Poprzednia

ⓘ Powiat konecki




Powiat konecki
                                     

ⓘ Powiat konecki

Powiat konecki – powiat w Polsce, utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Końskie.

                                     

1. Gminy

Utworzony w 1999 r. w wyniku kolejnej reformy administracyjnej samorządowy powiat konecki liczy 84.5 tys. osób zamieszkałych na obszarze prawie 1140 km². Tworzy go 8 gmin, w tym 3 gminy miejsko-wiejskie: Końskie, Radoszyce i Stąporków oraz 5 gmin wiejskich: Fałków, Gowarczów, Ruda Maleniecka, Słupia Konecka i Smyków.

Powiat konecki graniczy z trzema powiatami województwa świętokrzyskiego: skarżyskim, kieleckim i włoszczowskim, z dwoma powiatami województwa łódzkiego: radomszczańskim i opoczyńskim oraz z dwoma powiatami województwa mazowieckiego: przysuskim i szydłowieckim.

                                     

2. Historia

Podstawę terytorialną obecnego powiatu stanowi dawny konecki klucz włości od XII w. będący samodzielną jednostką administracyjną na obszarze kasztelanii żarnowskiej, a od końca XIV w. powiatu opoczyńskiego. Jedynie rejon Radoszyc znajdował się w powiecie chęcińskim, a w powiecie radomskim okolice Chlewisk, Szydłowiec i Borkowice. Taki stan trwał do upadku Rzeczypospolitej po trzecim rozbiorze. Wszystkie te ziemie należały wtedy do województwa sandomierskiego.

Wspomnianymi dobrami zwanymi z czasem Końskie Wielkie władali przez blisko sześć wieków Odrowążowie, a następne dwa stulecia Małachowscy.

Po wkroczeniu Austriaków do tzw. Galicji Zachodniej w 1795 r., ustanowili oni w Końskich siedzibę cyrkułu okręgu – jednego z sześciu na tym terenie – faktycznie odpowiadającemu powiatowi. W 1809 r. ziemie te włączono do Księstwa Warszawskiego, a Końskie jako siedziba powiatu wraz z Żarnowem, Przedborzem, Białaczowem i Radoszycami weszły w skład departamentu radomskiego.

W 1816 r. dotychczasowe powiaty utraciły na znaczeniu, a w ich miejsce powołano obwody, w tym opoczyński z siedzibą w Końskich do 1834 r. Przywrócono też nazwę województwo sandomierskie z urzędem w Radomiu.

31 grudnia 1866 r. ukaz carski ustanowił powiat konecki z ośrodkiem władzy w Końskich. Terytorium to należało do guberni radomskiej, która praktycznie pokrywała się z dawnym województwem sandomierskim.

Ówczesny powiat był rozległym obszarem: od Pilicy z Przedborzem, aż po Szydłowiec. Niebawem prawa miejskie utraciły Gowarczów i Radoszyce.

W skład liczącego wtedy 1883 km² powiatu wchodziło 18 gmin: Bliżyn, Borkowice, Chlewiska, Czermno, Dobromierz, Gowarczów, Grodzisko z siedzibą w Radosce, Góry Mokre, Kamienna od 1905 r., Końskie, Duraczów z siedzibą w Pomykowie, Miedzierza z siedzibą w Królewcu, potem w Smykowie, Niekłań z siedzibą w Odrowążu, Pijanów z siedzibą w Słupi, Przedbórz, Ruda Maleniecka, Skotniki i Szydłowiec.

Na tym terenie mieszkało wówczas blisko 80 tys. ludzi. Ich liczba szybko wzrastała i w 1931 r. wynosiła ok. 180 tys. osób, z czego 75% mieszkało w ponad 400 przeludnionych wsiach. Powiat konecki znajdował się wówczas w województwie kieleckim.

Do 1923 starostą koneckim był Czesław Gajzler zwolniony 31 grudnia. 30 listopada 1923 starostą koneckim został Mieczysław Łęcki.

