Poprzednia

ⓘ Patricia Kaas




Patricia Kaas
                                     

ⓘ Patricia Kaas

Patricia Kaas – francuska wokalistka i autorka tekstów.

Kaas zaczęła swoją karierę muzyczną w wieku ośmiu lat, występując w kabarecie Rumpelkammer w niemieckim mieście Saarbrücken. W 1985 roku została wypatrzona podczas jednego z występów przez francuskiego aktora, Gérarda Depardieu, dzięki wstawiennictwu którego nagrała swój pierwszy singiel – "Jalouse”, powstały we współpracy z François Bernheimem. Trzy lata później wydała swój debiutancki album, zatytułowany Mademoiselle chante., który dotarł do drugiego miejsca krajowych list najczęściej kupowanych płyt. Od tamtej pory artystka sprzedała łącznie ponad 16 milionów egzemplarzy płyt na całym świecie. W 2002 roku zadebiutowała jako aktorka w produkcji A Teraz. Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha.

W 2009 roku Kaas reprezentowała Francję podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem "Et s’il fallait le faire”, z którym zajęła ostatecznie 8. miejsce w klasyfikacji finałowej. W marcu 2011 roku wydała swoją pierwszą książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix, kilka miesięcy później premierę miał jej album pt. Kaas chante Piaf, nagrany z okazji 50. rocznicy śmierci Édith Piaf.

                                     

1.1. Życiorys Dzieciństwo

Patricia Kaas urodziła się 5 grudnia 1966 w Forbach we Francji jako siódme, najmłodsze dziecko francusko-niemieckiej rodziny zamieszkującej Lotaryngię. Kaas dorastała w miejscowości Stiring-Wendel, mieszczącej się między Forbach i francuską częścią Saarbrücken.

                                     

1.2. Życiorys Początki

Patricia Kaas zaczęła śpiewać na scenie w wieku 8 lat, wykonywała wówczas utwory z repertuaru Sylvie Vartan, Dalidy, Claude François i Mireille Mathieu. Jej pierwszym wyróżnieniem było zdobycie pierwszej nagrody podczas konkursu piosenki pop. W wieku 13 lat podpisała kontrakt z klubem Rumpelkammer, w którym zaczęła występować pod pseudonimem Pady Pax. W 1985 roku, po siedmiu latach współpracy z zespołem Dob’s Lady Killers, została dostrzeżona przez Gérarda Depardieu, który zapoznał ją z autorem tekstów – François Bernheimem. Aktor pomógł jej wydać pierwszy singel – "Jalouse”.

                                     

1.3. Życiorys 1987–1989: Pierwsze sukcesy i Mademoiselle chante.

Dwa lata później spotkała Didiera Barbeliviena, który napisał dla niej utwór "Mademoiselle chante le blues”. Singiel został wydany w 1987 Roku pod szyldem wytwórni Polydor i zdobył 7. miejsce na francuskiej liście przebojów. Rok później wydany został kolejny singel – "D’Allemagne” oraz debiutancki album Mademoiselle chante. Płyta trafiła na drugie miejsce najczęściej kupowanych albumów i utrzymała się na tej pozycji przez dwa miesiące, uzyskując także wynik 64 tygodni w najlepszej dziesiątce oraz 118 tygodni w najlepszej setce zestawienia. Niedługo po premierze we Francji album otrzymał status złotej, a trzy miesiące później – platynowej płyty. Podobny certyfikat krążek otrzymał w Belgii i Szwajcarii, natomiast w Kanadzie zdobył tytuł złotej płyty. Kaas wygrała także tytuł Odkrycia roku podczas ceremonii rozdania nagród Victoires de la Musique.

