Poprzednia

ⓘ Łaciński model nadzoru korporacyjnego




                                     

ⓘ Łaciński model nadzoru korporacyjnego

Łaciński model nadzoru korporacyjnego – jest rozwiązaniem pośrednim pomiędzy modelem niemieckim a modelem amerykańskim. Stosowany jest w krajach takich jak np. Francja, Hiszpania, Włochy. Akcjonariusze w przypadku korporacji działających w modelu łacińskim mają większy wpływ na działanie spółki niż w modelu niemieckim, jednocześnie jest on przeważnie mniejszy niż w modelu amerykańskim.

                                     

1. Podstawowe cechy

  • Korporacje mają możliwość wyboru Rady Nadzorczej jak w modelu niemieckim, lub Rady Dyrektorów jak w modelu amerykańskim
  • Mianowanie jak i odwołanie Rady Dyrektorów wymaga zgody więcej niż połowy akcjonariuszy posiadających prawo do głosu
  • Brak podziału dyrektorów w radzie na dyrektorów zarządzających i nie zarządzających.
  • Brak szerszej ochrony akcjonariuszy mniejszościowych
                                     

2. Warunki funkcjonowania

W grupie krajów w których funkcjonuje model łaciński bardzo częsty jest udział państwa w korporacjach. W Belgii i Włoszech banki nie mogą być udziałowcem, natomiast we Francji jest to często spotykana praktyka. W praktyce możliwe są formy tzw. "własności krzyżowej" w korporacjach.