Poprzednia

ⓘ Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie




Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie
                                     

ⓘ Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie

Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie – polskie liceum działające w Harbinie w północnych Chinach w latach 1915-1949.

                                     

1. Historia

Pierwotnie placówka zostało założone w 1912 przez proboszcza parafii harbińskiej, ks. Władysława Ostrowskiego. Początkowo funkcjonowała szkoła powszechna.

Szkoła powstała 3 września 1915. W 1916 utworzono gimnazjum rozwojowe, koedukacyjne. W latach 20. szkoła funkcjonowała od nazwą "Prywatne Gimnazjum Humanistyczne Koedukacyjne”. Właścicielem pozostawał ks. Ostrowski. Dyrektorami gimnazjum byli: Stanisław Janiszewski ok. 1924, Jan Kalinowski ok. 1926, inż. Kazimierz Grochowski 1926-1928.

Od 1917 szkoła mieściła się w dwupiętrowym budynku wzniesionym ze składek harbińskiej Polonii, użyczonym przez parafię. Siedziba była pod adresem Wielki Prospekt nr 79.

W 1924 w zakładzie działały 3 oddziały szkoły powszechnej i 7 klas gimnazjum. W 1925 odbyły się pierwsze egzaminy dojrzałości.

Przy szkole działało kółko polonistyczne, teatr, drużyna harcerska, organizacje samokształceniowe oraz liczne kluby sportowe. Od 1920 szkoła znajdowała się pod zarządem administracyjnym i patronetem Rady Opiekuńczej, podległej konsulatowi RP w Harbinie.

Szkoła została zlikwidowana 1 stycznia 1944 przez japońskie władze okupacyjne. Jej działalność wznowiono po wyzwoleniu Mandżurii przez wojska radzieckie. Od 1946 władze chińskie rozpoczęły stopniową likwidację etatów, m.in. dyrektora i bibliotekarza, a rok później przejęły budynek szkoły na cele wojskowe. Działania te wpłynęły na decyzję harbińskiej Polonii o ostatecznej likwidacji szkoły, która nastąpiła wraz z wręczeniem ostatnich świadectw maturalnych 4 maja 1949.

                                     

2. Program nauczania

W szkole początkowo nauczano jedynie geografii oraz historii Polski, języka polskiego i polskiej literatury. W późniejszym okresie nauczano również kaligrafii, arytmetyki, chemii, fizyki, geometrii oraz przyrody, co związane było z przyjęciem w roku szkolnym 1921/1922 programu nauczania wydanego przez Ministerstwo Wyznań Publicznych i Oświecenia Publicznego w Polsce. W 1923 ministerstwo przyznało harbińskiemu gimnazjum uprawnienia szkoły państwowej, a rok później uznało wydawane w niej świadectwa maturalne.

Po upadku caratu w Rosji program nauczania rozszerzono o kurs orientalistyczny, w skład którego wchodziły historia, kultura i gospodarka krajów Dalekiego Wschodu. W roku szkolnym 1930/1931 wprowadzono język angielski, chiński, buchalterię i stenografię. Po japońskiej agresji na Mandżurię w 1932 roku do programu nauczania dodano język japoński oraz geografię Dalekiego Wschodu. Język japoński w 1945 zastąpiono językiem rosyjskim, dodano również przedmiot "wiedza o Polsce współczesnej".

                                     

3. Absolwenci

  • Julian Samójłło – profesor górnictwa odkrywkowego na AGH w Krakowie
  • Edward Kajdański – pisarz, dziennikarz, dyplomata
  • Walenty Kuczyński – sportowiec potem nauczyciel gimnazjum harbińskiego,
  • Stanisław Dróżdż – odznaczony orderem Virtuti Militari, uczestnik bitwy o Monte Cassino
  • Świderski – porucznik Dwunastego Pułku Ułanów, zatknął flagę polską na zdobytym klasztorze Monte Cassino
  • Bronisław Banderski – muzyk, pionier życia muzycznego w Szczecinie
  • Jan Sołecki – profesor ekonomii na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver
  • Teodor Parnicki – pisarz
                                     

4. Nauczyciele

  • Władysław Ostrowski – katecheta
  • Kazimierz Grochowski – geolog
  • Zbigniew Folejewski – profesor, polonista, wykładał na uniwersytetach w Szwecji, w Stanach Zjednoczonych i profesor University of British Columbia w Vancouver Kanada, doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego z 1973
  • Czesław Bobolewski 1907-1993 – polonista, profesor w Szkocji.