W 1989 roku zmarła matka Kaas, u której zdiagnozowano raka. Od tamtej pory wokalistka nosi ze sobą maskotkę, którą podarowała matce podczas jej pobytu na rekonwalescencji w szpitalu. Niedługo potem zmarł także jej ojciec. Jak wyznała artystka, nie jestem smutna, tylko melancholijna. Jeżeli tracisz matkę w wieku 20 lat, a niedługo potem także i ojca, melancholia jest częścią twojego życia.



                                     

1.4. Życiorys 1990–1992: Scène de vie

W 1990 roku Kaas wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową, która trwała łącznie 16 miesięcy. W tym samym czasie wokalistka śpiewała także w najpopularniejszych paryskich salach koncertowych: Olympia i Le Zénith, co zostało udokumentowane na wydawnictwie DVD pt. Carnets de scène 1991, a także w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec trasy koncertowej, album Mademoiselle chante. osiągnął status diamentowej płyty za osiągnięcie wyniku 1 miliona sprzedanych egzemplarzy. W tym samym toku artystka została wyróżniona statuetką Golden Europa, przyznawaną przez niemiecki rynek muzyczny, a także zmieniła wytwórnię płytową z Polydor na CBS/Sony. Jej nowymi menedżerami zostali wówczas Cyril Prieur i Richard Walter z paryskiej firmy Talent Sorcier, którzy zastąpili na tej funkcji Bernarda Schwartza.

Po podpisaniu umowy z nową wytwórnią, Kaas wyprodukowała album zatytułowany Scène de vie, który został wydany w 1990 roku. Wydawnictwo dotarło do pierwszego miejsca francuskich list najczęściej kupowanych albumów i zdobyło status diamentowej płyty w kraju. Na krążku znalazł się utwór dedykowany Rose Kennedy, "Kennedy Rose”, podczas którego nagrywania Kaas ponownie nawiązała współpracę z Elisabeth Depardieu i François Bernheimem. Piosenka dotarła do 34. miejsca krajowej listy przebojów. W ramach promocji płyty, wokalistka wyruszyła w trasę koncertową, która obejmowała 210 występów w 13 państwach.

W 1991 roku Kaas otrzymała dwie prestiżowe nagrody muzyczne: statuetkę Bambi oraz w trakcie ceremonii przyznania World Music Awards, podczas której wykonała gościnnie utwór "Kennedy Rose”.

                                     

1.5. Życiorys 1993–1994: Je te dis vous

W 1993 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Je te dis vous wydanie amerykańskie – Tour de charme, który osiągnął wynik 3 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. Producentem płyty został Robin Millar, nagrania zostały zrealizowane w Londynie. Wśród wszystkich piosenek znalazł się jeden utwór wykonany przez wokalistkę w języku niemieckim – "Ganz und Gar” autorstwa Mariusa Müller-Westernhagena oraz trzy w języku angielskim – "Out of the Rain”, w którym artystce akompaniował brytyjski muzyk Chris Rea, "It’s A Man’s World” z repertuaru Jamesa Browna oraz "Space in My Heart”. Krążek zadebiutował na pierwszym miejscu listy najczęściej kupowanych płyt we Francji oraz dotarł do 2. miejsca w Szwajcarii i do 11. miejsca w Niemczech, gdzie spędził łącznie 35 tygodni w pierwszej setce zestawienia. Wydawnictwo promował singiel "Il me dit que je suis belle” autorstwa Jean-Jacques Goldmana tutaj pod pseudonimem Sam Brewski, francuskiego kompozytora mającego polskie korzenie. Utwór dotarł do piątego miejsca krajowej listy przebojów. Remiks piosenki "Reste sur moi” dotarł do pierwszej dwudziestki amerykańskiej listy przebojów muzyki dance.

W 1994 roku Kaas wydała swój kolejny album koncertowy, zatytułowany Tour de charme. W ramach trasy koncertowej wokalistka zagrała m.in. w Tajlandii, Wietnamie, wystąpiła także na Ukrainie podczas charytatywnego koncertu, z którego zysk przeznaczono na pomoc ofiarom katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu.

