Poprzednia

ⓘ Bilogora




Bilogora
                                     

ⓘ Bilogora

Bilogora – pasmo gór niskich i wzgórz w południowej części Kotliny Panońskiej, w północnej Chorwacji. Należy do grupy panońskich gór wyspowych.

Bilogora rozciąga się na długości około 80 km wzdłuż południowej krawędzi doliny dolnej Drawy Podraviny, łącząc dwa inne pasma wyspowe – Kalnik i Papuk. Szerokość pasma waha się od 45 km na krańcu północno-zachodnim przez 16-18 km pośrodku do 24 km na krańcu południowo-wschodnim. Powierzchnia gór wynosi około 1.7 tys. km² drugie co do powierzchni pasmo górskie Chorwacji. Stoki północne są łagodne, południowe – strome. Najwyższe wzniesienia to Rajčevica 309 m n.p.m., Koševac 302 m n.p.m. i Bilo 294 m n.p.m. Wzgórza są w wyższych partiach pokryte lasami, głównie dębowymi i grabowymi, a w niższych – winnicami i polami uprawnymi.

Pasmo jest zbudowane ze starych skał krystalicznych przykrytych osadami trzecio- i czwartorzędowymi. U północnego podnóża Bilogory leży pas piasków, naniesionych przez wiatry z północy. Koło miasta Durdevac leży jedyna piaszczysta pustynia Chorwacji – Durdevački peski. U podnóży Bilogory wydobywa się ropę naftową, gaz ziemny i lignit. Na obszarze wzgórz mają źródła rzeki Česma i Ilova – lewe dopływy Sawy.