W 1938 r. odeszły gminy: Szydłowiec i Bliżyn, a powiat Końskie włączono w obszar województwa łódzkiego do 1950 r. nie licząc lat okupacji. W 1955 r. powiat konecki utracił kolejne gminy: Borkowice, Czermno i Chlewiska.

Wszystkie powiaty, w tym konecki, zostały zlikwidowane w roku 1975, w wyniku reformy administracyjnej.

                                     

3. Położenie

Powiat konecki leży w północno-zachodniej części województwa świętokrzyskiego i Gór Świętokrzyskich, na terenie atrakcyjnych turystycznie rozlewisk rzeki Czarnej Koneckiej i jej dopływu Krasnej. Tutaj też biorą swój początek inne większe rzeki: Drzewiczka, Radomka i Kamienna.

Powiat konecki pokrywają duże zwarte kompleksy leśne, głównie sosnowe, a w południowej i południowo-zachodniej jego części znajdują się lasy mieszane z charakterystyczną dla Gór Świętokrzyskich jodłą.

                                     

4. Rzeźba terenu

Powiat położony jest w strefie licznych zrębów tektonicznych związanych z wyniesieniem obszaru Gór Świętokrzyskich. Najwyżej położone są Wzgórza Koneckie – w południowo-wschodniej części powiatu – 350–400 m n.p.m. Najniżej zaś, około 200 m n.p.m. – Wzgórza Opoczyńskie.

                                     

5. Klimat

Warunki klimatyczne są bardzo zróżnicowane. Wielkość opadów atmosferycznych na danym terenie zależy od rzeźby, pokrycia i wzniesienia terenu. Roczna suma opadów w rejonie waha się od ok. 650 mm do 700 mm i wzrasta w kierunku południowym wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza. Największe opady odnotowuje się w miesiącach letnich, a najniższe w listopadzie, styczniu i lutym.

Średnia temperatura roczna wynosi ok. 7 °C z najchłodniejszym miesiącem lutym i najcieplejszym lipcem.

                                     

6. Bogactwa naturalne i gleby

Zasoby naturalne

Na terenie powiatu występują udokumentowane złoża:

  • ochry – Baczyna – obecnie nieeksploatowane.
  • surowców ilastych - Adamów,
  • piasku budowlanego: Hucisko-Mostki, Krasna, Proćwin, Przybyszowy, Morzywół, Barycz,
  • iłów do produkcji ceramiki budowlanej: Mnin, Szkucin, Włochów i Kozów,

Gleby

Na terenie powiatu występują m.in.:

  • gleby brunatne.
  • gleby bielicowe i pseudobielicowe zajmujące w województwie największą powierzchnię;

W powiecie koneckim występuje największy udział najsłabszych gleb w powierzchni użytków rolnych 73.1% w porównaniu do innych powiatów województwa świętokrzyskiego skarżyski – 67.1% i włoszczowski – 58.1%.

                                     

7. Flora i fauna

Prawie połowę powierzchni Konecczyzny pokrywają duże, zwarte obszary leśne, bogate w faunę i florę. Duża populacja zwierząt łownych, liczne miejsca lęgowe i ostoje ptactwa, w tym gatunków rzadkich i chronionych wpłynęły na objęcie tego terenu różnymi formami ochrony. Znajdują się tu m.in.:

  • Przysusko-Szydłowiecki Obszar Chronionego Krajobrazu część;
  • Konecko-Łopuszniański Obszar Chronionego Krajobrazu;
  • Przedborski Park Krajobrazowy część;

rezerwaty przyrody:

  • Piekiełko Szkuckie;
  • Gagaty Sołtykowskie;
  • Skałki Piekło znane też jako Piekło Niekłańskie;

oraz pomniki przyrody i użytki ekologiczne:

  • aleja lipowa w parku im. Tarnowskich w Końskich;
  • zgrupowanie skał noszących nazwą Piekło Gatniki, znajdujących się między wioskami Niebo i Piekło;
  • dęby bezszypułkowe w Pile;
  • aleja lipowo-topolowa w Modliszewicach;
  • buk pospolity w Rudzie Pilczyckiej;
  • dęby szypułkowe w Lipie, Czapli, Szkucinie i Furmanowie;
  • modrzew europejski w Niekłaniu Wielkim.

