Poprzednia

ⓘ Apsara




Apsara
                                     

ⓘ Apsara

Apsara – w mitologii indyjskiej boginki wody, mgieł i chmur. Mogły być istotami zarówno niebiańskimi, jak i ziemskimi. W literaturze staroindyjskiej najbardziej znane apsary to m.in. Urwaśi, Menaka i Rambha.

Jako uosobienie kobiecej urody i wdzięku, motyw często występujący w sztuce Indii, a wraz z rozprzestrzenieniem się buddyzmu, również krajów południowo-wschodniej Azji i Dalekiego Wschodu. Są towarzyszkami Gandharwów, dworzan boga Indry, tańcząc do granej przez nich muzyki. W sztuce buddyjskiej często towarzyszą bodhisattwom.

W mitologii indyjskiej miały również opiekować się rycerzami poległymi na polu bitwy. Spragnione ich duszy i ciał, miały również zapewniać im wiecznej rozkoszy w raju. Bóg Indra miał posyłać apsary jako kusicielki dla świętych mężów. Według innej wersji, schodzą na ziemię z własnej woli i uprawiają seks z ziemskimi mężczyznami. Gdy apsara chce uwieść śmiertelnika, pije rum, bierze kąpiel i naciera piersi sandałową maścią, a we włosy wpina kwiaty. Pojawia się wieczorem i jest piękna jak księżyc w pełni. Nachyla się pod ciężarem piersi, na brzuchu widać trzy fałdy. Ma czerwone palce u stóp i jest ubrana w suknię.

Postacie apsar po dzień dzisiejszy stanowią część kanonu w tradycyjnych tańcach krajów Azji Południowo-Wschodniej.