Poprzednia

ⓘ Alfabet Lorma




Alfabet Lorma
                                     

ⓘ Alfabet Lorma

Alfabet Lorma – alfabet osób głuchoniewidomych stworzony przez Hieronymusa Lorma w XIX wieku. Polega na kreśleniu linii lub punktów na dłoni drugiej osoby. Dzięki swojej prostocie jest łatwy do przyswojenia nawet dla osób całkowicie głuchoniewidomych. w Polsce propagowany jest przez Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym.

                                     

1.1. Charakterystyka Samogłoski

Samogłoski ułożone są w kolejności alfabetycznej. Każdej literze odpowiada jeden punkt na opuszku konkretnego palca:

  • O: serdeczny
  • I: środkowy
  • Y: linia pozioma, przecinająca palce w połowie, poczynając od wskazującego aż do małego.
  • E: wskazujący
  • U: mały
  • A: kciuk
                                     

1.2. Charakterystyka Spółgłoski

  • M: jeden punkt pod palcem małym m ini,
  • C: jeden punkt u nasady dłoni,
  • R: szybkie i rytmiczne uderzenie wnętrza dłoni wszystkimi palcami, poczynając od małego, a kończąc na wskazującym,
  • T B D G H: linie prowadzone są wzdłuż palców - od opuszków w dół, aż do nasady palców: T: wzdłuż kciuka, B: wzdłuż palca wskazującego, D: wzdłuż palca środkowego d ługiego, d użego, G: wzdłuż palca serdecznego, na którym zwykle nosi się obrączkę "g” jak "g old”, H: wzdłuż palca małego,
  • S: małe kółko narysowane na wewnętrznej części dłoni przypomina symbol s łońca,
  • W: dwa punkty u nasady kciuka nasada kciuka jest na "w zgórzu”,
  • N: jeden punkt po przeciwnej stronie wnętrza dłoni, pod palcem wskazującym symetrycznie do "m”,
  • P: linia od nasady kciuka wzdłuż krawędzi palca wskazującego ruch kojarzy się z p istoletem,
  • X: linia pozioma poniżej nasady dłoni,
  • K: dotknięcie równocześnie końcami czterech palców wnętrza dłoni jak 4 nogi k rowy,
  • F: ściskamy równocześnie dwa złożone palce - wskazujący i środkowy, w okolicach opuszków niem. "F reunde” czy ang. "f riends”,
  • V: jeden punkt u nasady kciuka,
  • Z: linia skośna, od nasady kciuka do nasady palca małego,
  • L: długa linia prowadzona od czubka palca środkowego przez całą dłoń niem. "l ang”, ang. "l ong”,
  • Q: długa linia wzdłuż zewnętrznej krawędzi dłoni, od nasady dłoni w stronę opuszka palca małego.
  • J: jednokrotne ściśnięcie końcówki palca środkowego,
                                     

1.3. Charakterystyka Znaki polskie

  • Ż: linia skośna jak Z + kropka na środku dłoni
  • Ź: linia skośna jak Z + mała pionowa kreseczka na środku dłoni
  • Ą, Ę, Ć, Ń, Ó: mała pionowa kreseczka jak przecinek w miejscu danej litery
  • Ś: kółko jak S + mała pionowa kreseczka na środku dłoni
  • Ł: długa linia jak przy L, ale rysowana w odwrotnym kierunku, od nasady dłoni do opuszka palca,
                                     

1.4. Charakterystyka Dwuznaki

  • DZ: połączenie D z Z, ale bez odrywania dłoni, zbliżone do litery alfa
  • SZ: ściśnięcie równocześnie wszystkich palców oprócz kciuka dużo palców, jak sz koła
  • CZ: postawienie równocześnie dwóch punktów u nasady dłoni, w miejscu C
  • RZ: pociągnięcie wszystkimi palcami od nasady palców do nasady dłoni
  • CH: dwie linie skośne, jak duże X, przecinające się na środku dłoni
                                     

1.5. Charakterystyka Sygnały

Praktycznym i zwykle stosowanym wzbogaceniem komunikacji za pomocą lorma są sygnały umowne dotyczące określonych sytuacji, np. prośba "teraz nie mów” wyrażana jest gestem położenia dłoni na plecach głuchoniewidomego oraz skróty literowe lub gestowe dotyczące często powtarzających się słów czy okoliczności. Do elementów tej metody należą również komunikaty, wyrażające:

  • niezrozumienie wyrazu, prośba o powtórzenie – zamknięcie dłoni w pięść.
  • koniec wyrazu: klepnięcie otwartą dłonią,
  • zamazanie błędu: jak zaprzeczenie - nie powtarzaj jednej litery, ale cały wyraz,
  • potwierdzenie: kilka szybkich dotknięć dłonią złożoną w piąstkę,
  • zaprzeczenie: kilkakrotne potarcie wewnętrzną stroną otwartej dłoni,