Poprzednia

ⓘ Aspirantura




                                     

ⓘ Aspirantura

Aspirantura – studia doktoranckie w Rosji, na Ukrainie, w dawnym ZSRR i niektórych państwach powstałych po jego rozpadzie; w latach 1951–1958 także w PRL.

Po uzyskaniu tytułu magistra lub równoważnego mu tytułu zawodowego osoba, która pragnęła napisać doktorat w ZSRR, kierowana była na aspiranturę i odtąd miała status studenta studiów doktoranckich ros. aspiránt. Do obowiązków aspiranta należało ukończenie 3-letnich studiów doktoranckich ros. aspirantúra, w czasie których zaliczał pewną liczbę obowiązkowych zajęć podnoszących kwalifikacje naukowe i w ramach tzw. praktyki pedagogicznej uczestniczył jako obserwator w zajęciach bardziej doświadczonych wykładowców praktyka ta wynosiła min. 50 godzin zajęć = 75 godzin zegarowych. Aspirantura kończyła się oprócz samego napisania rozprawy doktorskiej zdaniem 3 egzaminów – 1 ze specjalizacji naukowej; 2 z języka obcego; 3 z filozofii. W 2005 egzamin z filozofii zastąpiono egzaminem z historii i filozofii nauki. Napisanie rozprawy, wysłuchanie przepisanych zajęć, odbycie praktyki i zdanie wymaganych egzaminów było warunkiem koniecznym dopuszczenia aspiranta do obrony doktorskiej.

W swej istocie aspirantura była prototypem wprowadzanych obecnie w Europie w ramach procesu bolońskiego obowiązkowych studiów doktoranckich. System w ZSRR różnił się tym od współczesnego europejskiego, że osobne studia podnoszące kwalifikacje obowiązywały również po uzyskaniu stopnia "kandydata nauk” = europ. doktor; podczas gdy ros. dóktor" = europ. "doktor habilitowany”. W przypadku habilitacji, należało odbyć jeszcze kolejne studia.