Poprzednia

ⓘ 31 Dywizja Piechoty (III Rzesza)




31 Dywizja Piechoty (III Rzesza)
                                     

ⓘ 31 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

31 Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu 1 października 1936 roku, miejsce stacjonowania sztabu Brunszwik. Stacjonowała w XI. Okręgu Wojskowym. 21 lipca 1944 r. została przemianowana na 31 Dywizję Grenadierów, a 9 października 1944 r. kolejny raz zmieniono jej nazwę na 31 Dywizję Grenadierów Ludowych.

                                     

1. Struktura organizacyjna

  • 31. oddział łączności: miejsce postoju – Brunszwik;
  • 82. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. batalionu oraz II. rezerwowego batalionu – Getynga, III. batalionu – Northeim, I. rezerwowego batalionu – Osterode;
  • 31. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – Brunszwik;
  • 31. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Brunszwik;
  • 31. batalion pionierów: miejsce postoju – Höxter;
  • 17. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. batalion oraz rezerwowego batalionu – Brunszwig, III. batalionu – Gloslar;
  • 31. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I. i II. dywizjonu – Halberstadt, III. dywizjonu – Getynga;
  • 12. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, III. batalionu, 13. kompanii dział, 14. kompanii przeciwpancernej oraz rezerwowego batalionu – Halberstadt, I. batalionu i rezerwowego batalionu – Blankenburg, II. batalionu – Quedlinburg;
  • I. dywizjon 67. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Brunszwik;
  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku

12., 17. i 82. pułk piechoty, 31. pułk artylerii, I./67. pułk artylerii ciężkiej, 31. batalion pionierów, 31. oddział rozpoznawczy, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w maju 1944 roku

12., 17. i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. batalion fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w lipcu 1944 roku

12., 17. i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. dywizyjna kompania fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku

12., 17., i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. batalion fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy.

                                     

2. Dowódcy

Generalleutnant Herbert Fischer 1.X.1936 – 1.IV.1937; Generalmajor Generalleutnant Rudolf Kämpfe 1.X.1936 – 1.V.1941; Generalmajor Kurt Kalmukoff 2.V.1941 – 13.VIII.1941; Generalmajor Gerhard Berthold 15.VIII.1941 – 21.I.1942; Generalmajor Generalleutnant Friedrich Hoßbach 21.I.1942 – 28.II.1942; Generalmajor Gerhard Berthold 28.II.1942 – 14.IV.1942; Generalleutnant Kurt Pflieger 16.IV.1942 – 1.IV.1943; Generalleutnant Hermann Flörke 1.IV.1943 – 16.V.1943; Generalmajor Generalleutnant Friedrich Hoßbach 16.V.1943 – 2.VIII.1943; Generalleutnant Wilhelm Ochsner VIII.1943 – VI.1944; Generalmajor Ernst König VI.1944 – 1.VII.1944; Generalmajor Hans-Joachim von Stolzmann 1.VII.1944 – V.1945; Oberst Mangold V.1945.

                                     

3. Szlak bojowy

Dywizja walczyła w Polsce i Francji. Wzięła udział w inwazji na ZSRR w ramach Grupy Armii Środek, podchodząc jesienią 1941 r. pod Moskwę. W 1943 walczyła pod Kurskiem i następnie brała udział w operacjach odwrotowych. W czerwcu 1944 r. została doszczętnie rozbita a jej dowódca Wilhelm Ochsner dostał się do niewoli.

Dywizję odbudowano z niedobitków, ozdrowieńców oraz znajdującej się w stadium formowania 550 Dywizji Grenadierów. Jednostka zmieniła nazwę na 31 Dywizja Grenadierów, a nieco później na 31 Dywizja Grenadierów Ludowych. Na front powróciła we wrześniu 1944 r. w ramach Grupy Armii Północ. Walczyła m.in. w Kurlandii, a szlak bojowy zakończyła odcięta Półwyspie Helskim w maju 1945 r.