Poprzednia

ⓘ Chodzenie po ogniu




Chodzenie po ogniu
                                     

ⓘ Chodzenie po ogniu

Chodzenie po ogniu lub próba ognia – akt przejścia boso po rozżarzonych węglach lub rozgrzanych kamieniach. Próba ognia w wielu kulturach jest praktykowana jako test lub dowód wiary. Pierwsze zapisy dotyczące rytualnego chodzenia boso po ogniu pojawiają się w zapisach z ok. 1200 lat p.n.e.

                                     

1. Recepcja w świecie

Różne formy tego obrzędu są obecne w kulturach wielu narodów na całym świecie, od Grecji do Chin:

  • próba ognia stosowana podczas seminariów – najczęściej o charakterze motywacyjnym, w celu podniesienia wiary we własne możliwości oraz jako sposób na przełamywanie psychicznych oporów.
  • pokazy umiejętności fakirów

Stosowana jest także jako obrzęd oczyszczenia, uzdrowienia, odnowienia odrodzenia oraz przejaw transcendencji.

                                     

1.1. Recepcja w świecie Opis wykonania

Do przygotowania ścieżki ognia, dla grupy ok. 20 osób, potrzeba około 1 kubika suchego, liściastego drewna, najlepiej z brzozy, buku, olchy lub wierzby. Drewno do przygotowania żaru, należy pociąć na drobne kawałki. Następnie z przygotowanego drewna układa się stos, tak aby możliwie szybko całe drewno zaczęło się równomiernie palić. Ognisko powinno palić się do czasu, kiedy zostanie sam żar i nie ma już jasnożółtych płomieni. Następnie należy przegarnąć kilkakrotnie cały żar, aby wydobyć na wierzch zwęglone drewno ze środka i wystawić je na działanie tlenu. Kiedy stos żaru zaczyna się przykrywać popiołem i świeci równomiernie na czerwono, można przystąpić do przygotowania ścieżki.

Ścieżka powinna mieć długość 8 lub 10 kroków, tak aby każda stopa stanęła na ogniu 4 lub 5 razy. Szerokość ścieżki zależy od ilości przygotowanego żaru, ale powinna mieć minimum 0.7 m, przy grubości warstwy ok. 5 cm.

                                     

1.2. Recepcja w świecie Zagrożenia

  • stopy nie powinny być mokre lub spocone, ze względu na możliwość przyklejenia się drobinek żaru dłuższy kontakt ze źródłem wysokiej temperatury,
  • może dojść do poparzeń, kiedy stopy pozostają w kontakcie z żarem przez dłuższy czas, umożliwiając odprowadzenie nadmiaru ciepła z węgla,
  • wypalony węgiel nie powinien być mokry, ponieważ zwiększa to jego pojemność cieplną gorzej oddaje temperaturę do otoczenia,
  • przy zbyt grubej warstwie żaru więcej niż 5 cm istnieje możliwość oparzenia wierzchniej części stopy, która jest mniej odporna na temperaturę niż podeszwa,
  • nie należy używać desek lub drewna z rozbiórki, w którym mogą być gwoździe przebicie stopy, skaleczenia. Metal jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ ma on wysoką przewodność cieplną poparzenia,
                                     

2. Recepcja w tradycjach religijnych

Chodzenie po ogniu praktykowane jest przez:

  • małe dziewczynki na Bali podczas ceremonii o nazwie Sanghyang dedari,
  • buszmenów!Kung z Afryki na pustyni Kalahari!Kung stosują przejście po ogniu podczas ceremonii uzdrawiania,
  • rdzennych mieszkańców na całej Polinezji.
  • japońskich taoistów i buddystów,
  • Kościół prawosławny we wschodniej części Grecji rytuał anastenaria oraz w Bułgarii rytuał nestinarstvo podczas niektórych świąt religijnych,

Recepcja w hinduizmie

  • hinduizm tamilski.
  • jako składnik obchodów święta holi we wsiach indyjskich,
  • plemiona hinduistyczne z południowej Azji oraz ich diaspory w Republice Południowej Afryki, Malezji i Singapurze podczas świąt Thimithi,