Poprzednia

ⓘ Kamienica Busserowska w Warszawie




Kamienica Busserowska w Warszawie
                                     

ⓘ Kamienica Busserowska w Warszawie

Kamienica Busserowska, Skwarczyńskich, Ziembowiczowska, Przewoźnikowska – czterokondygnacyjna, trzytraktowa kamienica wzniesiona w połowie XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 24 w Warszawie.

                                     

1. Opis

Kamienica wzmiankowana była po raz pierwszy w 1541 r., przy okazji zmiany właściciela. Stanisław Cuszibita Kuszibit przekazywał prawo własności domu zięciowi Jerzemu Filipowiczowi przewoźnikowi i kupcowi. Prawdopodobnie wówczas została przebudowana w piwnicach utworzono układ trzytraktowy i założono sklepienia. Natomiast w 1569 r. otrzymała nazwę Przewoźnikowska.

We wczesnych latach swojego istnienia kamienica znajdowała się w posiadaniu Kozianogów, następnie Małodobrych, a w XVI wieku rodziny miodowników i piekarzy – Weissów Weyssów, Weiszów, którzy po 1599 r. wyremontowali budynek.

W latach 1600–1671 była własnością rodziny Busserów. W tym okresie została również przebudowana na zlecenie Łukasza Bussera rajcy. Nadano jej wówczas barokowy charakter. W połowie XVII wieku należała do Jana Ziembowicza rajcy. Kamienicę nadbudowano w pierwszej połowie XVIII wieku.

Około 1784–1797 była własnością Jakuba de Roussy. W latach 1780–1796 mieściła się w niej drukarnia Piotra Dufoura, a później Tomasza Le Bruna. W połowie XIX wieku drukowano tam "Tygodnik Ilustrowany” w zakładzie J. Ungra. Około 1816–1821 właścicielem był Jan Reszke Reszkie, ok. 1852 r. Łukasz Rudnicki, w latach 1876–1880 Bronisław Chlebowski, a ok. 1887–1915 Moszek Lamrantz. W 1919 r. część pomieszczeń została wyremontowana. Kolejnymi właścicielami nieruchomości byli Lesznowscy związani z "Gazetą Warszawską” – w XX wieku organ endecji, w latach 1935–1939 ukazywała się jako "Warszawski Dziennik Narodowy”. Od 1924 r. ostatnim prywatnym właścicielem kamienicy był Wacław Szadurski.

W 1928 r. na budynku pojawiły się polichromie Edwarda Okunia. Przeprowadzono wówczas także remont fasady, podczas którego m.in. po prawej stronie wstawiono ponownie okno, a pod ławami okien drugiej kondygnacji pojawiły się konsole.

Podczas II wojny światowej budynek spalono i zburzono. Odbudowano go w latach 1952–1953 według projektu Teodora Burszego.

Po wojnie w kamienicy znajdowała się księgarnia, a od 12 grudnia 1955 Klub Księgarza oraz Stowarzyszenie Księgarzy Polskich.

W Klubie Księgarza organizowana jest Warszawska Premiera Literacka od 1985 r., której organizatorami są: Instytut Książki, Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy – Biblioteka Główna województwa mazowieckiego, Fundacja Kultury Polskiej oraz Zarząd Okręgu Warszawskiego Stowarzyszenia Księgarzy Polskich.

W 1983 na fasadzie kamienicy umieszczono żeliwną tablicę upamiętniającą polskich księgarzy o treści:

Użytkownicy również szukali:

...
...
...