Poprzednia

ⓘ Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi




Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi
                                     

ⓘ Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi

Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera – polska uczelnia artystyczna w Łodzi specjalizująca się w sztukach filmowych.

                                     

1. Historia

Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna wywodzi swe początki z pomysłu kształcenia operatorów filmowych w szkole artystycznej. Autor tej koncepcji fascynat filmu, mgr. inż. architekt, prof. Marian Bernard Wimmer 1897–1970. Teoretyk filmu – autor nie wydanej do dziś książki "Perspektywa jako tworzywo sztuki”. Autor filmu z udziałem kompozytora Karola Szymanowskiego z 1930 r.

Od 1936 r. Dyrektor Państwowej Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem do 1945 roku. Autor i wykonawca 22 budynków w Zakopanem w tym schroniska Głodówka, w latach 1921–1923 studiował w Konserwatorium Lwowskim w klasie fortepianu u prof. Viléma Kurza Młodszego, uczęszczał na zajęcia w tamtejszym Instytucie Plastyki na wydziale rysunku i malarstwa w klasie prof. Kazimierza Sichulskiego. Zreorganizował szkolnictwo zawodowe w Zakopanem. Autor programów szkolnych i koncepcji kształcenia dzieci i młodzieży o zdolnościach artystycznych z niezamożnych rodzin 1938. W latach 1945–1948 organizuje szkolnictwo filmowe na poziomie uniwersyteckim jako dyrektor Instytutu Filmowego do spraw wyszkolenia. Sprawuje opiekę nad Kursem Przygotowania Filmowego Kraków 1945 r. Organizator i dziekan wydziału Filmowego w PWSSP w Łodzi 1946/1948. Organizator Wyższej Szkoły Filmowej. Organizator i dziekan katedry architektury PWSSP w Łodzi 1947. Rektor PWSSP 1948 r. Pracuje w PWSF do 1956 roku wykłada plastykę filmowa i perspektywę.

Jego uczniem był między innymi Antoni Kenar przejmuje szkołę w Zakopanem po nim. Przyjaciel Szymanowskiego, rodziny Malczewskich, Stryjeńskich, po zwolnieniu przez wiceministra Sokorskiego z PWSSP przyjmuje Strzemińskiego do WSF jako wykładowcę historii sztuki, Boya, Szelburg-Zarembiny i innych. Członek przedwojennej socjety Zakopiańskiej. Wieloletni pracownik PWSSP/ASP – Rektor PWSSP/ASP w 1948 roku. 1946/1967 – dziekan wielu wydziałów tej uczelni od 1945 roku. 14 marca 1957 roku otrzymuje tytuł profesora nadzwyczajnego. Dziekan Wydziału Ubioru 1965/1966. Kierownik "Katedry Kompozycji”, "Podstaw Architektury” 1961/1962 oraz 1966/1967. 1961 roku opracowuje założenia architektoniczno-budowlane dla nowego gmachu PWSSP. Wraz z Bolesławem Tatarkiewiczem opracowuje koreferat wystroju wnętrz w Teatrze Wielkim w Łodzi 1960 r. W latach 1963 /1966 z wyboru powołany do Rady Szkolnictwa Artystycznego przy Ministerstwie Kultury i Sztuki do 1966 roku. 30 września 1967 roku przechodzi na emeryturę. W latach 1969/1970 bierze czynny udział w pracach komisji naukowej oddział PAN w Krakowie – Komisja Architektury Krajobrazu. Umiera 21 września 1970 roku. Pochowany na cmentarzu Doły w Łodzi.

Pierwszą uczelnią filmową na poziomie akademickim był Kurs Przygotowania Filmowego w literaturze używana nazwa – Kurs Przysposobienia Filmowego. Inauguracja pierwszego roku akademickiego miała miejsce 1 listopada 1945 Kraków ul. Józefitów 16; trwał do czerwca 1946 r. Kurs w ramach Przedsiębiorstwa Państwowego Film Polski, a dokładnie jego wydziału – Instytutu Filmowego. W 1946 roku kurs ten został zlikwidowany i przeniesiony do Łodzi – przekształcił się w Wydział Filmowy Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi 1946–1948 pod kierownictwem dyr. Instytutu Filmowego do spraw szkolenia Mariana Wimmera. W tym okresie 1946–1948 na Wydziale Filmowym kształcono na kierunkach: operator filmowy i scenograf. Po likwidacji wydziału w PWSSP studenci zostali przeniesieni do powstałej w 1948 roku Wyższej Szkoły Filmowej II i III rok studiów. Inauguracja roku akademickiego dla szkół artystycznych odbyła się 19 listopada 1948 w Łodzi. Na II rok szkolny WSF 1948/1949 przyjmowano po egzaminach wstępnych. Zaliczono lata nauki studentom po roku kursu: otwartego po egzaminach wstępnych, oraz zamkniętego dla pracowników P.P. Film Polski oba o specjalności reżyserskiej z 1947/1948. Ci drudzy to studenci II roku WSF 1948–1949 wraz ze studentami po roku studiów na Wydziale Filmowym PWSSP. WSF w chwili otwarcia 1948 r. posiadała trzy roczniki studentów. Pierwszym jej absolwentem był operator Marceli Matraszek, posiadacz dyplomu nr. 1 z 16 maja 1951.

Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera powstała w 1958 w wyniku połączenia dwóch łódzkich uczelni – Wyższej Szkoły Filmowej od 1950 PWSF, powstałej w 1948 w ramach której istniały wydziały reżyserski i operatorski i Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej powstałej w 1949. W 1954 zmieniono nazwę na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Leona Schillera.

Uczelnie zapoczątkowały swoją działalność w Łodzi, głównie z tego powodu, że w pierwszych latach powojennych w Warszawie nie było warunków do szybkiego uruchomienia produkcji filmowej. Obie szkoły były tworami pionierskimi, gdyż przed II wojną światową nie istniała w Polsce tradycja państwowego kształcenia aktorów i reżyserów na poziomie uniwersyteckim.

Pierwszym rektorem uczelni aktorskiej która nosiła wtedy miano Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie z siedzibą w Łodzi był wybitny polski twórca teatralny Leon Schiller. Kilkakrotnie odmówił uczestniczenia w budowaniu uczelni filmowej w Łodzi, zasłaniając się mnogością pracy. W 1949 szkołę Zelwerowicz i Leona Schiller przenieśli do Warszawy. Osoby nieposiadające lokum w Warszawie pozostały bez zatrudnienia. Założyły zupełnie nową uczelnię w miejscu opuszczonym przez szkołę Zelwerowicza i Schillera w Łodzi – Państwową Wyższą Szkołę Aktorską, której rektorem w latach 1950–1952 był Kazimierz Dejmek, założyciel łódzkiego Teatru Nowego. Historię sztuki wykładał tam J. Toeplitz.

Struktura i sposób funkcjonowania Szkoły Aktorskiej został później skopiowany w analogicznych szkołach w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu, natomiast Szkoła Filmowa pozostaje do dzisiaj instytucją unikalną w skali całego kraju.

Pierwszy okres działania Wyższej Szkoły Filmowej/Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, zanim została ona scalona ze Szkołą Aktorską do 1958 stworzył w dużym stopniu jej legendę. Mury uczelni opuściła plejada reżyserów i operatorów, którzy stworzyli tzw. polską szkołę filmową. Byli to m.in. Andrzej Munk, Janusz Morgenstern, a nieco później Andrzej Wajda i Kazimierz Kutz.

W latach 1949–1952 pod kierownictwem rektora mgr. Jerzego Toeplitza w Szkole dominował socrealizm. Toeplitz był jednym z głównych propagatorów tego kierunku – wygłosił wykład zagajający na zjeździe w Wiśle 1949.

W 1954 w Szkole Aktorskiej zaczął studiować Roman Polański. Po scaleniu obu szkół w 1958 rozpoczął się być może najsławniejszy okres jej działalności. Szkoła stała się rodzajem "laboratorium sztuki nowoczesnej”, w której wokół działalności związanej bezpośrednio z filmem i teatrem rozwijały się także muzyka, literatura i malarstwo – np. dwóch studentów wydziału operatorskiego było jednocześnie jednymi z pierwszych muzyków jazzowych w Polsce Jerzy Matuszkiewicz, Witold Sobociński. Do legendy tego okresu przeszły burzliwe dyskusje artystyczno-światopoglądowe, które miały miejsce w czasie przerw między zajęciami na schodach pałacyku Kona. Wokół osoby Romana Polańskiego, który od 1956 zaczął studiować na wydziale reżyserskim, powstała nieformalna grupa muzyków, aktorów i operatorów, z których wielu zrobiło później kariery za granicą. Sukcesy tego okresu wynikają niewątpliwie z atmosfery i pionierskiego programu nauczania stworzonego przez prof. Mariana Bernarda Wimmera i jego ucznia Jerzego Toeplitza.

