Poprzednia

ⓘ Kropierz




Kropierz
                                     

ⓘ Kropierz

Kropierz – okrycie z tkaniny na konia, zakrywające go z wyjątkiem pyska, ogona i dolnych partii kończyn.

Znany był już w starożytności na Bliskim Wschodzie, kiedy to jako pikowany lub ponaszywany płytkami z metalu, rogu czy kości pełnił rolę zbroi końskiej. Używany był m.in. przez klibanariuszy i katafraktów. W średniowiecznej Europie pojawił się w XII wieku jako odpowiedź na służące technice wojennej wynalazki, w większości przywiezione przez uczestników pierwszych krucjat.

                                     

1. Budowa

Kropierz wykonywano z miękkiego materiału, o odpowiedniej kolorystyce. Składał się on z dwóch części:

  • Okrywającej tułów konia - był to luźny fartuch zwisający do nóg konia. Umieszczano również otwór na ogon.
  • Okrywającej głowę i szyję - okrywał całą szyję i głowę, posiadał otwory na uszy, oczy i pysk. Ogłowie konia umieszczano pod materiałem.

Zazwyczaj również wodze wykonywano w kolorystyce identycznej co kropierz.

Jeżeli koń posiadał zbroję, kropierza nie stosowano lub okrywano nim zbroję.

                                     

2. Zastosowania

Jego pierwotną funkcją była ochrona koni przed udarem słonecznym i zapaleniami oczu, co zdarzało się dość często, gdyż konie krzyżowców nie były przyzwyczajone do gorącego klimatu Syrii i Palestyny. W Europie ten praktyczny wymiar stracił znaczenie, ale kropierz został szybko przyjęty jako dobre pole do umieszczania herbów rycerskich – obok proporców, tarcz i tunik nakładanych na zbroje.