Poprzednia

ⓘ Bajończycy




Bajończycy
                                     

ⓘ Bajończycy

Zamiast planowanego legionu Legion Bajończyków w sierpniu 1914 w miejscowości Bayonne na terenie Francji udało się powołać oddział w sile kompanii ok. 200 żołnierzy. Werbunek został wstrzymany po proteście ambasady rosyjskiej, która obawiała się, że legion będzie walczył o niepodległość Polski.

Ostatecznie bajończycy zostali wcieleni do 1 Pułku Cudzoziemskiego – jako 2 kompania Batalionu C dowódca batalionu – mjr Gustave Alfred Noiré. Wśród ochotników był syn znanego historyka Józefa Szujskiego – Władysław. Bajończykiem był również Xawery Dunikowski, który wspólnie z Janem Żyznowskim zaprojektowali sztandar kompanii, wręczony Polakom 21 września 1914 przez mera miasta Josepha Garat. Pozostałe kompanie tego batalionu były złożone z Czechów 1, Belgów 3 i Włochów 4. Początkowo kompanią bajończyków dowodził por. rez. Julien Maxime Stephen "Max” Doumic zginął 11 listopada 1914 pod Sillery w departamencie Marna, a po nim kpt. Juvénal Osmont d’Amilly zginął 9 maja 1915 pod Neuville-Saint-Vaast w departamencie Pas-de-Calais.

Kompanię skierowano 22 października 1914 na front. Bajończycy walczyli przeciwko Niemcom na froncie zachodnim w bitwach toczonych w Szampanii w latach 1914–1915. Pełnili służbę w okolicach Sillery od listopada 1914 do kwietnia 1915. Potem zostali skierowani w okolice miasta Arras, gdzie 9 maja uczestniczyli w natarciu na wzgórze Vimy w pobliżu Neuville-Saint-Vaast. Opanowali niemieckie pozycje, okupiwszy sukces ciężkimi stratami wynoszącymi ¾ stanu kompanii.

Po tym okresie, przy życiu pozostało tylko ok. 50 bajończyków, których po odpoczynku skierowano w rejon Notre-Dame-de-Lorette, gdzie śmierć ponieśli kolejni żołnierze, i dlatego latem 1915 oddział rozwiązano. Ich bohaterstwo dokumentuje do dziś sztandar kompanii ze śladami 34 przestrzelin, który jest przechowywany w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Część byłych bajończyków zaciągnęła się do jednostek francuskich lub wyjechała do Rosji, aby walczyć w oddziałach polskich. Zdecydowana większość wstąpiła do organizowanej od 1917 Armii Polskiej we Francji.

10 czerwca 1922 minister spraw wojskowych nadał po raz pierwszy Krzyż Walecznych "za męstwo i odwagę wykazane w walkach z nieprzyjacielem Ojczyzny” ś.p. majorowi armii francuskiej Noiret Noiré, ś.p. kapitanowi armii francuskiej Ossmanowi Osmont d’Amilly oraz trzem oficerom, dziesięciu podoficerom i trzynastu szeregowym – żołnierzom byłego I Oddziału Polskiego "Bajończyków”.

27 września 1922 Naczelny Wódz i Naczelnik Państwa Józef Piłsudski nadał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 6155 chorągwi "byłego I Oddziału Polskiego we Francji Bajończyków” oraz odznaczył orderem tej samej klasy 18 byłych żołnierzy Legionu, w tym 6 oficerów i 12 szeregowców.

5 kwietnia 1929 Minister Spraw Wojskowych nadał 43 pułkowi piechoty nazwę "43 pułk piechoty Legionu Bajończyków”, a 25 lipca 1939 zmienił ją na "43 pułk strzelców Legionu Bajończyków”.

Użytkownicy również szukali:

armia błękitna, ruelczycy, sztandar bajończyków,

...
...
...