Poprzednia

ⓘ Grupa Bluesowa Gramine



                                     

ⓘ Grupa Bluesowa Gramine

Grupa Bluesowa Gramine – polski zespół wokalno-instrumentalny, który powstał jesienią 1969 roku z inicjatywy Haliny Szemplińskiej, Władysława Dobrowolskiego i Tomasza Bielskiego. Początkowo działał pod patronatem warszawskiego klubu Stodoła.

                                     

1. Nazwa zespołu

Pierwotnie zespół nazywał się Grupa Bluesowa Stodoła, później też Grupa Bluesowa Warszawa. Dopiero w roku 1972 przyjęto nazwę Grupa Bluesowa Gramine lub w skrócie Gramine. Od 1980 zespół występował pod nazwą Traffic Lights.

                                     

2. Przebieg kariery

Początkowo w skład zespołu wchodzili: Ewa Bem śpiew, H. Szemplińska śpiew, Janusz Drozdowski gitara, Ryszard Sułek gitara basowa, Jerzy Pawełko saksofon tenorowy, saksofon altowy, W. Dobrowolski trąbka, Tomasz Szachowski pianino, Włodzimierz Kruszyński puzon i Cezary Ziółkowski perkusja.

Muzycy oparli wykonywany przez siebie repertuar na muzyce bluesowej. Kierownictwo artystyczne sprawowali autorzy tekstów grupy T. Bielski i Bogusław Choiński. Jej pierwszym programem były Blusełka, które stanowią połączenie murzyńskich pieśni gospels i spirituals z polską tradycją obyczajową i językową, choć rodzaj tego spektaklu jest trudny do zdefiniowania.

Jeszcze w 1969 roku Grupa Bluesowa "Stodoła” zdobyła trzy pierwsze nagrody na Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Muzycznych w Gliwicach. Kolejny sukces odniosła na VII Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym Jazz nad Odrą 6-8 marca 1970 we Wrocławiu, gdzie E. Bem została wyróżniona za interpretację standardu Summertime.

Premiera Blusełek w "Stodole” przyniosła przychylne recenzje natomiast występ grupy podczas Międzynarodowych Spotkań Wokalistów Jazzowych w Lublinie 1970 został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków. Fragment koncertu został sfilmowany przez Polską Kronikę Filmową i uznany za najlepszy temat kulturalny roku 1970. Film zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Kronik Filmowych w Londynie.

Wkrótce doszło do zmiany składu. Z zespołu odeszli: Drozdowski i Sułek, a dołączyli: Barbara Erie śpiew, Andrzej Tenard śpiew, Andrzej Krzysztofik gitara, Wojciech Zalewski kontrabas i Mieczysław Mazur pianino. Skład zespołu często się zmieniał. Latem 1970 roku grupę opuścili Bem i Zalewski. Dołączyli kolejni muzycy: Duda Napieralska śpiew i Teodor Ratkowski śpiew. We wrześniu 1970 r. zespół zarejestrował fragmenty Blusełek na płycie długogrającej. Po nagraniu odeszli: Napieralska, Tenard, Ratkowski, Mazur, Kruszyński i Ziółkowski.

W 1971 skład Grupy Bluesowej "Stodoła” tworzyli: B. Erie śpiew, H. Szemplińska śpiew, Danuta Mandowska śpiew, Bogusław Teper śpiew, Eugeniusz Dytło śpiew, klarnet, A. Krzysztofik gitara, Jacek Jasiński ex-Co Wy Na To; gitara basowa, Mariusz Mroczkowski ex-Big Beat Sextet; pianino, śpiew, J. Pawełko saksofon tenorowy, W. Dobrowolski trąbka, Zbigniew Mrozowski perkusja.

W tym samym roku grupa zdobyła nagrodę specjalną na warszawskim Old Jazz Meeting. Wiosną Krzysztofika zastąpił Zdzisław Cyceń gitara, a Mroczkowskiego - Waldemar Lubański. W tym składzie zespół opracował program poetycko-muzyczny Afryka, misterium, kwiaty, który został nagrany przez telewizję i wyemitowany w TVP2 premiera 5 września 1971.

Z końcem roku formacja zmieniła nazwę na Grupa Bluesowa "Warszawa”, ponadto prowadziła w Rozgłośni Harcerskiej cykliczną, autorską audycję pt. Gdzie jest blues?. Nowym patronem zespołu został klub "Trzy Kontynenty” mieszczący się w gmachu Teatru Wielkiego.

Przez zespół przewinęli się m.in. Waldemar Czapkiewicz gitara i Adam Błaszyński instrumenty perkusyjne. W roku 1972 Grupa Bluesowa "Warszawa” zdobyła III nagrodę na kolejnym Old Jazz Meeting w kategorii zespołów jazzowych. Wiele nagród zdobywali również soliści zespołu – Ewa Bem, Halina Szemplińska, Barbara Erie, Bogusław Teper i Andrzej Tenard.

W tym samym roku grupa przekształciła się w formację Gramine, która kontynuowała linię artystyczną swojej poprzedniczki. Nazwa zespołu pochodzi od łacińskiego terminu graminae i oznacza rodzinę traw. Na podobieństwo brzmienia zespołu do Grupy Bluesowej Stodoła miała wpływ współpraca z kompozytorem i aranżerem Januszem Drozdowskim i charakterystyczna barwa głosu oraz interpretacja Szemplińskiej.

