Poprzednia

ⓘ Władysław Kocot




                                     

ⓘ Władysław Kocot

Władysław Kocot – polski nauczyciel, działacz społeczny, pamiętnikarz, weteran wojny z 1920 roku. Podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.

                                     

1. Życiorys

Syn Jana i Zofii. Ukończył carską szkołę rządową w Sypniewie, preparandę i seminarium nauczycielskie w Pułtusku 1923, Wyższy Kurs Nauczycielski w Zamościu 1928, Wyższy Kurs Nauczycielski w Obozie Jeńców Wojennych w Murnau Oflag VIIA w Niemczech. Uczestnik – ochotnik wojny polsko-bolszewickiej i żołnierz kampanii wrześniowej 1939 r. w stopniu podporucznika, walczył w 13 pułku piechoty. Po klęsce wrześniowej kilka lat spędził w niewoli niemieckiej w oflagach: Działdowo, Prenzlau, Kluczbork i VII A Murnau. Powrócił z niewoli 13 września 1945 r. W roku 2000 awansowany do stopnia majora. W latach 1923–1928 nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w Załogach. Od 1928 do 1939 r. oraz w latach 1945–1970 nauczyciel szkoły powszechnej w Drążdżewie od 1946 do 1958 r. kierownik tej szkoły. Organizował przedstawienia teatralne, zabawy i loterie fantowe w celu zbiórki pieniędzy na budowę szkół w Załogach oraz remizy tamże i w Drążdżewie, likwidował analfabetyzm, upowszechniał czytelnictwo, opiekował się organizacjami młodzieżowymi, działał w OSP, ZNP, LOK, PCK, kółkach rolniczych, Polskim Związku Pszczelarskim i Związku Inwalidów Wojennych oraz organizacjach kombatanckich. Ze względu na swą postawę polityczną przez szereg lat był izolowany przez władze PRL. W roku 1958 nie zgodził się na zdjęcie krzyży w szkole drążdżewskiej, za co zwolniono go dyscyplinarnie z funkcji jej kierownika.

Autor pamiętników rodzinnych i wojennych. Pamiętniki z wojny 1920 r. były drukowane we fragmentach w miesięczniku Ziemia Przasnyska. Współpracował z prof. Witoldem Doroszewskim w zakresie opisu gwar Kurpi i Mazowsza. Żonaty od 1928 r. z Genowefą Lucyną z Chrzanowskich 1912–2000. Pięcioro dzieci: Cezary 1929–2013, Donata 1932–2018, Halina ur. 1934, Janusz ur. 1946 i Jerzy ur. 1948. Spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Płoniawach.

                                     

2. Odznaczenia

  • Krzyż za udział w Wojnie 1918-1921
  • Medal "Za zasługi dla Ziemi Pułtuskiej”
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
  • Medal za Długoletnią Służbę
  • Honorowy Obywatel Miasta Mławy
  • Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie
  • Medal Za Zasługi dla Pożarnictwa
  • Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939”;
  • Medal Związku Inwalidów Wojennych
  • Złota Odznaka ZNP
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski