Poprzednia

ⓘ Dysfunkcja narkotyzująca




                                     

ⓘ Dysfunkcja narkotyzująca

Dysfunkcja narkotyzująca – negatywny skutek długofalowego oddziaływania środków masowego przekazu na odbiorców.

Termin ten oznacza postępujące uzależnienie odbiorców od mediów oraz związane z nim przeświadczenie, że pozyskiwanie aktualnych informacji powoduje, iż pełniej, bardziej świadomie i aktywnie uczestniczą w życiu społecznym.

Tymczasem dysfunkcja narkotyzująca prowadzi do pasywnej obserwacji rzeczywistości, sprawia, że odbiorcy stają się raczej obserwatorami niż zaangażowanymi uczestnikami życia społecznego. Odbiorcy zamiast działać, przyglądają się. Popadają w zastępcze przeżywanie rzeczywistości. Dysfunkcja narkotyzująca prowadzi do odrętwienia, pasywności społecznej i atomizacji – zawsze odbywa się kosztem ograniczenia kontaktów interpersonalnych i relacji ze światem zewnętrznym.

Termin wprowadzony przez Paula Lazarsfelda i Roberta Mertona w przedstawionej w 1948 typologii funkcji mediów masowych.

                                     
  • audycjami lub w trakcie nich oraz uzależnieniem od telewizji, np. dysfunkcją narkotyzującą Walery Pisarek, Słownik terminologii medialnej, Universitas, Kraków
  • dezorganizacji. W 1948 Merton i Lazarsfeld wprowadzili pojęcie dysfunkcja narkotyzująca polega na tym, iż media tworzą stan społecznej apatii, przy