                                     

1.6. Życiorys 1995–1998: Black Coffee i Dans ma chair

W połowie lat 90. Kaas wyprodukowała swój kolejny album, zatytułowany Black Coffee fr. Café noir, który został nagrany na potrzeby amerykańskiego rynku muzycznego. Na płycie znalazło się dwanaście anglojęzycznych piosenek, w tym m.in. przeboje "Black Coffee” z repertuaru Billie Holiday, "If You Leave Me Now” zespołu Chicago oraz "Aint No Sunshine” Billa Withersa w wykonaniu wokalistki. W tym samym roku Kaas nagrała płytę ze ścieżką dźwiękową do filmu Nędznicy, będącej ekranizacją powieści Victora Hugo o tym samym tytule.

W 1997 roku artystka wydała album pt. Dans ma chair, który został wyprodukowany w Nowym Jorku przez samą Kaas oraz Phila Ramone’a, mającego w dorobku współpracę m.in. z Rayem Charlesem, Billym Joelem, Frankiem Sinatrą i Paulem Simonem. Na płycie znalazł się m.in. utwór "Je voudrais la connaitre” autorstwa Jeana-Jacques’a Goldmana, z którym wokalistka nawiązała wówczas stałą współpracę. Rok później piosenkarka wydała kolejną koncertową płytę, zatytułowaną Rendez-vous, której premiera odbyła się po trasie koncertowej promującej jej ostatni album studyjny. W grudniu tego samego roku Kaas wystąpiła razem z tenorami Plácido Domingo i Alejandro Fernándezem podczas koncertu w wiedeńskim Guildhall. Materiał nagrany w trakcie wydarzenia został umieszczony w 1999 roku na płycie Christmas in Vienna Vol. VI.



                                     

1.7. Życiorys 1999–2000: Le mot de passe

W 1999 roku Kaas wydała swój piąty album studyjny, zatytułowany Le mot de passe, którego producentem został Pascal Obispo, akompaniujący wokalistce na fortepianie i gitarze akustycznej na większości utworów z płyty. Po raz kolejny artystka zaprosiła do nagrania płyty Jean-Jacques’a Goldmana, który tym razem zagrał gościnnie na gitarze w utworze "Une fille de ’l’Est”. Inna piosenka z płyty, "Les éternelles”, została wydana na niemieckim rynku jako singiel pod tytułem "Unter der Haut”, na którym zaśpiewał także szwajcarski tenor, Erkan Aki. Nowa wersja kompozycji została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej serialu Sturmzeit, którego fabuła oparta była na książce autorstwa Charlotte Link.

W czerwcu tego samego roku Kaas wystąpiła podczas charytatywnej trasy koncertowej Michael Jackson & Friends, która została zorganizowana w Seulu i Monachium, a cały dochód został przekazany na charytatywną Dziecięcą Fundację Nelsona Mandeli, Czerwony Krzyż i UNESCO. Oprócz pomysłodawcy wydarzenia, Michaela Jacksona, w trakcie koncertów transmitowanych w 39 krajach zaśpiewali m.in. Mariah Carey, Andrea Bocelli, Luther Vandross i zespół Status Quo. We wrześniu Kaas zajęła trzecie miejsce w plebiscycie francuskiego tygodnika Marianne na narodowy symbol Francji, przegrywając jedynie z supermodelkami – Laetitią Castą i Estelle Hallyday. W tym samym roku wokalistka wystąpiła podczas festiwalu muzycznego Schleswig-Holstein, w kolejnym roku ukazał się jej album artystki pt. Ce sera nous. W grudniu wystąpiła razem z José Carrerasem w jednym z programów telewizyjnych w Lipsku. W 2000 roku wytwórnia Sony przygotowała specjalne wydawnictwo Long Box, zawierające wszystkie dotychczas wydane albumy studyjne Kaas. W październiku tego samego roku w Berlinie piosenkarka otrzymała Nagrodę Adenauera/de Gaulle’a. Kaas zdecydowała się na przeprowadzkę do Zurychu w Szwajcarii, co poskutkowało także zmianą zamieszkania jej menedżerów, którzy zmienili nazwę swojej firmy na International Talent Consulting.

                                     

1.8. Życiorys 2001–2002: Piano Bar

W kwietniu 2001 roku Kaas zagrała koncert przed 50 tys. publicznością podczas uroczystości objęcia tronu Luksemburga przez wielkiego księcia Henryka, po abdykacji jego ojca, księcia Jana. W tym samym roku wokalistka zadebiutowała jako aktorka w melodramacie A Teraz. Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha, w którym zagrała główną żeńską rolę Jane Lester u boku Jeremiego Ironsa, a także wydała swój pierwszy album kompilacyjny pt. Rien ne s’arrête. Na płycie znalazły się największe przeboje artystki oraz nowy, tytułowy utwór.

W 2002 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Piano Bar. Kilka utworów z płyty pojawiło się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu A Teraz. Panie i Panowie. Wśród wszystkich piosenek z płyty znalazły się przeboje "Where Do I Begin” z repertuaru Shirley Bassey oraz "Ne me quitte pas” wydany jako "If You Go Away” Jacques’a Brela. Album dotarł do 10. miejsca krajowej listy najczęściej kupowanych płyt, do 6. w Szwajcarii i Belgii, do 12. w Niemczech, do 35. w Nowej Zelandii i do 38. miejsca w Austrii. W tym samym roku Kaas po raz drugi otrzymała niemiecką nagrodę muzyczną Golden Europa. We wrześniu wokalistka wyruszyła w trasę koncertową promującą wydawnictwo Piano Bar.

                                     

1.9. Życiorys 2003–2007: Sexe fort

Na początku grudnia 2003 roku Kaas wydała album, zatytułowany Sexe fort pol. Silna płeć, zawierający kilka utworów, którymi wokalistka chciała podkreślić znaczenie kobiet i ich wyższość nad mężczyznami – "C´est les femmes qui mènent la danse” pol. To kobiety rządzą światem i "Où sont les hommes” pol. Gdzie są mężczyźni. Płyta zadebiutowała na 9. miejscu francuskiej listy bestsellerów, dotarła także m.in. do 3. miejsca w Belgii Walonii oraz 6. w Szwajcarii. Wśród wszystkich piosenek na albumie znalazł się także m.in. utwór "On pourrait” nagrany w duecie ze szwajcarskim wokalistką Stephanem Eicherem.

Niedługo po premierze płyty, 8 grudnia Kaas otrzymała Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec za jej wkład w przyjacielskie relacje między Francją a Niemcami. Aż do 2005 roku wokalistka odbywała kolejną międzynarodową trasę koncertową, w ramach której zagrała łącznie 175 koncertów w 25 krajach, w tym m.in. w Chinach i Rosji. Na początku roku wydała kolejny koncertowy krążek CD/DVD, zatytułowany Toute la musique., na którym znalazły się także największe przeboje artystki oraz bonusowa kompozycja w języku niemieckim – "Herz eines Kämpfers”, napisana przez Kaas i Petera Plate’a z zespołu Rosenstolz. W marcu tego samego roku para zaśpiewała utwór w trakcie niemieckich eliminacji do jubileuszowego, 50. Konkursu Piosenki Eurowizji Germany 12 Points!. Tytułowy utwór z płyty, "Toute la musique que j’aime”, powstał we współpracy z francuskim piosenkarzem Johnnym Hallydayem.