Zespół zadebiutował 13 października 1972 r. spektaklem Osiem koni albo czterdziestu ludzi misterium przedśmiertnego zdejmowania maski, z muzyką H. Szemplińskiej, Z. Cycenia do libretta Bertolda Brechta, T. Bielskiego i B. Choińskiego. Widowisko było prezentowane także podczas Jazz Jamboree’72. Skład grupy tworzyli: H. Szemplińska ex-Grupa Bluesowa "Stodoła”; śpiew, B. Erie ex-Grupa Bluesowa "Stodoła” - śpiew, B. Teper ex-Grupa Bluesowa "Stodoła”; śpiew, Z. Cyceń ex-Grupa Bluesowa "Stodoła”; gitara, J. Jasiński ex-Grupa Bluesowa "Stodoła”; gitara basowa i Z. Mrozowski ex-Grupa Bluesowa "Stodoła”; perkusja.

W czerwcu 1973 r. po występie na IV Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych doszło do reorganizacji składu. Zespół tworzyli: H. Szemplińska, Sylwia Zalewska śpiew, Urszula Pluta śpiew, Ewa Jurkiewicz śpiew, wiolonczela, Hanna Żarnowiec Surzyn śpiew, wiolonczela, Remigiusz Kossacz gitara, Jerzy Dobrzyński ex-Ogień; saksofon altowy, śpiew, Tomasz Szachowski ex-Dylemat; pianino, W. Zalewski ex-Grupa Bluesowa Stodoła ; gitara basowa, Piotr Rossa ex-Ogień, instrumenty perkusyjne i Kazimierz Jonkisz perkusja.

W tym składzie zespół nagrał longplay pt. Gramine maj 1974 na którym zaproponował mieszankę bluesa, rhythm and bluesa, soulu i gospel, wystąpił także z recitalami na XIV MFP w Sopocie i na XVII Festiwalu Jazz Jamboree 1974.

Skład formacji nieustannie się zmieniał i już w 1974 r. w skład zespołu wchodzili: H. Szemplińska śpiew, U. Pluta śpiew, Anna Anyszek śpiew, Tamara Pajewska śpiew, J. Dobrzyński saksofon altowy, Bogdan Krajewski ex-Ogień gitara, W. Zalewski gitara basowa i Andrzej Wójcik ex-zespół Stana Borysa; perkusja.

W następnych latach Gramine przedstawił programy estradowe: To nie jest łatwe 1975, o odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie, Pan Zagłoba i małpy 1975, Smuga cienia 1976, Tygrysia łapa w oknie 1978 i Żywot św. Rozalii dziewicy, patronki od morowego powietrza. Grupa wzięła również udział w nagraniu albumu Marka Grechuty pt. Magia obłoków Pronit, 1974.

W drugiej połowie lat siedemdziesiątych związała się ze Studiem Victoria i występowała w lokalach rozrywkowych. Przez zespół przewinęli się kolejni muzycy, jak m.in.: Anna Blaszyńska śpiew, Ewa Strzeszewska śpiew, Remigiusz Filipowicz saksofon, Jacek Mikuła instrumenty klawiszowe, Ryszard Rynkowski w latach 1977-1978; pianino, Paweł Markowski perkusja.

W 1979 roku kontrakt został rozwiązany i pojawiła się szansa nagrania drugiego longplaya. Zespół opracował repertuar w konwencji funky, lecz do realizacji albumu nie doszło. W ostatnim okresie członkami Gramine byli: Krystyna Ignaciuk śpiew, Ewa Jaryczewska śpiew, H. Szemplińska śpiew, Z. Cyceń gitara, J. Jasiński gitara basowa, Marek Krasowski instrumenty klawiszowe, Andrzej Malicki saksofon i Andrzej Kacała perkusja.

W 1980 r. pod nazwą Traffic Lights grupa ponownie wyjechała na kontrakt zagraniczny. Występowała m. in. w Syrii, Libanie, Jordanii, Iraku, Kuwejcie i Bagdadzie.

W roku 1981 r. w jej skład wchodzili: H. Szemplińska śpiew, Anna Mrożek śpiew, Roman Wojciechowski ex-Aerobus i Transport Band; śpiew, M. Krasowski instrumenty klawiszowe, Zbigniew Jaremko saksofon, Paweł Dąbrowski gitara basowa i Marek Surzyn ex-Breakout i Aerobus; perkusja.

We wrześniu 1982 r. dołączył gitarzysta Adam Otręba. W składzie pojawił się ponownie J. Dobrzyński saksofon, instrumenty klawiszowe. Zespół ostatecznie przestał istnieć w 1988 roku.

                                     

3. Dyskografia

Albumy

  • 1996 – Blusełka Selles - reedycja
  • 1974 – Gramine Polskie Nagrania
  • 1996 – Gramine Selles - reedycja
  • 1970 – Blusełka Polskie Nagrania
  • 2013 – Bluesełka Polskie Nagrania - reedycja

Single

  • 1974 – Weekend w Dolinie Josefata / Hajda Troja blues Polskie Nagrania

Nagrania radiowe

1970: Zaśnij, W szeregu zbiórka

1973: Kamienny blues

Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →