Poprzednia

ⓘ Żegnaj mi, Rosjo nieumyta




                                     

ⓘ Żegnaj mi, Rosjo nieumyta

Poeta w 1840 za pojedynek z synem francuskiego ambasadora został przez sąd wojenny ponownie skazany na zesłanie na Kaukaz pierwszy raz był na zsyłce w roku 1837 za napisanie wiersza Śmierć poety, w którym oskarżał koła polityczne Rosji o śmierć Puszkina, gdzie Rosja toczyła wojnę z buntującą się lokalną ludnością. Wiersz został napisany prawdopodobnie w połowie kwietnia 1841, kiedy poecie dano 48 godzin na opuszczenie Petersburga. Inna wersja głosi, że stworzono go na początku maja 1840 w czasie odjazdu Lermontowa na zesłanie na Kaukaz.

Wiersz ten w swojej wymowie jest bardzo agresywny i szokujący, zwłaszcza dla rosyjskiego odbiorcy. Wiersz odzwierciedla z największą ostrością polityczne poglądy Lermontowa w stosunku do reżimu autokratycznego carskiej Rosji.

                                     

1. Słowa wiersza

Nie zachował się rękopis. Znanych jest kilka wersji tego wiersza. Najbardziej prawdopodobna pierwotna wersja:

W polskim tłumaczeniu

To żegnaj ma nieczysta Rosjo,

Kraju wielmożów, kraju sług,

Ci, co błękitny mundur noszą,

I ty, ich zaprzedany lud.

Być może za Kaukazu stokiem

Przed paszą twym ukryję się,

Przed twoim wszechwidzącym okiem

I wszechsłyszącym uchem też.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...