Poprzednia

ⓘ Cezary z Arles




                                     

ⓘ Cezary z Arles

Cezary z Arles, lt. Caesarius Arelatensis – mnich, biskup Arles w latach 503–542, prymas Galii Zaalpejskiej, święty Kościoła katolickiego.

                                     

1. Żywot świętego

Cezary urodził się w znamienitej rodzinie rzymskiej. W wieku osiemnastu lat zdecydował się poświęcić "służbie Bożej”. Dwa lata spędził we wspólnocie kleryckiej w Chalon-sur-Saône u boku tamtejszego biskupa Sylwestra. W latach 489–498, jako duchowny przebywał w klasztorze na wyspie Leryn, gdzie prowadził intensywne życie monastyczne, gorliwie przestrzegając reguł klasztornych. Ze względu na stan zdrowia podkopany surową ascezą musiał zrezygnować z surowości życia klasztornego i udał się do Arles, gdzie biskupem był jego daleki krewny Eoniusz. Przyjął tam święcenia na diakona i prezbitera, a w 503 po śmierci Eoniusza został wyświęcony na biskupa Arles.

Otrzymał od papieża Symmacha uprawnienia wikariusza apostolskiego w Galii. Troszcząc się o życie religijne zwoływał synody regionalne, między innymi przewodniczył obradom ważnego dla historii dogmatu o łasce II synodu w Orange Concilium Arausicanum odbytym w 529 r. Synod ten sprostował błędy semipelagian odwołując się do nauczania św. Augustyna z Hippony.

Walcząc z herezją arian szerzoną przez Wizygotów i Ostrogotów napisał kilka traktatów teologicznych: O tajemnicy Trójcy Świętej, Skrót nauki przeciw heretykom, Dziełko o łasce.

                                     

2. Pisma

Był autorem m.in. wczesnych reguł monastycznych dla kobiet "Reguła dla dziewic” oraz komentarzy do Księgi Rodzaju i do Apokalipsy św. Jana.

  • Kazania. przeł. Stefan Ryznar. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1989.
  • Pisma monastyczne. przeł. Ewa Czerny, Małgorzata Borkowska, Jarosław Piłat. Kraków-Tyniec: 1994. ISBN 83-8543-322-8.
  • Objaśnienie Apokalipsy św. Jana, w: dz. cyt. s. 85–162.
  • Homilie do Księgi Rodzaju, Sermones 81-83, Sermones de Scriptura cz. I, CCL 103, wyd. G. Morin /Maredsous 1953/ w: Homilie do Księgi Rodzaju. Objaśnienie Apokalipsy św. Jana. przeł. Antoni Żurek. Kraków: Wydawnictwo M, 2002, s. 25–84. ISBN 83-7221-365-8.
  • Pisma dogmatyczne i egzegetyczne. przeł. Anna Strzelecka. Poznań: Wydział Teologiczny UAM, 2004. ISBN 83-8936-166-3.
                                     

3. Kult

Cezarego pochowano w krypcie bazyliki pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, którą sam wybudował. Grób został zniszczony w 732 i odbudowany w 882. W czasie rewolucji francuskiej został zdewastowany a relikwie uległy rozproszeniu. Po świętym pozostały: dwa paliusze, para sandałów i miedziana sprzączka od pasa.

Wspomnienie liturgiczne świętego Cezarego w Kościele katolickim obchodzone jest 27 sierpnia.