Poprzednia

ⓘ Ginekomastia




Ginekomastia
                                     

ⓘ Ginekomastia

Ginekomastia, przerost sutka u mężczyzn – powiększenie się sutka u mężczyzny, w wyniku rozrostu tkanki gruczołowej, włóknistej i tłuszczowej. Gruczoł piersiowy ulega jednostronnemu lub obustronnemu powiększeniu, jest obrzmiały i może być bolesny. Występuje również patologiczna makropigmentacja otoczek i/lub brodawek sutkowych, a nawet ich kolorytu, oraz umiejscowienie środkowe. Ginekomastia spowodowana jest zaburzeniami hormonalnymi, najczęściej wskutek leczenia hormonalnego.

                                     

1. Epidemiologia

Występuje w każdym wieku: u 60-90% wszystkich noworodków płci męskiej, u chłopców w okresie dojrzewania około 50% chłopców w wieku 13–17 lat i w okresie starzenia 50–80 lat. Ogólnie, ginekomastia idiopatyczna bez uchwytnej przyczyny dotyczy około 36% zdrowych mężczyzn. Może być bolesna, charakteryzuje ją świąd i pieczenie.

                                     

2. Ginekomastia fizjologiczna

Ginekomastia przejściowa, związana z okresem dojrzewania, spowodowana jest zwiększeniem stosunku wolnego estradiolu do testosteronu w osoczu i powinna samoistnie zaniknąć, zwykle w przeciągu kilku miesięcy. Czasami jednak ginekomastia może się utrwalić, w związku z przerostem tkanki łącznej i tłuszczowej, stanowiąc poważny problem kosmetyczny i psychologiczny. W Polsce jedyną dopuszczoną metodą leczenia jest operacyjne wycięcie nadmiaru tkanki. Uważa się, że powinna niepokoić ginekomastia bardzo nasilona.

                                     

3. Ginekomastia patologiczna

Ginekomastia niefizjologiczna może być także spowodowana innymi przyczynami. Przyczyny ginekomastii patologicznej to m.in.:

  • choroby wątroby marskość – w związku ze zwolnieniem metabolizmu estrogenów i androgenów
  • glikozydy naparstnicy
  • leki przeciwgrzybicze ketokonazol
  • otyłość – wiąże się ze zwiększoną lokalnie aktywnością aromatazy, przekształcającej testosteron do estradiolu
  • działanie leków
  • zespoły paranowotworowe
  • inhibitory pompy protonowej omeprazol
  • nowotwór jądra lub inne guzy hormonalnie czynne np. nadnercza
  • agonisty receptorów 5-HT 1A np. buspiron
  • nadczynność tarczycy – wiąże się ze zwiększoną syntezą SHBG w wątrobie; białko to ma większe powinowactwo do testosteronu niż do estradiolu, przez co zmniejsza się frakcja wolnego testosteronu w osoczu
  • antagonisty receptora H 2 ranitydyna
  • niektóre diuretyki o działaniu antyandrogenowym przede wszystkim spironolakton
  • antagonisty kanału wapniowego werapamil
  • inhibitory konwertazy angiotensyny enalapril
  • nadmierna wrażliwość gruczołu sutkowego na estrogeny
  • przewlekła niewydolność nerek – z tego samego powodu co marskość wątroby
  • dziedziczność.

Być może palenie marihuany ma również wpływ na powstawanie ginekomastii.



                                     

4. Leczenie ginekomastii

Ginekomastia jest przypadłością, która leczona jest chirurgicznie, o ile pacjent nie posiada przeciwwskazań do wykonania zabiegu. Przeciwwskazaniami są m.in.: nadwaga, przyjmowanie anabolików, choroby sutka oraz choroby serca. Chirurgiczne leczenie ginekomastii niesie ze sobą ryzyko wystąpienia powikłań, można do nich zaliczyć: asymetrię piersi, zakrzepicę żył, zmiany czucia, martwicę tłuszczową, zakażenie oraz powikłania kardiologiczne. Przed przystąpieniem do zabiegu wykonywane jest badanie EKG w celu wykluczenia chorób układu krążenia. Co najmniej 4 tygodnie przed zabiegiem zaleca się zaprzestania palenia tytoniu oraz przyjmowania leków i suplementów diety rozrzedzających krew, np. aspiryny lub jej pochodnych. Przebieg zabiegu ginekomastii uzależniony jest od zastosowanej metody. Ginekomastie można usunąć przy pomocy liposukcji, chirurgicznego usunięcia tkanki gruczołowej wraz z nadmiarem skóry lub łącząc obie metody. Do aktywności po zabiegu powraca się po co najmniej tygodniu, w tym czasie piersi zabezpieczone są przy pomocy bandaży, w celu lepszego odprowadzenia płynów stosowane są dreny. Alternatywą dla chirurgicznej metody leczenia jest redukcja tkanki tłuszczowej poprzez dietę oraz aktywność fizyczną. Z jadłospisu należy wyeliminować pokarmy bogate w estrogen, jak np. soja oraz wprowadzić do jadłospisu składniki podnoszące poziom testosteronu np. o zwiększonej zawartości cynku.

                                     
  • parestezje zaburzenia widzenia bóle oczu szum w uszach zaburzenia smaku ginekomastia żółtaczka zapalenie wątroby Lanzul Lanzul S LansoLEK 30 LansoLEK 15 Renazol
  • pierwotne obfite krwawienia miesiączkowe zespół napięcia przedmiesiączkowego ginekomastia wybrane przypadki trombocytopenii obrzęk Quinckego Przeciwwskazania ciąża
  • możliwe hiperkaliemia, nawet zagrażająca życiu wrażliwość sutków na dotyk, ginekomastia zaburzenia erekcji przerost i bolesność gruczołu sutkowego u kobiet mastalgia
  • alergiczne zapalenie wątroby zmniejszona tolerancja glukozy przerost dziąseł ginekomastia zmiany w obrazie krwi: niedokrwistość małopłytkowość leukopenia plamica
  • obrazie krwi uczucia gorąca zmniejszony popęd seksualny impotencja oraz ginekomastia u mężczyzn suchość pochwy oraz chwiejność emocjonalna u kobiet nadciśnienie
  • parestezje senność bezsenność splątanie pobudzenie agresja depresja omamy ginekomastia zapalenie dziąseł drożdżyca przewodu pokarmowego leukopenia małopłytkowość
  • skóry gorączka zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i kreatyniny ginekomastia mlekotok splątanie Bardzo rzadko: przejściowa impotencja zaburzenia rytmu
  • akatyzja hiperprolaktynemia prowadząca do mlekotoku. ostra dystonia ginekomastia biegunka Lek może powodować również nasilenie zaburzeń depresyjnych
  • rzadko: małopłytkowość leukopenia granulocytopenia zaburzenia potencji ginekomastia reakcje uczuleniowe Osoby zażywające preparaty zawierające ranitydynę
  • ciała, m.in. na brzuchu, udach, pośladkach, a także podwójny podbródek i ginekomastia W miejsca te podawane są zastrzyki z substancją mieszaniną fosfatydylocholiny
  • u mężczyzn: zaburzenia płodności zaburzenia erekcji obniżenie libido ginekomastia osteopenia osteoporoza Istnieją dwie zasadnicze metody leczenia: farmakologiczne
  • zaburzenia endokrynologiczne zaburzenia miesiączkowania spadek libido ginekomastia zmniejszenie lub zwiększenie poziomu glukozy we krwi zespół nieprawidłowego