Poprzednia

ⓘ Radziecko-niemiecka umowa handlowa (1940)




Radziecko-niemiecka umowa handlowa (1940)
                                     

ⓘ Radziecko-niemiecka umowa handlowa (1940)

Radziecko-niemiecka umowa handlowa z 1940 r. – porozumienie dotyczące wymiany handlowej pomiędzy Związkiem Radzieckim i III Rzeszą, podpisane w Moskwie 11 lutego 1940. Była ona przedłużeniem wcześniejszej radziecko-niemieckiej umowy handlowej podpisanej 19 sierpnia 1939 roku w Berlinie, kilka dni przed paktem Ribbentrop-Mołotow.

Podobnie jak wcześniejsza umowa, również umowa z roku 1940 przewidywała wymianę radzieckich surowców na niemiecką technologię. Zakładała ona dostarczenie Niemcom przez stronę radziecką w ciągu 12 miesięcy surowców i żywności na sumę 800 milionów marek niemieckich.

                                     

1. Dostawy niemieckie dla ZSRR

Dostawy niemieckie dla ZSRR obejmowały plany pancernika "Bismarck”. Niemcy mieli przekazać ZSRR krążownik "Lützow”, maszyny do dużego niszczyciela, artylerię morską, od dwóch do dziesięciu samolotów; w tym myśliwce Bf-109, Bf-110 oraz bombowiec Ju-88, które Rosjanie mogli kopiować, ciężkie haubice i baterię dział przeciwlotniczych. Związek Radziecki otrzymał także od Niemców lokomotywy, turbiny, generatory, silniki Diesla, statki, maszyny, laboratorium balistyczne, próbki materiałów wybuchowych, sprzęt radiowy, telegraficzny i telefoniczny, sprzęt do prowadzenia wojny chemicznej, sprzęt saperski i jeden czołg do skopiowania.

                                     

2. Dostawy radzieckie dla III Rzeszy

W pierwszym okresie umowy z roku 1940 oraz w drugim od 11 lutego, 1941 aż do złamania paktu, Niemcy otrzymały wielkie ilości surowców, włączając ponad:

  • 100 000 ton ziarna soi
  • 200 000 ton bawełny
  • 2000 kilogramów platyny
  • 200 000 ton fosfatów
  • 140 000 ton manganu
  • 300 000 ton złomu oraz surówki
  • 20 000 ton rudy chromowej
  • 18 000 ton kauczuku
  • 1 600 000 ton ziarna
  • 900 000 ton nafty
  • 500 000 ton rudy żelaza

ZSRR zagwarantował Niemcom tranzyt surowców z Dalekiego Wschodu m.in. soli z Mandżurii, zmniejszając o połowę ceny frachtowe za korzystanie z Kolei Transsyberyjskiej.