Poprzednia

ⓘ Zofia Kozarynowa




                                     

ⓘ Zofia Kozarynowa

Była córką historyka i powieściopisarza Franciszka Rawity-Gawrońskiego i Antoniny z Miłkowskich, po matce wnuczką Teodora Tomasza Jeża; jej starszym bratem był orientalista Andrzej Gawroński.

Studiowała na Sorbonie, uzyskując w 1919 licence es-lettres. W 1918 roku wyszła za mąż za Stanisława Kozaryna. W latach 1929-1939 pracowała jako lektorka języka polskiego i wykładowca literatury polskiej na Uniwersytecie w Turynie; przyczyniła się do stworzenia biblioteki Instytutu Attilio Begeya, znaczącej instytucji dla filologii polskiej w Turynie. Lata okupacji spędziła w Polsce. W 1946 wyjechała na stałe na Zachód, osiedlając się w 1947 w Wielkiej Brytanii.

Przed 1939 publikowała powieści pod pseudonimem Tadeusz Brudzewski, głównie w wydawnictwie Gebethnera i Wolffa. Twórczość Kozarynowej z tego okresu zdradza wpływy ideologii endeckiej. Ukazały się m.in. Walka z cieniem 1924, Dzwon na trwogę 1926, Zatrute źródło 1927, Płomień na wietrze 1929, Cyklon 1931. Wiele nowel i opowiadań ogłosiła na łamach "Rzeczypospolitej", "Kuriera Warszawskiego" i "Warszawianki".

Na emigracji skoncentrowała się na działalności publicystycznej. Współpracowała z "Wiadomościami Polskimi" w Mannheim, "Tygodniem Polskim" Londyn, "Zeszytami Literackimi" Paryż. W "Wiadomościach Polskich" publikowała także poezje; w "Tygodniu Polskim" prowadziła rubrykę "Na szerokim świecie" pod pseudonimem Rębajło. Utrzymywała kontakt z Muzeum Literatury w Warszawie. Była autorką utworów dla dzieci i przekładów. Podpisała list pisarzy polskich na Obczyźnie, solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej List 59. W 1982 w Londynie opublikowała tom wspomnień Sto lat, w którym zawarła własne obserwacje z życia kilku pokoleń polskiej inteligencji.

Była laureatką wielu nagród literackich, m.in. nagrody im. A. Godlewskiego 1974, nagrody "Wiadomości" 1980, nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie 1990.

Ostatnie lata życia spędziła w domu spokojnej starości w Laxton Hall w Anglii, kontynuując działalność publicystyczną jeszcze po ukończeniu 100 lat. Zmarła w wieku 102 lat.