Poprzednia

ⓘ Zabory




                                     

ⓘ Zabory

Zabory – historyczna nazwa południowej części Kaszub.

Nazwa odnosi się do ziem położonych za borami Tucholskimi, patrząc z dawnych ośrodków władzy i administracji świeckiej i duchowej np. Gdańska. Historycznie ziemia zaborska obejmowała tereny starych parafii Brusy, Wiele i Czersk. Z czasem nazwa objęła także granicę parafii Swornegacie. Dzisiaj, w sensie etnograficznym, do Zaborów zalicza się także okolice Dziemian i Lipusza. Mieszkańców ziemi zaborskiej nazywa się Zaborakami lub Krebanami.

W znanych dokumentach nazwa Ziemia Zaborska po raz pierwszy pojawia się w dokumencie wystawionym przez księcia Polski i Pomorza Władysława I Łokietka z dnia 24 czerwca 1299 w Gnieźnie. W dokumencie tym Władysław nadał Mikołajowi Jankowicowi z Kalisza Wielkopolska, palatynowi kaliskiemu, prawo prowadzenia sądów w kasztelaniach Raciąż i Szczytno oraz palatynat in terra Zaborensi terra Sabor, terra Zaborensis, czyli na ziemi zaborskiej.