złożeniem pierwszej konsekracji przyrzeczeń a wiecznej. Dla kandydatów do kapłaństwa przebiega on w wyższym seminarium duchownym, a dla braci najczęściej w tzw. domach junioratu
  • formacja wstępna obejmuje, zarówno dla kandydatów na księży, jak i na braci, dwuletni nowicjat u pallotynów nazywany okresem wstępnym poprzedzony postulatem najczęściej miesięcznym
                                     

7. Cele i zadania

Celem Stowarzyszenia jest "ożywianie wiary i rozpalanie miłości u wszystkich członków Ludu Bożego”, głównie przez głoszenie, że każdy członek Kościoła jest apostołem – powołanym do głoszenia Ewangelii słowem i czynem, oraz zjednoczenie ich wysiłków w służbie apostolskiej misji Kościoła.

  • mass media – popieranie i stosowanie ich w apostolstwie
  • działalność misyjna – niesienie Ewangelii tym, którzy jej nie znają
  • Inicjatywy ekumeniczne – modlitwa i praca na rzecz jedności chrześcijan
  • apostolstwo świeckich – pobudzanie i formowanie świeckich do apostolstwa
  • troska o niewierzących – solidarność i współpraca
  • apostolstwo społeczne – działania na rzecz sprawiedliwości społecznej
                                     

8. Działalność

Pallotyni pracują na wszystkich zamieszkanych kontynentach.

  • Europa: Austria, Belgia, Białoruś, Chorwacja, Czechy, Francja, Hiszpania, Irlandia, Niemcy, Polska, Portugalia, Słowacja, Szwajcaria, Ukraina, Wielka Brytania, Włochy
  • Afryka: Kamerun, Kenia, Demokratyczna Republika Konga, Malawi Mozambik, Południowa Afryka, Rwanda, Tanzania, Wybrzeże Kości Słoniowej
  • Ameryka Północna: Barbados, Belize, Kanada, Kuba, Meksyk, Stany Zjednoczone Ameryki
  • Ameryka Południowa: Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Kolumbia, Urugwaj, Wenezuela
  • Azja: Chińska Republika Ludowa Hongkong, Filipiny, Indie, Korea Południowa, Rosja Syberia, Tajwan, Wietnam
  • Oceania: Australia, Papua-Nowa Gwinea
                                     

9.1. Pallotyni w Polsce Historia

Na ziemie polskie pallotynów sprowadził ks. Alojzy Majewski. 11 listopada 1907 on i ks. Alojzy Hübner otrzymali od abp. Józefa Bilczewskiego dworek we wsi Jajkowce dziś na terenie Ukrainy, w którym zamieszkali. Pod koniec roku zaczęli się zgłaszać pierwsi kandydaci na braci i księży.

W 1909 r. zakupiono pod Wadowicami dom na wzniesieniu, który nazwano Collegium Marianum. W 1913 otwarto dom w Bochni przeznaczony na nowicjat i seminarium duchowne.

I wojna światowa prawie zupełnie zniszczyła młode Stowarzyszenie na ziemiach polskich – pozostał jedynie dom na Kopcu. Jednak w międzywojniu pallotyni rozwijali się szybko. Otwarto wiele domów, m.in. w Warszawie i Ołtarzewie, gdzie zaczęto budowę seminarium duchownego. Jednocześnie polscy pallotyni zaczęli działalność za granicą: na misjach w Afryce oraz we Francji gdzie powstała Regia Francuska, Niemczech i Urugwaju, opiekując się w tych krajach Polonią.

W Polsce zajmowali się formacją świeckich przez czasopisma np. "Królowa Apostołów”, zjazdy, dni skupienia, rekolekcje zamknięte i osobiste spotkania. W 1935 powstała niezależna polska Prowincja Chrystusa Króla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. II wojna światowa pozbawiła Stowarzyszenie większości domów, a w walkach i obozach koncentracyjnych zginęło 29 pallotynów

  • prowadzenie szkół w Lublinie, Chełmnie, Krakowie, Ożarowie Mazowieckim, Sierpcu, Kleczy Dolnej i Mińsku Mazowieckim.
  • działalność naukowa
  • głoszenie rekolekcji i misji ludowych
  • domy rekolekcyjne
  • sanktuaria w Zakopanem, Częstochowie, Międzyrzeczu, Czarnej, Hodyszewie, Sierpcu i Ożarowie Mazowieckim
  • duszpasterstwo powołaniowe
  • prowadzenie hospicjów
  • duszpasterstwa specjalistyczne: narkomani Stowarzyszenie KARAN, więźniowie, bezdomni, małżeństwa niesakramentalne, prowadzenie świetlic socjoterapeutycznych, wspieranie samotnych matek i promowanie wolontariatu


  •                                      

    9.2. Pallotyni w Polsce Wyżsi przełożeni

    • ks. Stanisław Martuszewski 1965–1972
    • ks. Stanisław Czapla 1947–1959
    • ks. Czesław Parzyszek 1984–1993
    • ks. Eugeniusz Weron 1959–1965
    • ks. Henryk Kietliński 1978–1984
    • ks. Józef Dąbrowski 1972–1978
    • ks. Tomasz Mącior 1932–1934
    • ks. Wojciech Turowski 1925–1932
    • ks. Jan Maćkowski 1934–1947
    • ks. Alojzy Majewski 1907–1925
    Prowincja Chrystusa Króla
    • ks. Zdzisław Słomka 2005–2008
    • ks. Mieczysław Olech 1993–1996
    • ks. Zenon Hanas od 2017
    • ks. Czesław Parzyszek 1996–2005
    • ks. Józef Lasak 2008-2017
    Prowincja Zwiastowania Pańskiego
    • ks. Tomasz Skibiński 1999–2005
    • ks. Lesław Gwarek 1993–1999
    • ks. Adam Kamizela 2019-2020
    • ks. Adrian Galbas 2011-2019
    • ks. Zdzisław Szmeichel od 2020
    • ks. Kazimierz Czulak 2005–2011