Poprzednia

ⓘ Tadeusz Zaorski (chmielarz)




                                     

ⓘ Tadeusz Zaorski (chmielarz)

Tadeusz Zaorski – inżynier rolnik, specjalista w dziedzinie produkcji chmielu, żołnierz Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, porucznik.

                                     

1. Życiorys

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w rodzinnym majątku koło Parczewa jako syn Jana i Haliny. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjął naukę w Gimnazjum Ojców Marianów na Bielanach w Warszawie. Po ukończeniu pierwszej klasy przerwał naukę z powodu wybuchu II wojny światowej.

W 1943 wstąpił do Armii Krajowej. Był żołnierzem Batalionów Chłopskich i pełnił funkcję zwiadowcy i łącznika w rodzinnej miejscowości. Wziął udział w "Akcji Burza” idąc na pomoc powstaniu warszawskiemu. Jego oddział został rozbrojony przez Armię Czerwoną zaś on sam zaciągnął się ochotniczo do 2 Armii Wojska Polskiego. Walczył w szeregach 7 Dywizji Piechoty i dotarł wraz z nią do czeskiej Pragi.

Po wojnie w latach 1946–1948 – w ramach osadnictwa wojskowego – mieszkał w powiecie zgorzeleckim, potem jednak wrócił do rodziców i reszty rodziny do Lublina. Tam dokończył szkołę, a następnie ukończył Wyższą Szkołę Inżynierską. Następnie podjął studia w Akademii Rolniczej otrzymując magisterium. Podjął pracę naukową uwieńczoną w 1971 stopniem doktora. Zajmował się naukowo mechanizacją upraw, zwłaszcza chmielu, tytoniu i lnu. Jest współautorem opracowań racjonalizatorskich i wynalazków z dziedziny rolnictwa, projektantem maszyn do produkcji rolnej. W 1986 uzyskał tytuł docenta. W latach 1968–1990 kierował Pracownią Mechanizacji Produkcji Roślinnej Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Jastkowie. Wśród jego prac naukowych znajdują się również opracowania dokumentujące historię upraw roślin przemysłowych, szczególnie chmielu.

Był członkiem ŚZŻAK, ZKRPiBWP oraz Klubu Oficerów Rezerwy LOK przy Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie.

                                     

2. Odznaczenia

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • medal Komandor Chmielu III stopnia – nadany w 2004 w Strasburgu przez Kapitułę Międzynarodową orderu "Komandor Chmielu” ustanowionego w Brabancji w 1371
                                     

3. Publikacje

Po przejściu na emeryturę reaktywował zlikwidowane w 1989 czasopismo "Rolnik Chmielarz”, które później przez pięć lat jako "Biuletyn Chmielarski” wydawał na własny koszt.

Jest autorem wydanej w 2002 przez IUNG w Puławach monografii pt. "Zarys dziejów chmielarstwa polskiego”.

W wolnych chwilach pisywał wiersze, w których kreślił obraz Podlasia i stron rodzinnych. Ostatni opublikowany tomik Ślady na drodze ukazał się w 2008.