Poprzednia

ⓘ Pontiac Fiero




Pontiac Fiero
                                     

ⓘ Pontiac Fiero

Model Fiero stanowił pierwszy pojazd marki z centralnie umieszczonym silnikiem w tylnej części pojazdu, a jego nadwozie wykonane było z paneli z włókna szklanego. Początkowo Fiero występował z czterocylindrową jednostką Iron Duke o pojemności 2.5 l i mocy 93 KM. Silnik ten współpracował z przekładnią ręczną o czterech przełożeniach, lub 3-stopniową automatyczną. Przekładnia ręczna posiadała nadbieg, co przyczyniło się do zmniejszenia zużycia paliwa. W pierwszym roku produkcji pojawiła się seria limitowana Indy Pace Car, replika samochodu bezpieczeństwa z wyścigu Indianapolis 500. Przystosowany do wyścigu, Fiero wyróżniał się malowaniem w kolorze białym oraz silnikiem Super Duty 4, o pojemności 2.7 l, o mocy 232 KM. Jednostka 2.7 l wymagała dodatkowego wlotu powietrza, który został zainstalowany na dachu. Odmiana drogowa została wyprodukowana w liczbie 2000 egzemplarzy, wykorzystywała bazowe silniki 2.5 l, choć Pontiac oferował zestaw części umożliwiający modyfikację silników Iron Duke do standardu Super Duty 4 o pojemnościach 2.7 l oraz 3.0 l.

W 1985 roku wprowadzono 6-cylindrowy silnik o pojemności 2.8 l, o mocy 143 KM, zasilany wielopunktowym wtryskiem paliwa. Jednostka 2.8 występowała w odmianie Fiero GT. W przypadku silnika R4 za przeniesienie napędu mogła odpowiadać ręczna skrzynia biegów o 5-ciu przełożeniach, dostarczana przez Isuzu.

Od 1986, 5-biegowa skrzynia ręczna, produkcji Getrag, standardowo współpracowała z silnikiem 2.8.