Poprzednia

ⓘ Luciano Berio




Luciano Berio
                                     

ⓘ Luciano Berio

Luciano Berio – włoski kompozytor okresu powojennej awangardy.

Słynął ze swoich muzycznych eksperymentów i działalności w zakresie muzyki elektronicznej. Zwrócił na siebie uwagę także swoimi transkrypcjami dzieł innych kompozytorów różnych epok – od Henry’ego Purcella po Igora Strawinskiego oraz inspirowaniem się dziełami filozoficznymi, literackimi, poetyckimi, Biblią aż po utwory Jamesa Joyce’a.

                                     

1. Życiorys

Luciano Berio urodził się w Borgo d´Oneglia, małej wiosce w Ligurii. Po studiach w konserwatorium mediolańskim pracował przez pewien czas dla włoskiej radiofonii i telewizji 1953-1960, gdzie założył "Studio fonologiczne”, w ramach którego organizował serie koncertów muzyki awangardowej. Lata 1961-1965 poświęcił działalności pedagogicznej – wykładał w USA na uniwersytecie Harvarda, gdzie zapoznał się z nowoczesną techniką kompozytorską jak wówczas był serializm. Wykładał także w kilku uczelniach europejskich – zwłaszcza w Darmstadt. Poznał tam takich kompozytorów jak Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen, György Ligeti. Od roku 1965 był wykładowcą na wydziale kompozycji w Juilliard School w Nowym Jorku, gdzie pozostał aż do roku 1971. Od roku 1980 był członkiem Towarzystwa muzyki elektroakustycznej w Paryżu, w roku 1981 założył instytut nowej muzyki we Florencji, gdzie były realizowane kompozycje, m.in. Johna Cage’a. W ciągu swojej kariery pracował także jako dyrygent miejscowej orkiestry, szef artystyczny festiwalu "Maggio Musicale” we Florencji, od roku 1988 został członkiem Royal Academy of Music w Londynie. Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej 1994. Otrzymał także prestiżową nagrodę Siemensa. Utwory Beria są często wykonywane na całym świecie.

Podczas studiów Berio pracował jako akompaniator klasy wokalnej – tam poznał amerykańską mezzosopranistkę Cathy Berberian, która została jego żoną krótko po ukończeniu studiów rozwiedli się w 1964 roku. Berio napisał wiele utworów z myślą o jej unikatowym głosie.

                                     

2. Dzieła

Muzyka elektroniczna

  • Chants parallèles, na taśmę 1975
  • Diario immaginario – na taśmę 1975
  • Thema Omaggio a Joyce, na taśmę 1958
  • Allez-Hop, na taśmę 1959
  • Visage, na taśmę 1961

Utwory orkiestrowe

  • Concert, na dwa fortepiany 1972
  • Still, 1973
  • Rèquiem, 1984
  • Ekphrasis Continu II, 1996
  • Cor, 1976
  • Continu, 1991
  • Eindrücke, 1974
  • Chemins IIb, 1970

Muzyka sceniczna

  • Un re in ascolto, musical 1984
  • Opera, musical 1970
  • Outis, musical 1996
  • La vera storia, musical 1978
  • Per la dolce memòria di quel giorno, balet 1974
                                     

2.1. Dzieła Muzyka elektroniczna

  • Chants parallèles, na taśmę 1975
  • Diario immaginario – na taśmę 1975
  • Thema Omaggio a Joyce, na taśmę 1958
  • Allez-Hop, na taśmę 1959
  • Visage, na taśmę 1961
                                     

2.2. Dzieła Utwory instrumentalne

  • Sequenza III, na głos 1966
  • Sequenza VII, na obój 1969
  • Sequenza II, na harfę 1963
  • Sequenza XIV, na wiolonczelę 2002
  • Chemins II, na altówkę i 9 instrumentów 1967
  • Sequenza I, na flet 1958
  • Sequenza V, na puzon 1966
  • Chemins I, na harfę i orkiestrę 1965
  • Voci, na altówkę i dwie grupy instrumentów 1984
  • Chemins IV, na skrzypce i orkiestrę smyczkową 1975
  • Chemins V, na gitarę i 42 instrumenty 1992
  • Sequenza X, na trąbkę i fortepian preparowany 1984
  • Sequenza VIII, na skrzypce 1976
  • Altra voce, na flet, mezzosopran i elektronikę 1999
  • Points of the Curve to Find, na fortepian i 22 instrumenty 1974
  • Alternatim, na klarnet, altówkę i orkiestrę 1997
  • Sequenza IXb, na saksofon altowy 1981
  • Notturno, pro kwartet smyczkowy 1994
  • Línia, na dwa fortepiany, wibrafon i marimbę 1973
  • Il ritorno degli snovidenia, na wiolonczelę i 30 instrumentów 1977
  • Sequenza XIII, na akordeon 1995
  • Chemins III, na altówkę i orkiestrę 1968
  • Sequenza IX, na klarnet 1980
  • Sequenza XII, na fagot 1995
  • Sequenza XI, na gitarę 1988
  • Sequenza IV, na fortepian 1966
  • Chemins IIc, na klarnet basowy i orkiestrę 1972
  • Sequenza VI, na altówkę 1967
  • Accordo, na zespół instrumentów dętych i perkusję 1981
  • Chemins IIb, na orkiestrę 1970


                                     

2.3. Dzieła Utwory orkiestrowe

  • Concert, na dwa fortepiany 1972
  • Still, 1973
  • Rèquiem, 1984
  • Ekphrasis Continu II, 1996
  • Cor, 1976
  • Continu, 1991
  • Eindrücke, 1974
  • Chemins IIb, 1970
                                     

2.4. Dzieła Muzyka sceniczna

  • Un re in ascolto, musical 1984
  • Opera, musical 1970
  • Outis, musical 1996
  • La vera storia, musical 1978
  • Per la dolce memòria di quel giorno, balet 1974