Okres ten zakończył się w 1968 kiedy to w wyniku wydarzeń marcowych Jerzy Toeplitz utracił stanowisko rektora uczelni, a razem z nim odeszło z niej większość najwybitniejszych wykładowców. Po 1970 szkoła odzyskała jednak swój charakter, głównie dzięki kolejnemu rektorowi Wojciechowi Hasowi, który odtworzył dawny program Jerzego Toeplitza i ściągnął wielu dawnych wykładowców. W latach 70. uczelnię ukończyła cała plejada aktorów, reżyserów i operatorów, którzy do dzisiaj są aktywni w filmie, telewizji i teatrze, zarówno w Polsce, jak i za granicą.

                                     

2. Absolwenci

Absolwenci uczelni a nawet w jednym przypadku student otrzymali prestiżowe polskie i zagraniczne nagrody filmowe m.in. Zbigniew Rybczyński Oscar 1982, Roman Polański Oscar 2002 i Złota Palma 2002 w Cannes, Krzysztof Zanussi Złoty Lew w Wenecji i Złote Lwy, Krzysztof Kieślowski Europejska Nagroda Filmowa 1988 i Złoty Lew, Juliusz Machulski Złote Lwy, Andrzej Wajda Oskar 2000 i Złota Palma 1981.

                                     

3. Wydziały

Wydział Aktorski
  • Aktorstwo – 4.5-letnie, jednolite studia stacjonarne.
Wydział Operatorski i Realizacji Telewizyjnej
  • Sztuka Operatorska – 5-letnie, jednolite studia stacjonarne;
  • Fotografia – 5-letnie, jednolite studia stacjonarne.
  • Film Animowany i Efekty Specjalne – 5-letnie, jednolite studia stacjonarne;
Wydział Organizacji Sztuki Filmowej
  • Organizacja Produkcji Filmowej i Telewizyjnej – 3-letnie studia I stopnia licencjackie stacjonarne i niestacjonarne, 2-letnie studia II stopnia magisterskie stacjonarne i niestacjonarne, 2-letnie niestacjonarne studia podyplomowe.
Wydział Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej
  • Montaż Filmowy – 5-letnie, jednolite studia stacjonarne;
  • Reżyseria Filmowa i Telewizyjna – 5-letnie, jednolite studia stacjonarne;
  • Scenariopisarstwo – 3-letnie studia stacjonarne I stopnia licencjackie, 2-letnie studia stacjonarne II stopnia magisterskie.

Absolwenci Łódzkiej Szkoły Filmowej otrzymują tytuł magistra sztuki.



                                     

4. Kampusy i budynki uczelniane

Główną siedzibą PWSFTviT jest niezmiennie od 1948 dawny pałacyk łódzkiego przemysłowca Oskara Kona, przy ul. Targowej 61/63, wokół którego znajduje się kilka większych budynków, z których część to zaadaptowane dawne budynki fabryczne, a część nowoczesne budynki zaprojektowane specjalnie na potrzeby uczelni. Naprzeciwko "filmówki” znajduje się park Źródliska, najstarszy park w Łodzi powstał w 1840, a w nim, w pałacu pofabrykanckim Karola Scheiblera, mieści się siedziba Muzeum Kinematografii.

Przy uczelni działają również:

  • Teatr Studyjny – który realizuje pełnowartościowe przedstawienia teatralne, na podobnych zasadach jak inne teatry państwowe, do których angażowani są studenci wydziału aktorskiego ze starszych lat studiów;
  • Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl – największy w Internecie serwis z informacjami o polskiej kinematografii, polskich filmach i ich twórcach;
  • Dział Wydawniczy – drukujący kilkanaście książek rocznie – głównie na potrzeby studentów.
  • Studio Teatru Telewizji PWSFTviT – które zajmuje się produkcją przedstawień teatralnych na potrzeby Teatru Telewizji;

Ściśle związane z uczelnią, choć formalnie poza jej strukturami są:

  • Galeria Etiudy "Klaps” – rodzaj studia filmowego założonego przez absolwentów uczelni.
                                     

5. Wydarzenia

W latach 1970–1977 odbywały się Warsztat Formy Filmowej. Od 1983 roku Szkoła organizuje Festiwal Szkół Teatralnych, będący przeglądem spektakli dyplomowych stworzonych przez studentów wydziałów aktorskich polskich uczelni teatralnych. W 2013 roku miała miejsce jego 31. edycja. Od 1994 do 2011 Szkoła organizowała także Międzynarodowy Festiwal Szkół Filmowych i Telewizyjnych "Mediaschool”, będący spotkaniem najwybitniejszych studentów z najbardziej znanych szkół filmowych na świecie. W roku 2012 organizacja festiwalu "Mediaschool” została zawieszona, celem opracowania nowej formuły wydarzenia.

Od 2003 w Warszawie corocznie organizowany jest Festiwal Filmów Studenckich z Łódzkiej Szkoły Filmowej "Łodzią po Wiśle”. Jest on przeglądem najlepszych filmów zrealizowanych w ciągu roku akademickiego przez studentów PWSFTviT, które konkurują o nagrodę Grand Prix festiwalu. W roku 2013 jego 11. edycja miała miejsce w Kinie Iluzjon.

                                     

6. Poczet rektorów

  • 1952–1957 – Roman Ożogowski
  • rektorzy Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej 1950–1957
  • 1951–1952 – Czesław Kacperski
  • 1950–1951 – Jerzy Toeplitz
  • kierownik kursu Stanisław Furmanik, zastępca Bohdziewicz
  • Wyższej Szkoły Filmowej Łódź Targowa 61 – stanowiska dyrektora nie było. Szkołę zorganizowano w ramach Instytutu Filmowego – Wydział Szkolenia
  • dyrektorzy Wydziału Szkolenia Instytutu Filmowego Przedsiębiorstwa Państwowego Film Polski.
  • rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie z siedzibą w Łodzi
  • rektor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi, Wydział Filmowy 1946–1948. Kierownik wydziału Marian Wimmer
  • 1945–1948 – Marian Wimmer, organizator szkoły,
  • dyrektor Kursu Przygotowania Filmowego, 1945–1946 Nadzór nad kursem Instytutu Filmowy Wydział szkolenia – Marian Wimmer
  • 1946–1949 – Leon Schiller w 1947/1948 przeniósł szkolę do Warszawy.Dwukrotnie wykładał gościnnie w Instytucie Filmowym, Jego szkoła nie miała powiązań z Łódzką PWSA
  • 1949–1950 – Jerzy Toeplitz
  • 1946–1948 – Leon Ormezowski
  • 1952–1954 – Hanna Małkowska
  • rektorzy Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej
  • 1949–1950 – Zdzisław Żygulski
  • 1950–1952 – Kazimierz Dejmek
  • rektorzy Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej i Teatralnej im. Leona Schillera Łódź Targowa 61/63
  • rektorzy Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Leona Schillera
  • 1955–1958 – Emil Chaberski
  • 1954–1955 – Janina Mieczyńska
  • PWSA zajmowała część pomieszczeń PWSM muzycznej Łódź Gdańska 32
  • 1982–1990 – Henryk Kluba
  • 2002–2008 – Jerzy Antoni Woźniak
  • od 2012 – Mariusz Grzegorzek
  • 1957–1968 – Jerzy Toeplitz
  • 2008–2012 – Robert Gliński
  • 1996–2002 – Henryk Kluba
  • 1969–1972 – Jerzy Kotowski
  • 1980–1982 – Roman Wajdowicz
  • 1990–1996 – Wojciech Jerzy Has
  • 1968–1969 – Bolesław Lewicki
  • 1972–1980 – Stanisław Kuszewski


                                     

7. Wyróżnienia

W 2014 roku Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera zajęła drugie miejsce na świecie w rankingu szkół filmowych magazynu The Hollywood Reporter, pisma wydawanego od 1930 roku w Los Angeles. Ranking nie uwzględniał uczelni ze Stanów Zjednoczonych. W uzasadnieniu podano, że utworzona w 1948 roku PWSFTviT wykształciła panteon wybitnych ludzi kina, wśród których jest zdobywca Oscara Roman Polański.

                                     
  • zakresu mówienia prozą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera w Łodzi Była żoną aktora i literata Czesława Jaroszyńskiego
  • Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera w Łodzi 1971 Była aktorką Bałtyckiego Teatru Dramatycznego im Juliusza Słowackiego w Koszalinie
  • Teatrem Małym w Łodzi Jest adiunktem na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera oraz na Akademii
  • Wydziału Organizacji Sztuki Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera w Łodzi i Katedry Prawa Karnego Międzynarodowego
  • roku w Warszawie polski aktor teatralny telewizyjny i filmowy Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera
  • 1932 w Łodzi zm. 27 maja 1982 tamże polski reżyser teatralny pedagog, wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona
  • Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera w Łodzi Był uczniem i współpracownikiem Jerzego Kawalerowicza w Zespole Filmowym Kadr W 1972
  • 1985 w Rzeszowie polski aktor filmowy teatralny i dubbingowy. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im Leona Schillera

Użytkownicy również szukali:

czy szkoła filmowa w łodzi jest płatna, jak dostać się do szkoły filmowej w łodzi, łódzka filmówka jak się dostać, państwowa wyższa szkoła filmowa telewizyjna i teatralna im leona schillera w łodzi znani absolwenci,

...
...
...