Najwięcej użytków ekologicznych znajduje się w gminach Gowarczów, Fałków, Ruda Maleniecka, Stąporków i Smyków. Są to przede wszystkim śródleśne bagna, moczary i torfowiska z ciekawą florą i rzadkimi gatunkami ptaków, np. samotnikiem, cyraneczką czy bekasem, oraz łąki użytkowe z gniazdującymi ptakami: rycykiem, żurawiem, słonką i srokoszem. Znajdują się tu tereny ochrony miejsc rozrodu i stałego przebywania:

  • orlika krzykliwego Aquila pomarina: leśnictwo Wąsosz.
  • bociana czarnego Ciconia nigra: leśnictwa Szkucin i Gustawów;
  • bielika Haliaeetus albicilla w Nadleśnictwie Ruda Maleniecka;
  • cietrzewia Tetrao tetrix w leśnictwach: Wąsosz, Izabelów, Gatniki, Brzeźnica, Korytków, Czapla, Zalesie, Radoszyce, Stąporków i Odrowąż;


                                     

8. Komunikacja

Powiat leży na przecięciu szlaków komunikacyjnych łączących Warszawę z Kielcami, Lublin z Łodzią i Radom z Częstochową DK42, DK74 i DW728. Przez powiat przebiega lokalna linia kolejowa Koluszki – Skarżysko, służąca głównie do przewozów towarowych.

                                     

9. Kultura, edukacja, sport

Powiat konecki znajduje się pod wpływem kultury regionu opoczyńskiego. Język posiadający widoczne naleciałości gwarowe, stroje i obrzędy ludowe nawiązują do tego regionu ale także do regionu świętokrzyskiego. Występują tutaj również charakterystyczne elementy etnograficzne. Powiązania te nie skutkują jednak odrębnością kulturową. Na terenie Konecczyzny znajduje się wiele zabytków sztuki sakralnej i zabudowy dworsko-przemysłowej.

W powiecie funkcjonuje wiele placówek kultury, m.in.:

  • Klub Osiedlowy Koneckiej Spółdzielni Mieszkaniowej "KAESEMEK”,
  • Gminny Ośrodek Kultury w Gowarczowie.
  • Dom Kultury w Końskich,
  • Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Stąporkowie,

oraz sieć bibliotek publicznych: 2 miejsko-gminne i 6 gminnych.

                                     

10. Turystyka

Turystyczną wizytówką powiatu jest Sielpia Wielka położona w gminie Końskie nad 58-hektarowym zbiornikiem wodnym na rzece Czarnej Koneckiej, będącym bazą do uprawiania sportów wodnych, kąpieli i wędkowania. Sielpia leży z dala od dużych ośrodków przemysłowych w otaczających ją bogatych w grzyby lasach sosnowych, ze względu na swe korzystne położenie jest doskonałym punktem wypadowym dla wycieczek pieszych, rowerowych i autokarowych w pobliskie Góry Świętokrzyskie.

Szlaki turystyczne piesze

  • 7 km Wólka Plebańska – Rezerwat przyrody Skałki Piekło pod Niekłaniem.
  • 97 km Łączna – Rezerwat przyrody Diabla Góra;
  • 28 km Wąsosz Stara Wieś – Serbinów;
  • 81 km Kuźniaki – Skarżysko Pogorzałe;

Szlaki turystyczne rowerowe

  • 12 km Piekło – Końskie – Młynek Nieświński.
  • 45 km Sielpia – Stara Kuźnica – Sielpia;
  • 52 km Sielpia – Błotnica;