                                     

1.10. Życiorys 2008–2010: Kabaret i Konkurs Piosenki Eurowizji

W listopadzie 2005 roku Kaas zdecydowała się przerwać działania artystyczne aż do początku 2008 roku. W tym czasie sporadycznie występowała na kilku koncertach. W lutym 2008 roku nagrała z zespołem Uma2rman swój pierwszy singiel w języku rosyjskim – "Ne pozwonisz”, który zdobył popularność w Rosji. Pod koniec kolejnego miesiąca wokalistka wydała płytę, zatytułowaną Kabaret, którą promowała podczas europejskiej trasy koncertowej, w ramach której wystąpiła łącznie na 170 koncertach, m.in. na Litwie, w Niemczech, Szwajcarii, Luksemburgu, Ukrainie, Polsce, Rumunii i 28 miastach Rosji.

Pod koniec stycznia 2009 roku Kaas została wybrana wewnętrznie przez krajową telewizję publiczną France 3 na reprezentantkę Francji podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Moskwie. Jak sama przyznała, wzięła udział w konkursie, ponieważ kocha wyzwania. W specjalnym głosowaniu internetowym fani artystki głosowali na swój ulubiony utwór z ostatniej płyty wokalistki, który później został ogłoszony jej konkursową propozycją. Największe poparcie zdobył singiel "Et s’il fallait le faire”, z którym Kaas wystąpiła podczas koncertu finałowego widowiska, odbywającego się 16 maja w moskiewskiej hali sportowej "Olimpijskij”. W trakcie jednej z konferencji prasowych zorganizowanych podczas tygodnia eurowizyjnego, dyrektor wytwórni Sony Music Russia wręczył wokalistce certyfikat diamentowej płyty za osiągnięcie wysokich wyników sprzedaży albumu pt. Kabaret w Rosji. Chociaż artystka była jedną z głównych faworytek do wygrania, zajęła ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji, zdobywając łącznie 107 punktów. Po finale konkursu Kaas otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Marcela Bezençona, przyznawaną najlepszemu uczestnikowi w opinii wszystkich krajowych komentatorów przedsięwzięcia. Przyznała także:

W lipcu na kanale francusko-niemieckiej telewizji Arte wyemitowano dokument o życiu Kaas, zatytułowany Ma vie.



                                     

1.11. Życiorys Od 2011: L’Ombre de ma Voix i Kaas chante Piaf

W marcu 2011 roku Kaas wydała pod szyldem Flammarion swoją książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix. Wydawnictwo ukazało się w sześciu językach m.in.: francuskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim. W 2012 roku wystąpiła w telewizyjnej produkcji Assassinée w reżyserii Thierry Binisti.

W listopadzie tego samego roku wokalistka wydała album pt. Kaas chante Piaf fr. Kaas śpiewa Piaf, na którym znalazło się 21 największych przebojów Édith Piaf w nowej aranżacji, przygotowanej przez polskiego kompozytora, Abela Korzeniowskiego, oraz nagranej w towarzystwie Królewskiej Orkiestry Filharmonicznej. Wydawnictwo powstało na pamiątkę 50. rocznicy śmierci ikony piosenki francuskiej. Płytę promowały single "L’Hymne à l’amour” i "Avec ce soleil”. Kaas wyruszyła z materiałem w trasę koncertową, w ramach której wystąpiła m.in. na najbardziej prestiżowych scenach muzycznych na świecie, w tym w londyńskiej Royal Albert Hall, nowojorskiej Carnegie Hall, moskiewskiej Operetta Theatre, seulskiej Sejong Cultural Center czy paryskiej hali Olympia, z której występ został zarejestrowany i wydany w marcu 2014 roku na CD/DVD Kaas chante Piaf a L’Olympia.

Pod koniec grudnia 2012 roku Kaas wydała własną linię kobiecych perfum, sygnowanych logotypem artystki – K.

W 2016 roku ukazała się jej płyta Patricia Kaas promowana singlami "Le jour et lheure” oraz "Madame tout le monde”. W styczniu 2017 roku ukazał się trzeci singel promujący album Patricia Kaas zatytułowany "Adèle”.