Poprzednia

ⓘ Toni Najdoski




                                     

ⓘ Toni Najdoski

Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku startował w międzynarodowych turniejach w Nowym Sadzie 1989, Bela Crkvie 1989, Moskwie 1990, Baku 1991, Bledzie 1991 i Budapeszcie 1991, nie osiągając w nich żadnych sukcesów i nie zdobywając nawet międzynarodowego rankingu ELO. Na liście rankingowej FIDE pojawił się dopiero 1 lipca 1996 r., od razu z bardzo wysokim wynikiem 2410 punktów. Kolejne turniejowe partie rozegrał po niecałych dwóch latach, jednak zaledwie w ciągu samego tylko 1998 r. zyskał 166 punktów i otrzymał tytuł arcymistrza na liście w dniu 1 stycznia 1999 r. notowany był na dzielonym 121-122. miejscu na świecie z wynikiem 2576 pkt. Następnie zanotował spadek notowań 2492 pkt na liście 1 lipca 2000 r., by po kolejnych sześciu miesiącach awansować do pierwszej setki na świecie, z wynikiem 2601 punktów dzielone 90-91. miejsce na liście 1 stycznia 2001 r. Ostatni turniej w dotychczasowej karierze rozegrał w maju 2002 r. w Moskwie, gdzie zajął III m. za Aramem Gazarianem i Arkadijem Wułem wówczas posiadającymi tytuły mistrzów międzynarodowych.

W jednej z największych baz szachowych ChessBase Megabase 2008 która zawiera prawie 4 miliony partii znajduje się zaledwie 15 partii spośród ponad 200, które rozegrał w latach 1996–2002. Są to partie z lat 1999 i 2000, aż w 10 przypadkach przegrane z przeciwnikami posiadającymi o wiele niższe notowania: z Moniką Grabics, trzy przegrane z zawodnikami o rankingach 2379, 2346 i 2200 Sangli 2000 oraz sześć porażek na turnieju w Kalkucie. Te wyniki oraz brak zapisów partii z turniejów, w których zdobył arcymistrzowskie normy i wysokie zyski rankingowe, mogą świadczyć o nieuczciwym sposobie ich zdobycia, co było powodem porównań do "osiągnięć” Alexandru Crisana