Poprzednia

ⓘ Medal Ruchu Oporu




Medal Ruchu Oporu
                                     

ⓘ Medal Ruchu Oporu

Medal Francuskiego Ruchu Oporu lub dosł. Medal Francuskiego Oporu – francuskie odznaczenie ustanowione przez generała Charlesa de Gaullea w 1943, nadawane za zasługi w walce z hitlerowcami najbardziej zasłużonym bojownikom Ruchu Oporu oraz żołnierzom Sił Wolnych Francuzów w czasie II wojny światowej.

Rozkazem z dnia 2 listopada 1945 ustanowiono starszy stopień odznaczenia: Medal z Rozetą Médaille de la Résistance avec Rosette.

W 1954 ustanowiono osobny Krzyż Kombatanta-Ochotnika Ruchu Oporu - pamiątkowe odznaczenie dla weteranów Ruchu Oporu.

                                     

1. Zarys historii

Medal Francuskiego Oporu otrzymało łącznie ponad 64 000 osób, z czego 20 000 przyznano pośmiertnie.

Medal otrzymywali zarówno żołnierze sił Wolnych Francuzów, jak i członkowie Ruchu Oporu, walczący z niemiecko-włoską okupacją Résistance dosłownie oznacza Opór / Sprzeciw, który dzielono na wewnętrzny i zewnętrzny. W celu odznaczenia aktów najwyższego uznania w 1940 ustanowiono Order Wyzwolenia fr. Ordre de la Libération.

Medal jest noszony na czerwono-czarnej wstążce, a oznaką medalu jest krzyż lotaryński z wybitymi cyframi rzymskimi: XVIII.VI.MCMXL, oznaczającymi datę 18 czerwca 1940, czyli datę apelu gen. de Gaullea oraz początek oporu zewnętrznego i wewnętrznego. Na rewersie odznaczenia wyryto słowa: PATRIA NON IMMEMOR Ojczyzna nie zapomina.

                                     

2. Zasady nadawania

Medal Francuskiego Oporu stanowił nagrodę za zasługi w działalności dla bardzo zasłużonych bojowników Ruchu Oporu oraz żołnierzy Sił Wolnych Francuzów i Francuskiej Armii Wyzwolenia.

Odznaczeniem, które stanowiło pamiątkę za służbę w Ruchu Oporu odpowiednik polskiego Krzyża Partyzanckiego stanowił Krzyż Kombatanta-Ochotnika Ruchu Oporu.